ਚੰਦਰਮਾਸੀ ਪੱਖ ਦੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਗਲੇ ਅਮਾਵੱਸ ਤੱਕ, ਹਰ ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਧੀ-ਸਮਿਆਂ ’ਤੇ, ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਜਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਦੇ ਆਰੰਭ ’ਤੇ, ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਧੀਆਂ ’ਤੇ, ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਅਤੇ ਅਨੁਮਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੋ ਲਵਾ (ਛੋਟੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਾਪ) ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਕਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਦੋ ਲਵਾ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਜਦੋਂ ਦੁਪਹਿਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤ ਤੇ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਲਕੀਰ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੀ ਯੁੱਗ ਅੰਤ ਤੇ ਲਕੀਰ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੰਯੋਗ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕਠੇ ਦੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੰਦ੍ਰ ਦਿਨ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਅਤਿ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਛੇਵਾਂ ਕਾਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੀ ਰਾਤ, ਰਾਤ ਦੇ ਸੰਧੀ-ਸਮਿਆਂ ’ਤੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਦੌਰਾਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਵ੍ਯਤੀਪਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੋਵੇਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ "ਅਨੁਮਤੀ" ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੂਰਨਿਮਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੀ ਰਾਤ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਕਰਕੇ, ਕਵੀ ਉਸਨੂੰ "ਰਾਕਾ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਇੱਕੋ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੰਦਰਵੀਂ ਰਾਤ "ਅਮਾਵੱਸ" ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਮਾਵੱਸ ਦੇ ਦਿਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਦਿੱਖ "ਦਰਸ਼" ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਮਾਵੱਸ ਤੇ, ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਧੀ ’ਤੇ ਦੋ ਲਵਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ "ਕਹੁ" ਨਾਮਕ ਦੋ-ਅੱਖਰੀ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਤਿਉਹਾਰ ਦੀ ਸੰਧੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ, ਦਿਨ ਦੇ ਮੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਰਜ ਦੋ ਲਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ (ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦਾ) ਸੂਰਜ ਦੀ ਘੇੜ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੋ ਗੋਲਕ (ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਅਨਵਾਹਾਰੀ ਹਵਨ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ ਦੀ ਵਸ਼ਟ ਆਹੁਤੀ ਲਈ ਠੀਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੁਤੂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਅਮਾਵੱਸ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੌਰਾਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਫਿੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਦਿਨ ਦੀ ਅਮਾਵੱਸ ਉਹ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ। ਕੋਕਿਲ ਇਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ "ਕਹੁ" ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ "ਕਹੁ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕੇਵਲ ਇਕ ਪਤਲੀ ਲਕੀਰ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ "ਸਿਨੀਵਾਲੀ" ਦੇ ਮਾਪ ਵਰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਮਾਵੱਸ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ "ਸਿਨੀਵਾਲੀ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਨੁਮਤੀ, ਰਾਕਾ, ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਤੇ ਕਹੁ—ਇਹ ਚਾਰ ਸਮੇਂ ਹਨ; ਦੋ ਲਵਾ ਦਾ ਸਮਾਂ "ਕਹੁ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਹੁ ਉਸ ਮਾਪ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਧੀ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦੋ ਲਵਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚੰਦ੍ਰ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਅਤੇ ਵਸ਼ਟ ਉਚਾਰ—all ਸਮਾਨ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਮਿਲਦੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੂਰਨਿਮਾ ਤੇ ਅਮਾਵੱਸ ਦਿਨ, "ਪਰਵ" ਸਮਾਂ ਦੁੱਗਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਹੁ ਅਤੇ ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਦੇ ਸੰਧੀ ਸਮੇਂ ਦੋ ਲਵਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੋਡ ਤੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ, ਪਰਵ ਸਮਾਂ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਪੰਦਰਵੇਂ ਦਿਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪੂਰਨਿਮਾ ਦਸ ਤੇ ਪੰਜ—ਪੰਦਰਾਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪੰਦਰਵੇਂ ਦਿਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਕੋਲ ਸੋਲਵੀਂ ਕਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਘਟਣਾ ਪੰਦਰਵੇਂ ਦਿਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਸੋਮ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਰੁਤੂਆਂ ਅਤੇ ਸਾਲ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ ਕਿ ਜੋ ਪਿਤਰ ਸ਼ਰਾਧ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪੰਥ, ਸਵਰੂਪ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਫਲ ਕਿਵੇਂ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਜਾਂ ਵਾਪਸੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਮ ਅੱਖ ਨਾਲ। ਇੱਥੇ, ਇਹ ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰੀ ਪੂਰਵਜ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਵਿਜ (ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ) ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਆਸ਼ਰਮ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੋ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ, ਤਪ, ਯਜ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਰਾਧ, ਪਾਠ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾਨ—ਇਹ ਸੱਤ ਤਰੀਕੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਹ ਦੇ ਪਤਨ ਤੱਕ ਚਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਤਾਪ ਤੇ ਸੋਮ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਸਬੰਧੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਭੋਜਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਸ਼ਰਾਧ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਮ-ਲੋਕ ਵਾਲੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਪੂਰਵਜ ਹੀ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਹੋਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਤੇ ਜਨਮ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਧਾ ਤੇ ਸਵਾਹਾ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ— ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਗਵਾ ਕੇ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਪਛਤਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦੁੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲੰਮੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਉਲਝੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਨੰਗੇ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਤਲਾਬਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਮਲ-ਕੁੰਡ—ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਪਰਾਏ ਭੋਜਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਸਾਲਮਲੀ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਵੈਤਰਨੀ ਨਦੀ, ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਦਾ ਕੜਾਹ, ਤੇ ਸੜਦੇ ਰੇਤ— ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਪੀੜਤ, ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।