ਜਦੋਂ ਦਾਨਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਝਟਪਟ ਉਥੋਂ ਰਥ ਲਿਆਓ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋਏ, ਬੜਾ ਜੰਗੀ ਨਾਅਰਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਿਵਯ ਰਥ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਭਵ—ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਹਨ—ਉਹਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜੰਗੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿੱਥੇ ਦਾਨਵ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਗਰ ਵਿਚ ਵੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ। ਢੋਲਾਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਐਸਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਹਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਗੂ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ—ਕਿ ਵੇਖ, ਦਾਨਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਮੈਂ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਕੁਬੇਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਣਮੁਖ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ—ਜਾ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਭਵ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰਥ ਹਨ, ਵਧੀਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਸੈਣਿਕ ਗਿਣਦੇ ਹੋਏ, ਲੂਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੀਰਾਂ, ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਵਜਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ—ਮੈਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵਾਂਗਾ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨਾਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ। ਭਵ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਦਸ਼ਸ਼ਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲ ਤੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਦੇ ਅਗੂ ਵੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡੇ, ਹਵਾ ਵਿਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੰਗੀਤ, ਸ਼ੰਖ, ਢੋਲ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਜ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਗਏ, ਇੰਨਾ ਜੋਰ ਨਾਲ ਕਿ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। 'ਹਰਾ ਆ ਗਿਆ!'—ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਵੱਡੀ ਹਲਚਲ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਵਯ ਢੋਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਗੱਜੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਜ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ—ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਦੇਵਤੇ—ਹੁਣ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਰੀਰ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੇ, ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਕੰਬਦੇ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਹੰਕਾਰਦੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਮਥ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਡਟ ਕੇ ਲੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਤਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਚੀਕਦੇ—'ਡਰੋ ਨਾ! ਕਿੱਧਰ ਜਾਵੋਗੇ? ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹੋ! ਜਲਦੀ ਵੱਜੋ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ—ਆਓ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਵਿਖਾਓ!' ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਖਦੇ—'ਫੜੋ! ਕੱਟੋ! ਤੋੜੋ! ਖਾਓ! ਮਾਰੋ! ਚੀਰੋ!'—ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਕੁਝ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ, ਕੁਝ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ, ਕੁਝ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੀਟੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਦਾਨਵ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋਏ, ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਗੁਲਦਸਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿੱਥੇ ਡਰਾਉਣੇ ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਸਨ। ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ। ਇਸ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜੰਤੂ—ਮਗਰਮੱਛ, ਸ਼ਾਰਕ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ—ਖੂਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਇਹ ਜੰਤੂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ, ਘੁੰਮਦੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀਂਦੇ। ਸ਼ਾਰਕਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਸਮੇਤ ਖਾ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੁਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਚੇੜ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਮਥ ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਘੁੰਮਦੇ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਸ਼ਾਰਕ ਭੀ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ, ਤਾਂ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਆਪਣੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਇਲਾਕਾ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ—all ਜਖਮੀ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲੱਥੜੇ—ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਕੰਦਾ, ਜਿਸਦਾ ਰੰਗ ਨਵੇਂ ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਹਰਾ ਦੇ ਨਗਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਅੰਦਰਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਢਾ ਸੂਰਜ ਅੱਠ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਯਮ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਸ ਨਗਰ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ। ਡੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਦੱਖਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਯ ਰਥ ਤੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ। ਉੱਚੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੰਨ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਕੈਲਾਸਾ ਤੇ ਮੋਹਣੀਆਂ, ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਯਗ ਆਲਤਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ। ਘਰ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਅਣਗਿਣਤ ਬਾਗਾਂ, ਦੁੱਖੀ ਟੁਕੜਿਆਂ, ਤੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਘਰ ਉਖਾੜੇ ਜਾਂਦੇ, ਤਦ ਔਰਤਾਂ—'ਹੇ ਸੁਆਮੀ! ਪਿਤਾ! ਪੁੱਤਰ! ਭਰਾ! ਪ੍ਰੀਤਮ! ਪਿਆਰੇ!'—ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੋਗ ਭਰੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ। ਜਦ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਜਾਨਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਨਗਰ ਵਿਚ ਜੰਗ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਗੂਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਧੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।