ਪ੍ਰਮਾਥਾ ਦੇ ਭਾਰੀ ਉਤਪਾਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੈਤ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਸਨ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਅੰਦਰ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਕੁਝ ਅਸਹਾਇਤਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ! ਸਮਾਂ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਅਜੋਕੇ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਘੇਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਂ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵਿਵਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਢਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਗਣ 'ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਲ-ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਰਖਵੇਲੇ ਆਏ, ਨਾਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਾਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਹਥਾਂ ਜੋੜ ਕੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਰੋਵਰ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਲੁਕਾਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਜਲ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਸਨ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਜਲ-ਕੁੰਭੀਆਂ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬਲਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੀ ਲਿਆ, ਹੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ; ਹੁਣ ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਔਰਤ। ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਰਖਵੇਲਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ "ਹਾਏ!" ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਜੇ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਸਰੋਵਰ ਪੀ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। "ਚਾਹੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਮੁੜ ਜੀਵਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਸਰੋਵਰ ਪੀ ਲਿਆ ਗਿਆ ਜਾਂ ਪੀ ਲਿਆ ਗਿਆ ਕਿਸੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਵੱਲੋਂ— "ਕੌਣ ਹੋਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਜੋ ਅਜੈ ਹੈ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ? "ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਮਾਮਲੇ ਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਕਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕਦੇ ਮੰਗੀ ਨਹੀਂ। "ਇਹ ਥਾਂ ਸਧਾਰਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਨਵੇਂ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਹਵਾ ਦੇ ਦਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਮਾਥਾ ਦੀ ਭਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਵਾਂਗ— "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ, ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਗੁਆ ਲੈਣਗੇ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਰੋਕ ਲੈਣਗੇ। "ਜੋ ਲੜਦੇ, ਵੈਰੀ ਮਾਰਦੇ, ਅਤੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਇਆ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਸਬੰਧੀ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਉਭਰ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਿਲੇ ਤੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹੀ। ਜਦ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਸੀ, ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਦਾਨਵ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹ ਦਾਨਵ ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। "ਜਦੋਂ ਦਾਨਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਪਿਤਾਮਾ, ਤੁਰੰਤ ਉਥੋਂ ਰਥ ਲਿਆਉ।" ਫਿਰ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਫਿਰ, ਭਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਆਚਾਰਯ ਹੈ, ਘੇਰ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸੀ। ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਹਲਚਲ ਹੋਈ, ਡੰਡੀ ਤੇ ਬਾਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਲਿਆ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਾ-ਪਤੀ, ਵੇਖੋ: ਦਾਨਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਕੁਬੇਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਣਮੁਖ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ। "ਜਾਓ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਯੋਜਨਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਉਤਮ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਭਵ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਮੁੜ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ। "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਖਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨੇਤਾ 'ਤੇ ਤੀਰ, ਗਦਿਆਂ, ਤੇ ਵਿਦਯੁਤਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਮੈਂ ਵੀ, ਉਤਮ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਾਂਗਾ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ, ਮੈਂ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗਾ।" ਭਵ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ, ਦਸ਼ਸ਼ਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਮਲ-ਨੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਚਲ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਮਘਵਨ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵੇਲੇ ਤੇ ਦਲਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਵੀ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਆਗੂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡੇ; ਹਵਾ ਵਿਚ ਚਲਦੇ, ਪੰਖੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਗੀਤ, ਸ਼ੰਖ, ਤੇ ਡੰਡੀ ਵਗੇ ਬਜਾ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਦਿਸਦੇ। "ਹਰਾ ਆ ਗਿਆ," ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਭਾਰੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਡੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਿਚ। ਦਿਵ੍ਯ ਡੰਡੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਨਵ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੇ, ਗੂੰਜਦੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਉਂਦੇ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਦੇਵਤੇ, ਹੁਣ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਅਨਯਾਏ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਬਰਾਬਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਵੱਖ ਹੋ ਰਹੇ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਸੂਰਜ, ਚਮਕਦੇ ਅੱਗ, ਗੂੰਜਦੇ ਵੱਡੇ ਅਜਗ, ਉਡਦੇ ਪੰਛੀ, ਕੰਬਦੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਵਧੇ। ਉਹ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਅੰਗੜਾਈ ਲੈਂਦੇ, ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਭੜਕਦੇ। ਪ੍ਰਮਾਥਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਵਿਦਯੁਤ ਵਾਂਗ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਲੜਦੇ।