ਮਨੁਸ਼ੀਅ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਇਉਂ ਹੈ: ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੀ ਘਾਸ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਬਰਸਾਤ ਵਿਚ ਨਵੀਂ ਘਾਸ ਜੜਾਂ ਤੋਂ ਉੱਗ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹਰ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਉੱਗਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ੀ, ਆਯੁ, ਤਾਕਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਲਗਾਤਾਰ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿਚ ਇਹ ਗੁਣ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਧ ਘਟਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਚੱਕਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ। ਚਾਰੋ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਇਹੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿਚ ਇਕੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਮਨਵੰਤਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਯੁਗ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਰ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਰਚਨਾ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਰਕ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਚੌਦਾਂ ਮਨਵੰਤਰਾ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਸੁਰ, ਯਾਤੁਧਾਨ, ਪੈਸ਼ਾਚੀ, ਤੇ ਯਕਸ਼-ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੀਵ ਹਨ।