ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਦੀਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਪਵਾਸ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅਜੈ, ਅਪਰਾਜਿਤ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਨਾ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਣ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਤਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਮਾਤਾ ਦੀਤੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਾਰੇ ਹਨ। ਬੇਟਾ, ਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।" ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਟੱਲ ਚਮਕਦਾਰ ਫਾਂਸੀ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅੱਗੇ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰ ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਂ-ਪੁੱਤਰ ਨਿਡਰ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਤੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਉਸਨੂੰ ਬਾਂਧ ਕੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।" "ਪੁੱਤਰ, ਵਧੀਕ ਮਾਣਯੋਗ ਜੀਵ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਤੇ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖ ਕੇ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਉਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਨੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਪਰਦਾਦਾ ਹੋ।" "ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਿਘਨ ਨਾ ਆਵੇ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ," ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਪਦਮਸੰਭਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਨਾਮ ਵਰਾਂਗੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉਥੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਏ। ਵਜ੍ਰਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਰਾਂਗੀ ਸਮੇਤ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉੱਥੇ ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ, ਕਾਲ ਵਰਗਾ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਲਟਾ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਤਪ ਦਾ ਪਹਾੜ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਵੱਡੇ ਵਰਤਾਂ ਵਾਲੀ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੌਨ, ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਪਦ੍ਰਵ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਘੜੇ, ਮਟਕੇ ਅਤੇ ਟੋਕਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬੱਦਲ ਬਣ ਕੇ ਉਥੇ ਕਾਂਪ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸੱਪ ਬਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਬਾਂਧ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਘਸੀਟਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਾਇਆ। ਪਰ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਸਿਆਲ ਬਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਬੱਦਲ ਬਣ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਭਿੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਵਣੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਵਰਾਂਗੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾ ਛੱਡੀ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਸਦੀ ਨੀਅਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਉਸ ਸੁੰਦਰ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਵਰਾਂਗੀ, ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੈਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਉਪਦ੍ਰਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਸੇ ਵਿਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਧੰਨ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵਾਂਛਿਤ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਠ, ਦਿਤੀਪੁੱਤਰ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਪ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਰਹਿਣ, ਮੈਨੂੰ ਤਪ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਰਹੇ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਵਜ੍ਰਾਂਗ, ਪੱਕੀ ਤਪੱਸਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਥੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਫਲ ਤੇ ਕੰਦ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਜਾਂਦਿਆਂ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚੁੰਨੀ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਹਿਸਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਗਿਆ, ਡਰਪੋਕੀਏ, ਕੋਈ ਮੌਤ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ? ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਾਸਤੇ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਸੁੰਦਰਿ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਧੱਕਿਆ ਗਿਆ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਿਆ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਪੀੜ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿਅਪਕ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੋਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਾਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਵਜ੍ਰਾਂਗ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਬਦਲਾ ਲੈ ਸਕਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੇ ਫਿਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਉਸਦੇ ਭਾਰੀ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਫਿਰ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦਿਤੀਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਧੀਰੇ ਬੋਲ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।