ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਅੱਗੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਪਰਦਾਦਾ ਹੋ।" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਜੋ ਆਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਉ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਤਪੱਸਿਆ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਨਾ ਆਵੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, "ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ," ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੁੱਪ ਖੜਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਦਾ ਫਲ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਇਕ ਕੁੜੀ ਰਚੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਰਾਂਗੀ ਰੱਖਿਆ। ਪਦਮ-ਸੰਭਵ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਰਾਂਗੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਇਸ ਮਾਲਕ ਨੇ ਹਥ ਵਧਾ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਾਲ ਵਾਂਗ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਉਲਟਾ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ—ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਇੰਨੀ ਭਾਰੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਤਪ ਦੀ ਢੇਰੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਰਾਂਗੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਸੀ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਮੌਨ ਵਰਤ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਤਪ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ ਬਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਘੜੇ, ਮਟਕੇ ਤੇ ਟੋਕਰੇ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੇ, ਉਲਟਾ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਬੱਦਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਭਾਰੀ ਕੰਬਣ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਨਾਗ ਬਣ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਘਸੀਟਿਆ। ਪਰ ਉਸਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਗਿੱਦੜ ਬਣ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬੱਦਲ ਬਣ ਕੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਭਿੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ (ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ) ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਰ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਵਰਾਂਗੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾ ਛੱਡੀ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਸਮਝ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, "ਹੇ ਵਰਾਂਗੀ, ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੈਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇੰਦਰ (ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ) ਹੈ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇਹ ਉਤਪਾਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਸੇ ਵਿਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਸਮਾਂ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਤਦ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਕਹਿਆ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮਨੋਵਾਂਛਿਤ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਉਠ, ਹੇ ਦਿਤੀ ਪੁੱਤ੍ਰ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜ੍ਰਾਂਗ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਧਨ-ਰਾਸ਼ੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਸੁਰਤਾ ਨਾ ਆਵੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਅਟੱਲ ਰਹਿਣ, ਮੈਨੂੰ ਤਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰੀਤੀ ਰਹੇ ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤਾਂਹੀਂ ਹੋਵੇ," ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਜ੍ਰਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਨਾ ਮਿਲੀ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਫਲ-ਮੂਲ ਲੈਣ ਗਿਆ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਵਰਾਂਗੀ ਨੂੰ ਰੋਦੀ, ਦੁਖੀ, ਤੇ ਮੁੰਹ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਡਰਪੋਕੇ? ਕੋਈ ਮੌਤ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਸੁੰਦਰੋ।" ਵਰਾਂਗੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਡਰਾਇਆ, ਧੱਕਿਆ, ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਰੱਖਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਇਹ ਸਹਿਆ। ਹੁਣ ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਤਾਂ ਜੀਊਣ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇਸ ਦੁੱਖ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਸਕਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਦੇ ਨੇਤਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਕੰਬ ਪਏ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਬਦਲਾ ਲੈ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਦੁਬਾਰਾ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਸਦੀ ਭਾਰੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਫਿਰ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਇਹਨੀ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਉਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਹੇ ਅਸੁਰ, ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ।" "ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਭੋਜਨ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾ-ਪ੍ਰਾਪਤ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਸਮਾਧੀ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਡਰਾਈ ਹੋਈ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਰੋਦੀ ਵੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੇ ਸੁਕੁਮਾਰੀ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਤੇਰੀ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ?'" "ਮੇਰੇ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਡਰਾਇਆ, ਧੱਕਿਆ, ਤੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੀਊਣ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤ੍ਰ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਦਿਓ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਮਹਾ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇ।'" "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਪੁੱਤ੍ਰ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਵਰਗ-ਵਾਸੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਾਂ।