ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ—ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ—ਕੁੱਟ-ਮਾਰ ਅਤੇ ਵੈਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ, ਵਜਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਗਦਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਸੁਰ, ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਲਹੂ ਵਗਾਉਂਦੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਲਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਹਲਚਲਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਉਪਦ੍ਰਵ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਪੀਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਦੇ ਇੱਟਾਂ ਅਤੇ ਸਫ਼ੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਵਿਖੇ ਪਏ ਸਨ। ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਪਏ ਰਹਿ ਗਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਸੌਖਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਘੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸਹਾਸ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਆਏ ਹੋਏ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜ ਮਾਰੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਗਾਂਹ ਵਧਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਏ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਦੌੜਿਆ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ, ਸੁਧਨਵਨ, ਗਿਰਿਸ਼ (ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ), ਚਤੁਰਾਨਨ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੀ ਦੇਵ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਪਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸ਼ੇਸ਼ਾ, ਗਿਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਹ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ, ਜੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਵਾ (ਸ਼ਿਵ), ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੀਰ ਚੁਕ ਕੇ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਰਿਗਵੇਦ-ਘੋੜੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਤੇ ਦੂਜਾ ਬੈਲ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਭਾਰੀ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਦਬਾਅ ਕਾਰਨ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਥਣਾਂ ਅਤੇ ਦੰਦ ਝੜ ਪਏ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨਾਲ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀਆਂ ਥਣਾਂ ਤੇ ਦੰਦ ਮੰਦ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਐਸੇ ਹੀ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਾਰਕਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ, ਨੰਦਿਨ ਦੁਆਰਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਨੰਦਿਨ ਨੇ, ਤਿੱਖੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤਾਰਕਾ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜਹਾਰਾ ਚੰਦਨ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਕੱਟਦਾ ਹੈ। ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਇਆ ਤਾਰਕਾ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ, ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਪਰ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ ਫੜ ਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜ ਮਾਰੀ। ਫਿਰ, ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਖਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨੀ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਵਾਦ ਜੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਮਾਇਆ, ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁ-ਮੂੰਹਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਫਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ? ਦੱਸ, ਹੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਕੀ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ ਗਣਪਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਗਏ ਹਨ?" ਮਾਇਆ ਦੇ ਐਸਾ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਅਡੋਲ, ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਆਧਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਦਾ ਪਰਬਤ ਸੀ, ਹੁਣ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।" ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਥ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਮਾਇਆ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕ੍ਰੈਸਟ ਵਾਲਾ, ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮਾਇਆ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਗਣਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਜਾਂਦੇ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਫਿਰ, ਯਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਪਣਵਾਂ, ਡਿੰਡਿਮਾਂ ਅਤੇ ਹੱਥੀਂ ਤਾਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭਵਾ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੇ ਭਵਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਡੁੱਬਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਉਜਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੇ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਇਆ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਿਆ, "ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮਿਓ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ—ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਵੇ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਤਿੰਨੋ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" "ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਧਾਰਤ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਕੋਕਿਲ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ। ਉਹ ਸਮਾਂ, ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁੱਟ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਇਕ ਹੀ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੰਦ, ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ—ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" "ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਨਾ ਛੱਡ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਹ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ ਪੁਸ਼ਯ ਸੰਯੋਗ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨਗੇ।" ਮਾਇਆ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੈਤ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੇ, "ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੇ; ਅਸੀਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗੇ ਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਨਾ ਛੱਡ ਸਕੇ। ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ," ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਰੋਮਾਂ ਤੇਂ ਕਪਕਪੀ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ। "ਜਾਂ ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਟੂਟ ਰਹੇਗਾ, ਜਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣੀ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੋਈ ਦਾਨਵ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਲਗਾਵੇਂਗਾ; ਲੋਕ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੰਸਾਰ ਵੇਖਣਗੇ, ਨਾ ਹੀ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ।