ਮਾਇਆ ਨੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਸਰੋਵਰ ਰਚਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਕੁਮੁਦ ਅਤੇ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਗੁਲਬੁੱਟੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਉਂਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਰੋਵਰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਰੋਵਰ ਬਣਾਕੇ, ਮਾਇਆ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤ੍ਯ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਇਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦਹਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵਿਨਮ੍ਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤਾਰਕ ਨਾਂ ਦੇ ਦੈਤ੍ਯ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਨੰਦੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ ਲੜੀਏ—ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਦਇਆ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਂਬਲੀਓ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਜਾਵਾਂਗੇ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਮੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ; ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਮਰਤ ਸਰੋਵਰ, ਹੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੈਤ੍ਯ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਇਆ; ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ।" ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ੍ਯ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੁਣ ਦਾਨਵ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨਾਲ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਲੜ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਣਾਏ ਸਰੋਵਰ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮੁੜ ਜੀਉਣਗੇ।" ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੀ ਢੋਲ ਦੀ ਧੁਨ, ਉਥਲੇ ਮਹਾਸਾਗਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ, ਜੋ ਰੌਰਵ ਰਾਗ ਵਿਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਢੋਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜਿਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੱਜਣੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਅਸੁਰ ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਹ ਲੋਹੇ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜਿਆਂ, ਜੜਾਅ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਮੁਕੁੱਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੂੰਏਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦਹਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਨਾਚਦੇ, ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਉੱਚੇ ਸੁੰਡ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨਿਡਰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਝੀਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ, ਦੈਤ੍ਯ ਸਵਾਮੀਆਂ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਭੈ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਪ੍ਰਮਥ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਝਪਟ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਤਾਰਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ। ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਤੀਰ ਚਲਦੇ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅਕਤਾਰਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਵੱਡੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀਆਂ। ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਕੇ, ਨਿਰਦਇਆ ਮਾਰੇ ਗਏ ਪ੍ਰਮਥ ਤੇ ਅਸੁਰ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹੋਣ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੇ ਮੁਕੁੱਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਯੋਧੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਮਥ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਏ; ਹੋਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸਿੱਧ ਸਨ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਾਂਗ ਅਚੰਭਤ ਜੰਗ ਕਰਦੇ। ਪ੍ਰਮਥ, ਮਾਣੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਤੁਸੀਂ ਬੜੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਲੱਗਦੇ ਹੋ! ਤੁਸੀਂ ਦੈਤ੍ਯ ਵਰਗੇ ਹੋ!" ਅਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵੱਲ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਧੇ। ਕੁਝ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਜਦ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵਲੋਂ ਤੀਰਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦਾਨਵ, ਮਾਇਆ ਦਾਨਵ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤ੍ਯਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚਮਕਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਇੰਝ ਉੱਠੇ ਜਿਵੇਂ ਸੁਰਗ ਦੇ ਅਮਰ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਕੁਝ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਕੀਤ। ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੂੰ ਚੁਟਕੀ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਕਿਉਂ ਵਧ ਰਹੇ ਹੋ, ਪ੍ਰਮਥੋ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਮੁੜ ਜੀਉਣ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਬੋਲ, ਜਿਹੜੇ ਸੱਪ ਦੀ ਪਕੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਤੁਰੰਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮਾਰੇ ਗਏ, ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੇ ਦੇਵ! ਇਹ ਅਸੁਰ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਫਸਲ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਮਰਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਰੋਵਰ ਹੈ; ਜਦ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ ਉਥੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।" ਇੰਝ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ; ਹੁਣ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਉੱਪਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਤਾਰਕ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸਨ ਤੇ ਮੂੰਹ ਹਰਿ ਵਾਂਗ ਫਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਢੋਲਾਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਧੁਨੀ ਉਠੀ; ਜਦ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਜੰਗ ਲਈ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਪਏ।