ਮਾਇਆ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ, ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਅਮਰਤਮਈ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਸ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗਾ ਅਜੈਯੋ ਹੀ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ।" ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛੁਪੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਕਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਵੈਦਿਕ ਜਨ ਇਸ ਦੀ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਥਾਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਮਤਲ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਦੇ ਗਣੇ ਸਾਨੂੰ ਪੀੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਭਾਰੀ ਬਲ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਛਲਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਰੋਕ ਲਏ ਜਾਣਗੇ।" ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, "ਜੋ ਯੋਧੇ ਲੜਦੇ, ਵੈਰੀ ਮਾਰਦੇ ਜਾਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮਾਇਆ ਤੁਰੰਤ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਮਿਤਰ ਹੈ। ਉਥੇ, ਗਹਿਰੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਗਰੀ ਉਥੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਿਲੇ ਤੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤਿੰਨ ਨਗਰਾਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ, ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਦਾਨਵ ਸੱਚੀ ਡਰ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" "ਹੁਣ, ਜਦ ਦਾਨਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਪਿਤਾਮਹ, ਤੁਰੰਤ ਉਥੋਂ ਰਥ ਲਿਆ ਆ।" ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸੱਜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਿਵਯ ਰਥ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਭਵਾ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਅਮਰ ਲੋਕ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਹੱਲਾ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਢੋਲ ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਹਲਚਲ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਵੇਖ, ਦਾਨਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਕੁਬੇਰ, ਸ਼ਣਮੁਖ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਜਾ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਰ ਹੈ; ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਨਗਰੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਭਵਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਖਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਤੀਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਵਜਰ ਵਗਾ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਮੈਂ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵਾਂਗਾ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਸਤੇ, ਮੈਂ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।" ਭਵਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਦਸਰਥਨੰਦਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਗਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਮਲ ਨੈਤਰ ਕਰਕੇ ਤੁਰ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲ ਤੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਨੇਤਾ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਰਵਤਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੰਖ, ਢੋਲ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਦਿਸ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। "ਹਰ ਆ ਗਿਆ!" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਹਾ-ਅਸੁਰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਤੂਫਾਨ ਵਾਂਗ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਵ੍ਯ ਢੋਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵ ਗੱਜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਦੇਵਤੇ, ਹੁਣ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਵਿੱਛੁੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ, ਮਹਾਂ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ, ਮਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਕੰਬਦੇ, ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਜੰਭਾਈ ਲੈਂਦੇ, ਕਦੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਕਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਠਦੇ, ਤੇ ਕਦੇ ਖੁਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਪ੍ਰਮਥਾ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵਜਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਡਟ ਕੇ ਲੜਦੇ ਹਨ। ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ ਬਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚੀਕਦੇ, "ਡਰੋ ਨਾ! ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੋਗੇ? ਤੁਸੀਂ ਮਰੇ ਹੋ! ਜਲਦੀ ਵੱਜੋ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ—ਆਓ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾਓ!" ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ "ਫੜੋ! ਕੱਟੋ! ਤੋੜੋ! ਖਾਓ! ਮਾਰੋ! ਚੀਰੋ!" ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਯਮ ਲੋਕ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ, ਕੁਝ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ, ਕੁਝ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਦਾਨਵ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਕੁਝ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਨਾਲ ਭੋੰਕੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਭਿਆਨਕ ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮਛੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਪਰ ਨਿਰਜੀਵ ਸਰੀਰ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜੀਵ—ਮਗਰਮੱਛ, ਸ਼ਾਰਕ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮਛੀਆਂ—ਖੂਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ, ਘੁੰਮਦੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਰਕ, ਹੋਰ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਸਮੇਤ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੁਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੰਗ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।