ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਵਧੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਦ ਦੈਤ ਨਾਰੀਆਂ ਹੱਸ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਮਦਮਸਤ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀ ਕੂਕ ਨਾਲ ਮਾਹੌਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਖੇਡ-ਮੌਜ ਵਿੱਚ, ਕਾਮਦੇਵ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਾਂਦਨੀ ਦਾ ਜਾਲ ਫੈਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰੋਹਿਣੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਾਇਮ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਖੇ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਲ ਤੇ ਇੱਕ ਮਨਮੋਹਣੀ ਤਿਲਕ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਗੋਲ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਹਿੰਦੀ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈ" ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਲਾਡ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸੇ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈ। ਹੋਰ ਕੁਆਰੀਆਂ, ਜੋ ਕਾਮ ਅਤੇ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਚੁਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਵੱਲ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੋਕੇ ਦੌੜ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕੋਈ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਜਲ ਸੀ, ਗਊ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਦੈਤ ਨਾਰੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭੰਡਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦੈਤ ਪੁਰਸ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਠ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਜਖ਼ਮੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੰਤੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਜਦ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਧ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਕਈ ਵਾਰ, ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਉਠਦੇ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਵਿਹਾਰ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰੀਲੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਨਾਰੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਲਾ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ। ਜਦ ਗੀਤ ਚੱਲਦੇ, ਕੁਝ ਤਾਨ ਸੁਧਾਰਦੀਆਂ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਾਜੇਬ ਅਤੇ ਕਮਰ ਦੀ ਘੁੰਘਰੂ, ਜੋ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕੂਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਈ। ਕੁਝ ਨਾਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਮਹਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਠੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਦਨ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੋਈ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ ਥੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਆਖਦੀ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਗਲ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਸੁੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਆ, ਮੇਰੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਕਮਰ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਘੁੰਘਰੂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।" ਚੜ੍ਹਦੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਗਲੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਅਪਕ ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ ਉੱਤੇ, ਦੈਤ ਨਾਰੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦੀਆਂ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਚੰਦ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ, ਚਮਚਮਾਉਂਦੇ ਚਮਰੇ, ਅਤੇ ਮਦਮਸਤ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਹੌਲੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਰਸਭਰਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਚਮਕਦੇ ਧਾਤੂ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਪੋਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੇ ਗੁੰਜ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਦੈਤ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੰਗੀਨ ਵਸਤ੍ਰ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹਿਲਦੀਆਂ, ਦੈਤ ਨਾਰੀਆਂ ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਝੂਲਿਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਲਣ ਨਾਲ ਧਾਗੇ ਢੀਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਘੁੰਘਰੂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਰਤਨ Bikhar ਜਾਂਦੇ, ਓਥੇ ਜ਼ਮੀਨ ਚੰਦ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ, ਬਾਗਾਂ, ਅਤੇ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੂਕਾਂ ਵਿਚ, ਕਾਮਦੇਵ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਫਿਰ, ਚੰਦ, ਜੋ ਜੈਸਮਿਨ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਜਦ ਚਾਂਦਨੀ ਨਹੀਂ ਫੈਲਦੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਉਂ ਹੀ, ਜਦ ਕਿਸੇ ਧਨਵਾਨ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਹਟ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਫਿੱਕਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਾਲ ਰਥੀ ਨਾਲ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਗੂੰਜ ਉਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਅੰਤ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਸਾਵਿਤਾ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਹਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਹ ਸਭ ਨਾਸਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਦੇ ਅਤੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਡੋਲ, ਛਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਿਵਵੀ ਸੈਨਾ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ ਚਲੀ। ਜਦ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੈਨਾ ਨੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ: ਭਾਲੇ, ਸ਼ੂਲ, ਗਦਾਂ, ਕੁੱਟ, ਕੁਲਹਾੜੀਆਂ, ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ, ਵਜਰ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਮੁਸ਼ਲਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਪੰਖੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਜਿਹੜੇ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਰਨ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਅਣਸ਼ਚਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਸੈਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਈ ਪਿੰਡ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ, ਚਮਕਦੇ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਧੂੰਏਂ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ। ਕੁਝ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ, ਕੁਝ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਹੋਰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਰਤਨ Bikhar ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਉਹ ਜਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਦਾਂ, ਮੋਸਲ, ਭਾਲੇ, ਕੁਲਹਾੜੀਆਂ, ਵਜਰ, ਸ਼ੂਲ, ਸੂਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਪੈਂਦੀ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬਾਰਸ਼—ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਦਰੱਖਤ, ਤੇ ਭੜਕਦੇ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ—ਭੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ। ਇਹ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਵਧਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ, ਵੱਡਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਤਾਰੇ ਵੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦੀ ਕਤਲ-ਓ-ਗਾਰਤ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਰਾਤ ਦੇ ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਤੋਂ, ਸਵੇਰੇ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਤੱਕ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੇਮ, ਜੋਸ਼, ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਲਹਿਰ ਛਿੜ ਗਈ।