ਜਦੋਂ ਭਵ ਦੇ ਪੈਰ ਦਾ ਦਬਾਅ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਥਣ ਤੇ ਦੰਦ ਝੜ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਥਣ ਤੇ ਦੰਦ ਮੰਦ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਟਾਰਕਾਸੁਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਲਾਲ ਸਨ, ਨੰਦਿਨ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੱਝ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਨੰਦਿਨ ਨੇ ਤੇਜ ਕੁਹਾੜੀ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਟਾਰਕਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਢਿਆ ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜਹਾਰਾ ਚੰਦਨ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਕੱਟਦਾ ਹੈ। ਕੁਹਾੜੀ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ ਟਾਰਕਾ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿਰੁੱਧ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ ਫੜ ਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਗਰਜ ਮਾਰੀ। ਜਦੋਂ ਟਾਰਕਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗਣਪਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗਰਜ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜੇ। ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੋਲ ਖੜਾ ਮਾਇਆ, ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: "ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁ-ਮੂੰਹੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਚਿਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ? ਦੱਸੋ, ਕੀ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ ਗਣਪਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ?" ਮਾਇਆ ਦੇ ਪੁੱਛਣ ਉੱਤੇ, ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਣਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਅਟੱਲ, ਟਾਰਕਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਯਸ਼ਸ ਅਤੇ ਯਮ, ਵਰਨ, ਮਹਿੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੰਗਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਹੁਣ ਗਣਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਦਿਆਂ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਟਾਰਕਾ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਾਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਰਣਭੂਮੀ ਉੱਤੇ, ਕਾਜਲ ਵਰਗੇ ਪਹਾੜ-ਸਰੀਖੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜਿਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਮੁਰਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੰਕਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮਾਇਆ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਇਆ। ਜਿਥੇ-ਜਿਥੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਤੇ ਮਾਇਆ ਗਏ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਸੁੰਞੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਯਮ ਤੇ ਵਰਨ ਦੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਪਨਵਾਂ ਤੇ ਡਿੰਡੀਮਾਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਹੱਥੀ ਵਜਾਉਣ ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗਰਜਣ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਮਹਾਨ ਦੈਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡੁੱਬਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਟਾਰਕਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣ ਭੱਜ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਾਇਆ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਓ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ—ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੂਛਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਵੇ ਅਤੇ ਚੰਨ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਆ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਤਿੰਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ। "ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮਾਂ, ਜਦੋਂ ਕੋਕਿਲ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣਾਈ ਦੇਵੇ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੋ; ਉਹ ਸਮਾਂ, ਪੂਛਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਟੋਲੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਖੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਰਲ ਜਾਵੇ। ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਭਿਆਨਕ ਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਨਾ ਛੱਡ ਸਕੇ। ਜਦ ਤਕ ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ ਪੂਛਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨਗੇ।" ਮਾਇਆ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੈਤ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ ਤੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗੇ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਕਰਾਂਗੇ ਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਨਾ ਛੱਡ ਸਕੇ। ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਯੁੱਧ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।" ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਾਂ ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸਦੀਵ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਰਹੇਗੀ, ਜਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਤ੍ਰਿਪਥ ਮਾਰਗ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਕੋਈ ਦਾਨਵ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਲੋਕ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇਖਣਗੇ, ਨਾ ਦੈਤ ਰਹਿਤ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਗੁਪਤਚਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੁੜ ਮੁੜ, ਚੰਨਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਚੰਦ ਪੂਰਬੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦਾ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਨਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੰਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਸਿੰਘ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਚੌੜੀ ਮਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਤ੍ਰਿ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਚੰਦ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗ ਚੰਦਨੀ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਠੰਢੀ ਚਾਂਦਣੀ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਅਸੁਰ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਗਲੀਆਂ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ, ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾਉਂਦੀਆਂ ਦੀਵੇ ਜਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਮਠਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਲ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਦੀਵੇ ਜਲੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਪੂਰੇ ਹੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਧਨ-ਧਾਨ ਤੋਂ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹਨ ਵੇਲੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਅਤੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਐਸਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪਰਿਵਾਰ ਉੱਤੇ ਆਫ਼ਤ ਆ ਪਏ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਚੰਦ ਆਪਣੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਾਮ ਵਲ ਲੱਭਦੇ ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁੱਲ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਚੁਭਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਮਛਲੀ-ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ (ਕਾਮਦੇਵ) ਵਲੋਂ ਵੀ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਉਤੇਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।