ਜਦੋਂ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਗਰਜਦੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਇਾ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਕਾਲੇ ਅੰਜਨ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਮੁਰਤ ਸੀ, ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾਰੇ ਸੰਕਟਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮਾਇਾ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਿੱਠਾ। ਜਿਥੇ ਜਿਥੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਤੇ ਮਾਇਾ ਜਾਂਦੇ, ਉਥੇ ਉਥੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਫਿਰ, ਯਮ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ, ਪਣਵਾਂ ਤੇ ਡਿੰਡੀਮਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਹੱਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਜਦਿਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਭਵ (ਮਹਾਦੇਵ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਤੇਜਸਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਉਹ (ਭਵ) ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤਾਰਕਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਮਾਇਾ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮਿਓ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ—ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਵੇ ਤੇ ਚੰਦ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਗੇ, ਤਾਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਤਿੰਨੋ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" "ਉਸ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ, ਕੋਇਲ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਡਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਗਰੁੱਪ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" "ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਇਕੋ ਡਰਾਉਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕੋ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਨਾ ਛੱਡ ਸਕੇ। ਜਦ ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਹ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਪੁਸ਼ਯ ਯੋਗ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨਗੇ।" ਮਾਇਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਦੈਤ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਇਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ, ਅਸੀਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗੇ ਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਨਾ ਛੱਡ ਸਕੇ। ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਹੀ ਯੁੱਧ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।" "ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸਦੀਵ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇਗੀ, ਜਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣੀ ਮਾਰਗ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਦਾਨਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ। ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਲਗਾਏਂਗਾ; ਲੋਕ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੰਸਾਰ ਵੇਖਣਗੇ, ਨਾ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਖੁਸ਼ ਦੈਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ। ਮੁੜ ਮੁੜ, ਚੰਨਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਣੀ, ਚੰਦ, ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਨਦੀ ਚਮਕ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਜਹਿੜਾ ਹੰਸ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਸਿੰਘ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਵਿਆਪਕ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਵੇ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਅਤ੍ਰਿ ਦੇ ਨੇਤਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਚੰਦ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ ਤੇ ਚੰਨਣ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਠੰਢੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਗਿਆ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ। ਗਲੀਆਂ, ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ, ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਪਕ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਜਲਦੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇਲ ਸੀ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮਠਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਲ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਲੌਆਂ ਜਲਾਈਆਂ ਗਈਆਂ; ਘਰ ਜਵਾਹਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹਨ ਸਮੇਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ। ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੀਵੀਆਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਇਉਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਲੱਗਣ ਤੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਚੰਦ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਛਾ-ਮਗਨ ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਂਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੰਦੀਧਾਰੀ ਦੇਵ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਚੁਭੋਇਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਮੀਨਧਾਰੀ ਦੇਵ (ਕਾਮਦੇਵ) ਵਲੋਂ ਭੀ ਚੁਭੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੀ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੁਰ-ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਹੱਸ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੰਤੂਰੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਤੇ ਕੋਇਲਾਂ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਮਦਨ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ। ਚੰਦ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਚੰਨਣ ਦੀ ਜਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਆ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਇਕ ਸੁਭਾਵਨਤੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਆਪਣੇ ਗਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤਿਲਕ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਕਰਦੀ। ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਗੋਲ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਆਖਦੀ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈ," ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਛੁਹਟਾਂ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸੀ ਮੂਡ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਜੋ ਮੋਹ ਤੇ ਮਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਇਕ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਮੌਜ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ; ਕੋਈ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ; ਹੋਰ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼। ਕਜਲ ਲਾਈਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਗਊ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ, ਅਸੁਰ-ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲਗਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਣ। ਤਾਜ਼ਾ ਲਾਲ ਹੋਠ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਏ, ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੰਤੂਰੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼, ਪਰ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁੜ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਉਠਦੇ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਹਨ; ਵਿਹਾਰ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਹਣਾ ਸੰਗੀਤ ਵੱਜਦਾ, ਤੇ ਉਹ ਸੌਖੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਜਾਉਂਦੇ। ਜਦ ਗੀਤ ਚੱਲਦੇ, ਕੁਝ ਸੁਰ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਦੇ, ਕੁਝ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਮੌਜ, ਤੇ ਆਨੰਦ-ਭਰੀ ਰਾਤ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ, ਪਰ ਯੁੱਧ ਦਾ ਸੰਕਟ ਵੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।