ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਪੈਣ ਲੱਗੀ, ਤਦ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਾਜਾ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ—ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਤਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੂਰਬੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦਾ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਚੋੜਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੰਸ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਿੰਘ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਿੱਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ, ਅਤ੍ਰਿ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਚਾਂਦਣੀ ਦਾ ਵਹਾਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਠੰਢੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਦ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ, ਤਦ ਅਸੁਰ ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਗਲੀਆਂ, ਰਾਜ-ਮਾਰਗਾਂ, ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਪਕ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਲੈ ਕੇ, ਘੱਟ ਤੇਲ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਜਗਮਗਾਉਂਦੀਆਂ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਠਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਬਲਦੀਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚੜ੍ਹਣ ਸਮੇਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਘਰਾਂ ਅੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲੌਆਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀਆਂ ਹਨੇਰੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ, ਤਿਵੇਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਪਣੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਇੱਛਾ-ਵਸ਼ੀ ਦੈਤ, ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ-ਸਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਂਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੰਦੀ-ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਉਤੇਜਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਮੱਛੀ-ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ (ਕਾਮਦੇਵ) ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ; ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਦੈਤ-ਨਾਰੀਆਂ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੰਤੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ ਅਤੇ ਕੋਕਿਲ ਮਸਤ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਤਦ ਕਾਮਦੇਵ, ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਚਾਂਦਣੀ ਦਾ ਜਾਲ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਪਸਾਰਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰੋਹਿਣੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਕੋਲ ਬੈਠੀ, ਆਪਣੇ ਗਲ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਤਿਲਕ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦੀ। ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਗੋਲ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਖਦੀ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈ," ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਸਨੇਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਸੇ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ। ਹੋਰ ਨੌਜਵਾਨ ਨਾਰੀਆਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਉਤੇਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਕੋਈ ਇੱਕ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੀ; ਦੂਜੀ, ਜੋ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ; ਹੋਰ, ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਕਾਜਲ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਗਊ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ, ਅਸੁਰ ਨਾਰੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਆਣੇ ਘੜੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਠ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹਲਕੇ ਤਾਜ਼ੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਦੈਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਗਲਬਾਤ ਤੇ ਤੰਤੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਪਰ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁੜ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਉੱਠਦੇ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਚੇ ਹੋਏ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਹਣਾ ਸੰਗੀਤ ਵੱਜਦਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਜ ਵੱਜਦੇ। ਜਦ ਗੀਤ ਚਲਦੇ, ਕੁਝ ਰਾਗ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਦੇ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ, ਤਦ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਤੇ ਕੰਧੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੂੰਜਦੀ। ਕੁਝ ਨਾਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਰੋਮਾਂਚ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੀਆਂ ਅੰਸੂਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਨਵੀਂ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ। ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰੇਮ ਜਗਾਉਂਦੀਆਂ। ਕੋਈ ਨਾਰੀ, ਮਦ ਪੀ ਕੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਆਖਦੀ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਗਲ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸੂੰਘਦਾ? ਆ, ਮੇਰੇ ਚੌੜੇ ਤੇ ਉੱਚੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠ।" ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਾਂਦਣੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜ-ਮਾਰਗਾਂ ਉੱਤੇ, ਦੈਤ ਨਾਰੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦੀਆਂ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ। ਹਾਸੇ, ਚਾਮਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਤੇ ਮਦ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੋਰ ਨਾਰੀਆਂ ਖਿੜਦੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਤੁਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਕਮਰਬੰਦ ਦੀ ਸੁੱਖਮ ਝੰਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ। ਇਹ ਸੁੰਦਰ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀ ਵਾਰੀ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਚਮਕਦੇ ਧਾਤ ਵਾਂਗ ਸੁਰੀਲੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਪੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀਆਂ। ਕਮਰਬੰਦ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟੰਗੇ ਗਹਣੇ, ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਤੇ ਉਸ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਉੱਠਦੇ ਭਾਵ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਦੈਤ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ। ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਲਹਿਰਾਉਂਦੀਆਂ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਦੈਤ ਨਾਰੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਲਹਿਰਾਉਣ ਕਰਕੇ, ਢੀਲੇ ਧਾਗੇ, ਡਿੱਗੇ ਕਮਰਬੰਦ, ਵਿਖਰੇ ਗਹਣੇ, ਝੂਲਿਆਂ ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਪਾਸ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਮਕ ਹੋਵੇ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਚਾਂਦਣੀ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੇ ਸਦਿਆਂ ਵਿਚ, ਕਾਮਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਖਤਮ ਕਰ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਚਮेली ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ, ਜਦ ਚਾਂਦਣੀ ਨਹੀਂ ਫੈਲਦੀ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ; ਇਉਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪੀਲਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਲਾਲ ਰਥ-ਸਾਰੀ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦਾ, ਹਨੇਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ। ਜਦ ਮੈਰੂ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਉਠੀ। ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਵਿਧਵੰਸਕ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣੀਆਂ ਤੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਡੋਲ, ਛਤਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਸੈਨਾ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹਿਲ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਲੇ, ਸੂਲ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ, ਗਦਾ, ਕੁਟਾਰ, ਧਨੁਸ਼-ਤੀਰ, ਵਜਰ ਤੇ ਭਾਰੀ ਮੁਗਦਰ ਫੜ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਉਹ ਪਰਬਤਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਡਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਤਪਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਜਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਾਂਦਣੀ, ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਗਰੀ ਤੋਂ, ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ।