ਮਾਇਆ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਭ ਦੇ ਅੰਗ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਤਾਰਕਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਾਥੀ, ਸੱਪ, ਸ਼ੇਰ, ਚੀਤੇ, ਰੀਛ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਦੈਤ ਆ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਨੇਰੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਸੈਨਾਪਤੀ ਕੁਚਲੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਲਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਗਏ। ਯਮ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ, ਭਾਸਕਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਆਪ ਹੀ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਸਫੈਦ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਵਜਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਚਮਕਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਮਾਣ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ੇਰ ਸੁੰਨ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਫਿਰ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੈਤ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਐਵੇਂ ਹੋ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅੱਗ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਰਾਤ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਸਦੀਵ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ; ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧ ਗਈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸਿੰਘ-ਗੱਜਣ ਉਠਿਆ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ, ਵਿਅੰਗ ਤੇ ਅੰਗਹੀਨ ਦੈਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਜੋ ਅਸੁਰ-ਪ੍ਰਾਣੀ ਸਨ, ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਐਵੇਂ ਥੱਲੇ ਡਿਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਚਿੱਕੜ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਯੂਰਕੇਤੁ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧਰਮਰਾਜ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਲਾਠੀ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਪਾਸ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੁਕੇਸ਼ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜੈਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਮਾਇਆ ਨੇ, ਉਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਤਾਰਕਾ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ, ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਜਦੋਂ ਆਰਾਮ ਤੇ ਨਵੀਂ ਤਾਜ਼ਗੀ ਮਿਲੇਗੀ, ਫਿਰ ਜੋ ਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ। ਅਸੀਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਸਾਡੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜੀਆਂ ਤੇ ਛੇਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਹਥਿਆਰ, ਝੰਡੇ, ਬਕਤਰ ਤੇ ਵਾਹਨ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਤੇ ਲੋਕ-ਪਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹਨ।” ਮਾਇਆ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਫੌਰਨ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿਚ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਜਾਦੂ ਵਿਚ ਮਾਹਿਰ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਤੁਰੰਤ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਹਨੇਰਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਲੰਮੀ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਆਪ ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੰਦਰ ਵੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਡਰਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਕਿਲਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ—ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ। ਹਰ ਚੀਜ਼, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚਾਵ ਨਹੀਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਸ ਅਥਾਹ ਤੇ ਅਣਰੋਕਣ ਯੋਗੀ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਕਾਬੂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮਹਾਂਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਪਾਰ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਤੋਂ, ਨਾਂ ਯਮ ਤੋਂ, ਨਾਂ ਵਰੁਣ ਤੋਂ, ਨਾਂ ਕੁਬੇਰ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ-ਪਤੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਜੈ ਹੈ। ਰਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਫਲ—ਇਹ ਮੈਂ ਅੱਜ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸਰੋਵਰ ਰਚਾਂਗਾ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਜੜੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਦੈਤ ਇਸ ਜੀਵਨ-ਦਾਇਕ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠਣਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਜਾਦੂਗਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਰੋਵਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਅੰਬ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਦੋ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ, ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਘਾਟ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦਾ, ਚੰਨਣ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਰਵਗੁਣ-ਸੰਪੰਨ ਨਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ, ਚਿੱਟੇ ਕੁੰਭ ਤੇ ਲਾਲ ਕੰਵਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਗੁਲਦਸਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੱਖਿਆ-ਬੰਧ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ-ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸਰੋਵਰ ਸੀ। ਇਹ ਸਰੋਵਰ ਰਚ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਦੈਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਆਹ ਨਾਲ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, “ਮੈਂ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਹਾਂ,” ਆਖਿਆ ਤੇ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਨੰਦੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗੀਦੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੈ? ਆਓ, ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਈਏ—ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ ਤੇ ਅਸੀਂ ਯਮ ਦਾ ਖੁਰਾਕ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੇ।” ਇਹ ਬਲਵਾਨ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਮੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ; ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਹੈ? ਇਹ ਵੱਡਾ, ਅਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸਰੋਵਰ, ਹੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਮਾਰੇ ਗਏ ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।