ਮਗਵਾਨ, ਜੋ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸਨ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੇ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਵੀ ਚਲੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਏ; ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਖ, ਡੰਬ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਸਰੀਰ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਆਏ, ਤਾ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਰਾ ਆ ਗਿਆ," ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਲੈ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਾਂਗ, ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਜੂਝਣ ਲੱਗੇ। ਰੱਬੀ ਡੰਬ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ ਗੂੰਜੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਈ ਸੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਦੇਵਤਾ, ਹੁਣ ਪਰਸਪਰ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਅਦਭੁੱਤ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਵੱਖ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਜਲਦੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੇ ਸੰਪਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ, ਮਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਕੰਬਦੇ, ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜੰਭਾਈ ਲੈਂਦੇ, ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਂ ਉਠਦੇ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਦੇ। ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਮਥਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਦਯੁਤ ਵਾਂਗ, ਡਟ ਕੇ ਲੜੇ। ਤਣੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚੀਕਦੇ, "ਡਰੋ ਨਾ! ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੋਗੇ? ਤੁਸੀਂ ਮਰੇ ਹੋ! ਤੁਰੰਤ ਵੱਜੋ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ—ਆਓ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਓ!" ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੀਕਦੇ, "ਪਕੜੋ! ਕੱਟੋ! ਤੋੜੋ! ਖਾਓ! ਮਾਰੋ! ਵੱਖ ਕਰੋ!" ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਵੱਲ ਦੌੜੇ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਕੁਲਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਦਾਨਵ ਬੰਧੇ ਹੋਏ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਭੇਦੇ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਡਰਾਉਣੇ ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ। ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਗਿਰ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜੀਵਨ ਰਹਿਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਠਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਬਦਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜੀਵ—ਮਗਰਮੱਛ, ਸ਼ਾਰਕ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ—ਲਹੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ, ਘੁੰਮਦੇ, ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀਦੇ। ਸ਼ਾਰਕ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ, ਹਥਿਆਰ, ਘੋੜੇ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨਿਗਲ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੁਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੀ ਜੰਗ ਕਰਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਮਥਾ ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਘੁੰਮਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਸ਼ਾਰਕ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛ ਵੀ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੱਜਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਜ਼ਖਮੀ, ਟੁੱਟੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਚੀਕਦੇ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਖੇਤਰ ਲਾਲ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ, ਜ਼ਖਮਾਂ ਤੇ ਵਹਿੰਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਕੰਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੰਗਤ ਨਵੇਂ ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹਰਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਸੂਰਜ ਅੱਠ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਯਮ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੋਵੇਂ ਰੱਬ ਡੰਡਾ ਤੇ ਫਾਂਸੀ ਨਾਲ ਸਜਜਤ, ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ। ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਵੈਰੀ ਰੁਦ੍ਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ, ਤ੍ਰਿਣੈਤ੍ਰ ਧਨ-ਧਾਰੀ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ। ਕੈਲਾਸਾ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਮਹਲ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਵਟ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਪ੍ਰਮਥਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਯਗ-ਸਥਾਨ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦੇ, ਕਾਲ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ। ਲਾਲ, ਬੇਅੰਤ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁਖੀ ਟੁੱਟੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਕੋਇਲਾਂ ਨਾਲ, ਘਰਾਂ—"ਹੇ ਸਵਾਮੀ! ਪਿਤਾ! ਪੁੱਤਰ! ਭਰਾ! ਪ੍ਰੇਮੀ! ਪਿਆਰੇ!"—ਜਦ ਘਰ ਉਖਾੜੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਤਾ ਔਰਤਾਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਭਿਆਤ ਚੀਕ ਉਠੀਆਂ। ਜਦ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਧਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਕੁਲਹਾੜੀਆਂ, ਪੱਥਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਵਿਦਯੁਤ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਗਦਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਪਰਸਪਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਡੂੰਘੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨਾਲ। ਜਦ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਦੌੜੇ, ਟਕਰਾਏ, ਤੇ ਵੱਜੇ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਜ਼ਖਮੀ, ਲਹੂ ਵਗਾਉਂਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਲੜਦੇ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਗੰਦਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਟੁੱਟੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਇੱਟਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੇ, ਕੱਟੇ ਸਿਰ, ਪੈਰ, ਹੱਥ, ਪਵੇ ਹੋਏ, ਰਸਤਾ ਆਸਾਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਤਦ ਤਾਰਕਾ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਦਭੁੱਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅਭਿਮਾਨੀ, ramparts ਉੱਤੇ ਆਏ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਂ ਦੈਤ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਪਕੜਨ ਲਈ ਦੌੜਿਆ, ਪਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਹੱਦ ਵਾਂਗ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਸ਼ੇਸ਼ਾ, ਸੁਧਨਵਨ, ਗਿਰਿਸ਼ਾ, ਚਤੁਰਮੁਖੀ, ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ—ਸਭ ਤਾਰਕਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਡੋਲ ਗਏ। ਸ਼ੇਸ਼ਾ, ਗਿਰਿਸ਼ਾ, ਤੇ ਪਿਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵੱਡੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਜੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ। ਭਵਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁਕਕੇ, ਇਕ ਪੈਰ ਰਿਗਵੇਦ-ਘੋੜੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ, ਦੂਜਾ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਤੇ ਦੈਤ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੀਵ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ—all, ਵੈਰ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਗੂੰਜ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਏ।