ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਪ੍ਰਮਥ ਅਤੇ ਦੈਤ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਵਿੱਚ ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਗੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਉਂਦੇ, ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਉਠਦੀਆਂ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਇਲਾਕਾ ਲਾਲ ਖੂਨ ਵਾਲੇ ਉਬਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਾਉਂਦੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਤੇ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸਕੰਦ ਨੇ ਹਰੇਸ਼ਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਅੰਦਰਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਢਾ ਸੂਰਜ ਅੱਠ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੋਵੇ। ਯਮ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਸਟਿਕ ਤੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਦੱਖਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ, ਉਸ ਨਗਰੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਚੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਰਗੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਬੱਦਲ ਹੋਣ। ਪ੍ਰਮਥ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਪਹਾੜੀ ਲੜੀਆਂ ਤੇ ਯਗਯ-ਵੇਦੀਆਂ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀਆਂ, ਅਣਗਿਣਤ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਟੁੱਟੀਆਂ-ਫੁੱਟੀਆਂ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਨਾਲ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਉਜੜਦੇ ਵੇਲੇ "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਪਿਤਾ! ਪੁੱਤਰ! ਭਰਾ! ਪਿਆਰੇ!" ਆਦਿ ਅਨੇਕ ਅਸਮਝ cries ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਜੀਵਨ ਨਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਉਸ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਪੱਥਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਵਜਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਗਦਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਨਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਵੈਰ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਵੇ। ਜ਼ਖਮੀ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਦਾ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਜਦੇ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਸੁਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਰਣ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਹਲਚਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਗਰੀ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਖੂਨ ਨਾਲ ਚਿੱਟੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਇੱਟਾਂ ਤੇ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਚਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਸੁਗਮ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਤਾਰਕ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਪੇੜਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਚੰਭੇਜ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਦਾ, ਨਗਰੀ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਉੱਤੇ ਆਏ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜ ਕਰਦਿਆਂ ਉਤਰੀਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਸੀਮਾ ਤੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਸ਼ੇਸ਼, ਸੁਧਨਵਨ, ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਤੇ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ – ਇਹ ਸਭ ਤਾਰਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਿਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਸ਼ੇਸ਼, ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ, ਭਿਆਨਕ ਧੁਨੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਵ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਰਿਗਵੇਦ-ਘੋੜੇ ਤੇ, ਦੂਜਾ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਗਰੀ ਦੇ ਜਥੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭਵ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨਾਲ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਥਣੀਆਂ ਤੇ ਦੰਦ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਹੱਲੇ ਨਾਲ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਥਣੀਆਂ ਤੇ ਦੰਦ ਮੰਦ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਤਾਰਕ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਲਾਲ ਪੁਪੁਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਨੰਦਿਨ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਨੰਦਿਨ ਨੇ ਤਿੱਖੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤਾਰਕ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜਹਾਰਾ ਚੰਦਨ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਵੱਢਦਾ ਹੈ। ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਰਕ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ, ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਉੱਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭੱਜ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਨੇਊ ਫੜ ਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੀ ਸਿੰਘ-ਵਾਂਗ ਗੱਜ, ਤੇ ਵਿਧਵੰਸਕ ਸ਼ੰਖ-ਧੁਨੀ ਉਠੀ, ਜੋ ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੇ ਤਾਰਕ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਕੀਤੀ। ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਅਤੇ ਵਾਜਾ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੋਲ ਖੜਾ ਮਾਇਆ, ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁ-ਮੂੰਹੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਚੀਰਿਆ ਹੋਵੇ? ਦੱਸ, ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਕੀ ਹਾਥੀ-ਪਾਲਕ ਗਣਪਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ?" ਮਾਇਆ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਤਾਰਕ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਮਾਣ-ਸ਼ਾਨ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਸੀ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮੂਲ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਗਣਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਦਿਆਂ ਮਾਰੇਆ ਗਿਆ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦੋਸਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਾਇਆ ਨੇ, ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਵਾਲਾ ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨੇ, ਕਾਜਲ-ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ ਜੰਗ-ਭੂਮੀ 'ਚ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮਾਇਆ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਥੇ-ਜਿਥੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਤੇ ਮਾਇਆ ਜਾਂਦੇ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਨਗਰੀਆਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਫਿਰ, ਯਮ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਪਣਵਾ ਤੇ ਡਿੰਡੀਮਾ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ, ਹੱਥੀਂ ਤਾਲੀਆਂ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਸੱਚੇ, ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲੱਗੇ। ਜਦ ਤਾਰਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥ ਭੱਜ ਗਏ, ਮਾਇਆ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀਓ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ—ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਇਹ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਵੇ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਆਉਂਦਾ, ਤਦ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਤਿੰਨੋ ਨਗਰੀਆਂ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।