ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣ ਅਤੇ ਤਾਰਕ ਦੇ ਨੈਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਦਾਨਵ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆ ਗਏ। ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿੱਜਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਕੀਤੇ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੂਰਬੀਰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਮਹਾਨ ਉਲਕਾ ਪਿੰਡਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਭਾਲਿਆਂ ਨੇ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਨਿਰਦਯਤਾ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਮਥ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਚੀਕ ਪਾ ਕੇ, ਨਰਕ ਵਾਂਗ ਪੀੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਨ-ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਮੱਥੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮਹਾ ਵਿਪਤਾ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹੋਣ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗੇ। ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਗਦਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘਾਟ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਸੂਰਬੀਰ ਵੀ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਇਸ ਘੜੀ, ਪ੍ਰਮਥ ਗਣ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਕੁਝ ਕਾਮਯਾਬ ਸਿੱਧ ਗੰਧਰਵ ਯੁੱਧ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਕਲਾ ਵਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਮਥ ਗਣ, ਆਪਣੇ ਗਰੂਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਗੱਜ ਕੇ ਆਖਦੇ, "ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੱਗਦੇ ਹੋ! ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਦੈਤਿਆ ਵਰਗੇ ਹੋ!" ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਯੁੱਧ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਅਸੁਰ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ—ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੀਰਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਕੁਝ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦਾਨਵ, ਮਾਇਆ ਦਾਨਵ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੂੰਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਸਰੀਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਏ, ਉਸ ਕੂੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਭਰ ਆਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਉਸ ਕੂੰਡ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠੇ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੁਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮੁੜ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਏ। ਦਾਨਵ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੂੰ ਚੁਟਕੀ ਲੈ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਕਿਉਂ ਵਧ ਰਹੇ ਹੋ, ਪ੍ਰਮਥੋ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਕੂੰਡ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ!" ਇਹ ਕਸੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮਾਰੇ ਗਏ, ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੇ ਦੇਵ! ਇਹ ਅਸੁਰ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਮੁੜ ਉੱਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਫਸਲ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠਦੀ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਐਸਾ ਕੂੰਡ ਹੈ ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਵੀ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ ਉਥੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨਾ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਹੁਣ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਉੱਭਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਤਾਰਕ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹਰੀ ਵਾਂਗ ਫਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਡੋਲ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਧੁਨੀਆਂ ਉਠੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰਥ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ। ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ; ਸ਼ਤਾਂਗਾ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਹਲਚਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸੁਯੰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਉੱਤਮ ਰਥ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਐਸੇ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਰਥ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਥੱਕ ਕੇ ਥੱਲੇ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਾਣ-ਤੱਤਵ ਘਟ ਜਾਣ ਨਾਲ ਢਿਲਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰਥ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗਵਾ ਬੈਠਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਾਣ-ਤੱਤਵ ਰਥ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਵਧੀਆ ਰਥ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਿਆ—ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਮੌਕੇ ’ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਰਥ ਵਿਚੋਂ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਭਾਰੀ ਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀੰਗਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੀੰਗਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਦ ਆਪਣੀ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਲਿਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਤਾਰਕ ਨਾਮਕ ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਘਾਟ ਲਾਇਆ। ਤਾਰਕ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ’ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਜੋਆ ਨੂੰ ਜੂਤ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਾਹ ਛੱਡ ਕੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਥੇ ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਤਾਰਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਾਸਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣ ਦੀ ਧੁਨ ਉਠੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਬਲਦਾਂ ਅਤੇ ਬਲਦ-ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਮ੍ਰਿਤ-ਭਰੇ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਬਦਲਾਂ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸਰੋਵਰ ਦਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ। ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਪੀ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਮਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੀਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਸੈਨਾ-ਪਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਘਾਇਲ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਡਰਾਊਣੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਚਤੁਰ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨੁੱਖ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਾਰਕ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਆਉਣ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੈਨਾ-ਪਤੀਆਂ—ਮਹੇਂਦਰ, ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਕਾਰਤਿਕੇਯ—ਵਧਦੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਆਓ, ਜਿੱਤ ਲਈਏ!" ਚੰਦ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਡਰ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਸਾਂਡਾਂ ਵਾਂਗ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਜਾਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਘਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆ, ਲਗਭਗ ਮਰੇ ਹੋਏ, ਚਿਹਰੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਕਮਲ-ਚਿਹਰਾ ਦੈਤਿਆ, ਮਾਇਆ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਕੇ... (ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ)।