ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਵੱਲ ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ, ਨੰਦਿਕੇਸ਼ਵਰ, ਅਜੇ ਵੀ ਜ਼ਿੰਦਾ ਬਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਗਨਿ ਵਰਗੇ ਤੇ ਬੋਲਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਨੰਦੀਸ਼ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਚਲ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ, ਇੱਥੇ ਹੀ!" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਸਮਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਹਿੱਲਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਹੁਣ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਯਜਨਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿਚ ਕੀ ਹਿੰਚਕ ਹੈ? ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਨੰਦੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੀਰ ਨੰਦੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਹੂ ਪੀ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਚੁੰਘ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਭਾਰੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਨੰਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿੱਲਿਆ, ਫਿਰ ਇਕ ਦਰੱਖਤ ਨੀਵੀਂ ਲਿਆ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਮਦਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਡਿੱਗਿਆ, ਪਰ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਨੰਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਐਸੇ ਕੱਟਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਨੰਦੀ, ਜਿਸਦਾ ਹੱਥ ਸੂਰਜ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਕ੍ਰੂਰ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵੱਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੱਤੇ। ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋਇਆ ਨੰਦੀ, ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸਨੇ ਵੱਡਾ ਰਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਘੋੜਾ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉੱਭਰਿਆ ਤੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਨੰਦੀ ਨੇ ਉਹ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਭਾਲਾ ਕੱਢ ਕੇ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਭਾਲਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜੰਗੀ ਜ਼ਿਰਹ ਚੀਰ ਗਈ ਤੇ ਦਿਲ ਚੀਰ ਗਿਆ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਮਰਨ ਤੇ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਕਿੰਨਰ "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਉਮਾਪਤੀ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਏ, ਸਿਰ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟੇ ਗਏ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗहरे ਜਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਤਾਕਸ਼, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਯਮ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਘਾਟ ਖਾ ਕੇ, ਦੈਤ ਲੋਕ ਭਾਰੀ ਜ਼ਖ਼ਮੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਵਾਜੇ, ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਝੰਝਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਦਾਨਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੀਆਂ; ਕਪਾਰਦੀ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਮੰਗਲਮਈ ਸੰਯੋਗ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਹਰਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਤਿੰਨ ਦੈਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੱਲ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ; ਅਸਮਾਨ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਤਿੰਨ ਦੈਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਤੀਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ "ਹਾਏ! ਹਾਏ!" ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚੀਖ ਪਏ, "ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ!" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੰਦੀ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾਝੂੜਾ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਡੂੰਘੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਨਾਲ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮਾਇਆ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਹੈ, ਪਰ ਅੱਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਨੰਦੀ ਮਨ ਦੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਸੰਕਟ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਾਇਆ। ਤੁਰੰਤ ਇਹ ਘਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੈਂ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਨੰਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਭਗਤ, ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨੋ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡੇ ਹੋਣ, ਅੱਗ, ਚੰਦ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਜਾਤੀ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਤੀਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਸਨ, ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਾੜੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਵੰਸ਼ ਉੱਤੇ ਉੱਪਰੋਂ ਨਾਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੈਰੂ ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਵਾਂਗ, ਮੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੇ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਖਿੜਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸਨ। ਸੁੰਦਰ ਮਹਲਾਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਕੋਠੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤਲਾਬ, ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦਰਸ਼ਨ ਹਾਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਨ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਘਰ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਆਪ ਹੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਮਹਲਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਕੋਠੀਆਂ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।