ਕਲਪ ਦੀ ਮਿਆਦ ਪਿਛਲੇ ਗਿਣਤੀ ਮੁਤਾਬਕ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਅਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦਵਾਪਰ ਅਤੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੀ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਯੁਗ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਾ, ਜੋ ਕਿ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਆਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਬਾਕੀ ਸੀ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਮਨੂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੇਦਕ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਦੋਹਾਂ ਧਰਮ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ਼੍ਰੌਤ ਧਰਮ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ, ਅੱਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਅਤੇ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸੰਕਲਨ ਆਦਿ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਮਨੂ ਸ੍ਵਾਯੰਭੂਵ ਨੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਧਰਮ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਆਚਰਨ ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਸੀ, ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਚਲਦਾ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਵਰਣ-ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ। ਸੱਚਾਈ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ, ਅਧਿਐਨ, ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਧਰਮ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਬਣੀ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੂ ਤੋਂ, ਕੁਝ ਅਣਜਾਣੇ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇ ਕੁਝ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਕ ਆਦਿ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਵਧ ਗਏ; ਪਹਿਲੇ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਪੁਰਖਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੰਤ੍ਰ-ਯੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਚਲ ਪਈ; ਪਿਛਲੇ ਕਲਪਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਰਿਗ, ਯਜੁਸ, ਸਾਮ ਅਤੇ ਅਥਰਵਣ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੂ ਨੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਵੇਦ ਇਕਠੇ ਸਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਕੇਵਲ ਆਧਾਰ ਸਨ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਆਯੁ (ਉਮਰ) ਦੀ ਸੀਮਾ ਆਈ, ਤਾਂ ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੰਡੇ ਗਏ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਵੇਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾ ਕੋਇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਹੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋਏ; ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਦਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਵੀ ਹਰ ਯੁਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੀਖਾ ਯਜ్ఞ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਹੈ; ਹਵਿਸ-ਯਜ्ञ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੇਵਾ-ਯਜ्ञ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਹਨ; ਅਤੇ ਪਾਠ-ਯਜ्ञ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹਨ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਵਰਣ ਪ੍ਰਥਾ ਦਾ ਉਤਪੱਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ, ਕਰਮ ਕਰਦੇ, ਸੰਤਾਨ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਸਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ, ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਨੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸਨ; ਮਨ, ਬੋਲ, ਜਾਂ ਹਥਾਂ ਨਾਲ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਕਰਮ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਅਤੇ ਸਫਲ ਪਾਲਣਾ ਹੋਈ। ਉਹਨਾਂ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਚੰਗਾ ਰੂਪ, ਤਾਕਤ, ਬੁੱਧੀ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਰਣ-ਆਸ਼੍ਰਮ ਪ੍ਰਣਾਲੀ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸੰਕਲਨ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸੰਕਲਨ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਯਜ्ञ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪ ਕੀਤੀ। ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਜਿੱਤੂ ਯਜ्ञਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਯਜ्ञ ਕੀਤੇ। ਸੱਚਾਈ, ਪਾਠ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਦਾਨ ਮੂਲ ਧਰਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਘਾਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਖਾ-ਧਰਮ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤਵਰ, ਜੋ ਦੰਡ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਯਜ्ञ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਾਕ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਰਗੀਆਂ, ਚੌੜੇ ਚਿਹਰੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਰੀਰ, ਸਿੰਹ ਵਰਗਾ ਛਾਤੀ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ, ਅਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਹੈ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਸਮਰਾਟ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਰ, ਸਾਰੇ ਲਛਣਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵਟ-ਵ੍ਰਿਖ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਵਟ-ਵ੍ਰਿਖ ਵਰਗਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; 'ਵਿਆਮ' ਵਟ-ਵ੍ਰਿਖ ਦੀ ਮਾਪ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਉਸ ਮਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਟ-ਵ੍ਰਿਖ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਤ ਰਤਨ—ਚਕ੍ਰ, ਰਥ, ਮਣੀ, ਪਤਨੀ, ਖਜ਼ਾਨਾ, ਘੋੜਾ, ਤੇ ਹਾਥੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਭੂਤਕਾਲ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਸਮਰਾਟ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਸਮਰਾਟ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਗੁਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਤਾਕਤ, ਧਰਮ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਧਨ। ਆਪਸੀ ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਰਾਜਾ ਸਮਾਨ ਤੌਰ ਤੇ ਧਨ, ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਸੀ ਅਧਿਕਾਰ, ਤਾਕਤ, ਬਲ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲਛਣਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜੀਭ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਚਾਰ ਦੰਦ, ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਉਰਜਾ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਘੁੱਟਣਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਹਥੇਲੀਆਂ ਤਾਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਸਰੀਰ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਘੇਰਾ ਮਾਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਮੋਢੇ ਸਿੰਹ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਹਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪਚਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ, ਬੁਢ਼ਾਪੇ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਚਾਲ ਅਟੁੱਟ ਹੈ: ਅਕਾਸ਼, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਾਤਾਲ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਯਜ, ਦਾਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ—ਇਹ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਧਰਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਧਰਮ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਵਿਭਾਜਨ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਦੰਡ ਨੀਤੀ ਚਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼, ਤਾਕਤਵਰ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਮਨੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਵੇਦ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਯੁ (ਉਮਰ) ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਸੀ; ਹੁਣ ਤ੍ਰੇਤਾ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੁਣੋ।