ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਿਦਯੁਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਪਰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੌਤ ਵਲ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਅਣਸ਼ਚਿਤਤਾ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਕਮਜ਼ੋਰ ਫੌਜ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇਹ ਦੇ ਅੰਗ ਨਿਰਬਲ ਹੋ ਜਾਣ। ਉਹ ਘਟਾ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੀ, ਉਹ ਧੂੰਏਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਪੈਂਦੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋ ਗਏ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚਕ੍ਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਲੇ ਦੇ ਹਾਰ, ਵੱਡੇ ਗਹਿਣੇ ਕੱਟੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਵਿਕਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਦਿਆਂ, ਮੁਸਲਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਵਜਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਸੂਲਾਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਰਬਤਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੂੰਏਂ ਤੇ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਮਾਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਧਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਇਸ ਨੇ ਐਸਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਕੀਤਾ ਕਿ ਤਾਰੇ ਵੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਉਹ ਦੈਤ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਮੈਂ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੰਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਬਚ ਗਿਆ, ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮੌਤ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ।” ਨੰਦੀਸ਼ਾ, ਜੋ ਉਜਲੇ ਤੇ ਵਾਕ ਚਾਤੁਰਤਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਚੱਲ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਜਾ!” ਉਹ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੈਤ, ਇਹ ਸਮਾ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਦੀ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ ਹਿਚਕਿਚਾ ਕਿਉਂ ਰਿਹਾ? ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਜਾਂ ਹੁਣ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਯਜਨਾ ਵਿਗਾੜਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰਾਂ? ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨੀਹਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।” ਜਦ ਨੰਦੀ ਨੇ ਇੰਝ ਆਖਿਆ, ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੀਰ ਨੰਦੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੂਨ ਪੀ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਨਾਲ ਨੰਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਲਿਆ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰੁੱਖ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ, ਫੁੱਲ ਵਿਕਰੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਆਪਣਾ ਰੁੱਖ ਕੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਕਰੂੜ ਮਹਿਸ਼ (ਦੈਤ) ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤੇ। ਨੰਦੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡਿੱਗ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰਥ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਰਥ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਸੂਮੀ (ਸੰਤ) ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਤੇ ਸ਼ੈਲਾਦੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਭਾਲਾ ਮਾਰਿਆ। ਸ਼ੈਲਾਦੀ ਨੇ ਉਹ ਰਕਤ-ਰੰਜਿਤ ਭਾਲਾ ਕੱਢ ਕੇ, ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਭਾਲਾ ਉਸ ਦੀ ਜੰਗੀ ਜਕੜ ਤੋੜ ਕੇ, ਦਿਲ ਚੀਰ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਮਰਨ ਉੱਤੇ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਕਿਨਰ “ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!” ਆਖ ਕੇ ਉਮਾਪਤੀ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਨੰਦੀ ਵਲੋਂ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਮਰਨ ਉੱਤੇ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਏ, ਸਿਰ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਊ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਮਥਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਸ਼ਤਾਖਸ਼, ਸਾਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਘਾੳੁ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਯਮ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੀ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ, ਜ਼ਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਸਮੂਹ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਤ ਸਮੂਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਭਜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਕ੍ਰ ਚਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਖ, ਡੋਲ, ਝਾਂਜਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਦਾ ਐਲਾਨ ਹੋਇਆ; ਕਪਾਰਧਾਰੀ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਦਯੁਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੰਗਲਮਈ ਯੋਗ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਯੋਗ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਨਗਰ ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਹਰਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਰਸਤੇਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਤਿੰਨ-ਧਾਰੀਆਂ ਬਾਣ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੱਲ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਬਾਣ, ਛੱਡਿਆਂ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ; ਆਕਾਸ਼ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਤੇ ਸੂਰਜੀ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਤਿੰਨ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਬਾਣ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੱਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਚੀਕ ਮਾਰ ਉਠੇ, “ਹਾਏ! ਹਾਏ! ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ!” ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਵੇਖ, ਸ਼ੈਲਾਦੀ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, “ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?