ਮਾਇਆ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਮੈਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਕਿਲ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਹੋਵੇ, ਪੂਯਾ ਨक्षਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੁਸੀਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰੋ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਥਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਣ ਨਾਲ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਪਿਸ ਜਾਵੇ।" ਮਾਇਆ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੰਦ, ਤਾਕਤ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ—ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਇੱਕ ਭਯਾਨਕ ਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣਾ ਬਾਣ ਨਾ ਛੱਡ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਹਫਾਜ਼ਤ ਲਈ ਇਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ ਪੂਯਾ ਸੰਯੋਗ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨਗੇ।" ਮਾਇਆ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੈਤੀਆਂ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਵਾਂਗ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਆਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ; ਅਸੀਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗੇ ਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਬਾਣ ਨਾ ਛੱਡ ਸਕੇ।" "ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ," ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਆਖਦੇ ਹਨ। "ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗੀ, ਜਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਤ੍ਰੈ-ਪਥ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਾਨਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ।" "ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਲਗਾਵੇਂਗਾ; ਲੋਕ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੰਸਾਰ ਵੇਖਣਗੇ, ਨਾ ਹੀ ਦੈਤੀਆਂ ਤੋਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਖੁਸ਼ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਗੁਪਤ ਕਾਰਜ ਸੰਭਾਲਣ ਲੱਗੇ। ਮੁੜ-ਮੁੜ, ਮਹਾਨ ਚੰਦ, ਪੂਰਬੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਚੰਦ, ਅਤ੍ਰਿ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਦਾ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਚਾਨਣ ਵਗਾ ਦਿੰਦਾ। ਠੰਡੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਉਗਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਅਸੁਰ, ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਅਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਗਲੀਆਂ, ਰਾਜ-ਮਾਰਗ, ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇਲ ਪਾ ਕੇ, ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਲ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਦੀਵੇ ਜਗਾਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਵੇਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਦੀਵੇ ਚੰਦ ਦੇ ਉਗਣ 'ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਂਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਚੰਦ ਆਪਣੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦਾ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਦੈਤੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਂਦੇ। ਜੋ ਬਲ-ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੰਜ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਏ, ਹੁਣ ਮਤਸਯ-ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਖਾ; ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦੈਤ-ਨਾਰੀਆਂ, ਖੇਡ-ਚਰਚਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਸਾਰੰਗੀਆਂ ਵਜਦੀਆਂ, ਕੋਕਿਲ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਮਦਨ ਆਪਣੇ ਬਾਣ-ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ। ਚੰਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਦੀ ਜਾਲੀ ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ ਪਸਾਰਦਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰੋਹਿਣੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਨਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੀ, ਆਪਣੇ ਗਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤਿਲਕ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੀ। ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਗੋਲ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਆਖਦੀ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ ਹੈ," ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਛੁਹਾਵਟ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸੇ ਮੂਡ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਪਾਉਂਦੀ। ਹੋਰ ਨੌਜਵਾਨ ਨਾਰੀਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵਲ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੌੜਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਸੂਰਜ ਉਗਣ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਇੱਕ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਡੂੰਘੀ ਵਿੱਖੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪੀਂਦੀ; ਦੂਜੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ; ਹੋਰ, ਪਿਆਰੇ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ। ਅਸੁਰ-ਨਾਰੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਾਜਲ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੂਜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ। ਨਵੀਂ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ, ਪਿਆਰੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਦੈਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ, ਪਰ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਦੇ, ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਸੰਗੀਤ ਵਜਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਕਲਾ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਗੀਤ ਚਲਦੇ, ਕੁਝ ਰਾਗ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਦੇ, ਕੁਝ ਉਥੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦੇ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਡੁੱਲਣ 'ਤੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਅਤੇ ਕਮਰ-ਬੰਦ, ਨਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੇ। ਕੁਝ ਨਾਰੀਆਂ, ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਗਲ-ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਮੌਸਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਅੰਸੂ ਉੱਗਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈ। ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਮਿੱਠੇ ਗੁੰਜਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਦਨ ਵਾਂਗ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਕੁਝ ਨਾਰੀ, ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ, ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਆਖਦੀ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਗਲ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘੁੰਘਣਦਾ, ਮੇਰੇ ਚੌੜੇ, ਭਰੇ, ਉੱਚ ਕਮਰ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਰ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ।" ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਗਲੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ 'ਤੇ, ਦੈਤ-ਨਾਰੀਆਂ, ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਚੰਦ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ। ਹਾਸਿਆਂ ਅਤੇ ਚਮਚਾ-ਪੱਖਿਆਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਨਾਰੀ, ਨਸ਼ੇ ਤੋਂ ਡੋਲਦੀਆਂ, ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀਆਂ; ਕਮਰ-ਬੰਦ, ਆਪਣੀ ਨਰਮ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਗੱਲ ਕਰਦਾ। ਇਹ unfading ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀ ਵਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚਮਕਦੇ ਧਾਤ ਵਾਂਗ refined, ਅਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂ, ਪੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜਦੀ। ਕਮਰ-ਬੰਦ, ਆਪਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਉਸ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਮੂਡ, ਦੈਤ-ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਘਰ, ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ। ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਲੁੱਟੀ ਹੋਈਆਂ ਲਟਾਂ, ਨਰਮ-ਨਰਮ ਡੋਲਦੀਆਂ, ਦੈਤ-ਨਾਰੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਪਹਿਰਾਵੇ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਚੰਦ ਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ। ਡੋਲਣ ਕਰਕੇ, ਲੁੱਟੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਅਤੇ ਡਿੱਗੇ ਕਮਰ-ਬੰਦ, ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਜਵੇਲ, ਝੂਲਿਆਂ ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਦ ਦੇ ਪਾਸੇ ਵਾਂਗ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਦਿਸਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੇ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਨਣ, ਇੱਛਾ, ਅਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।