ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਕਠੋਰ ਸੀ, ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਾਣ, ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਨੂੰ ਨੰਦਿਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਦਾਨਵ ਬੜੀ ਤਬਾਹੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਸੋਗ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਭਾਰੀ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ਵਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ ਕਿ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਕਰਮੀ ਲੋਕ ਸਿੱਫ਼ਤ ਸੁਣ ਕੇ ਉਲਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਤਾਰਕ ਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ, ਕਈ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਭਰ ਆਇਆ। ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸੀ, ਚਿਹਰੇਆਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਉਹ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਮਾਇਆ ਦੀ ਜਾਦੂਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕਦੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿਚ ਬੰਦ ਪੰਛੀ ਹੋਣ। ਉਹ ਤਾਰਕ ਨਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜੀ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਤਾਰਕ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਰਮ ਨਾਲ, ਗਣੇਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੜਾਂ ਸੜ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੇ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ, ਬਾਘਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਭ ਦੇ ਅੰਗ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਜੋ ਤਾਰਕ ਵਲੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੁਨਿ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਵੇ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਅੱਗ, ਹਾਥੀਆਂ, ਸੱਪਾਂ, ਸਿੰਘਾਂ, ਬਾਘਾਂ, ਰੀਛਾਂ, ਰਾਖਸਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਉਲਝ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਕੁਚਲੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਦੇਵ-ਅਸੁਰ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਘੁਸ ਗਏ। ਯਮ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ, ਭਾਸਕਰ, ਬੇਅੰਤ ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਖੁਦ ਇੰਦਰ, ਹਥੀਂ ਤੇ ਵਜਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਸੇਨਾ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਣ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦੌੜਦੇ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਜਾਂ ਸਿੰਘ ਸੁੰਞੇ ਥਾਂ ਗਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਸੁਰ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਘਣ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਏ; ਹਨੇਰਾ ਘਟਿਆ ਤਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧ ਗਈ। ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਿੰਘਾਂ ਵਰਗਾ ਗੱਜਣਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਖਿਆਂ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਇਆ; ਜੰਗ ਵਿਚ, ਭਿਆਨਕ, ਵਿਅੰਗ ਤੇ ਅੰਗਹੀਣ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਦੇਵ-ਰਹਿਤ ਜੀਵ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਦਲਦਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ; ਵਜਰਪਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਯੂਰਕੇਤੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਲਾਠੀ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਪਾਸ਼ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼ ਰਾਜ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੁਕੇਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਦਿਖਦੇ, ਮਸਤਕ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਮਾਇਆ ਨੇ, ਉਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਿਅਕ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿੱਧ ਕੇ, ਤਾਰਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਘਾਟ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਜਦੋਂ ਆਰਾਮ ਤੇ ਨਵੀਂ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇਗੀ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣਗੇ।" "ਅਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਣ-ਭਿਣ ਹੋ ਗਏ, ਹਥਿਆਰ, ਝੰਡੇ, ਬਕਤਰ ਤੇ ਰਥ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ, ਫਿਰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਤੇ ਉਜਾਗਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਖੜੇ ਹਨ।" ਮਾਇਆ ਦੇ ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਚਾਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਰਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਿਤੀ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ। ਫਿਰ, ਜਾਦੂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਮਾਇਆ, ਘਾਉ ਲਾ ਕੇ, ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਲੰਬਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਇੰਦਰ ਵੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਤਪਰ ਸੀ, ਡਰਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਵੀ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਕਿਲਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ—ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਕਿਲਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ। ਹਰ ਚੀਜ਼, ਇ enna ਤੱਕ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ—ਇਹ ਗ੍ਰਾਂਡਸਾਇਰ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਇਸ ਅਸੀਮ ਤੇ ਅਰੋਕਣਯੋਗ ਹੋਣ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਸਕਦਾ? ਕੌਣ ਪਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਮਹਾਦੇਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾ? ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਵਰੁਣ ਜਾਂ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ, ਅਜੇਤ ਹਨ। ਰਾਜ ਦਾ ਫਲ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤਾਕਤ ਦਾ ਨਤੀਜਾ—ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਭ ਨਾਇਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਅਮਰਤ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇਕ ਸਰੋਵਰ ਬਣਾਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਦੈਤਿਆ ਮੁੜ ਜੀਉਣਗੇ, ਉਹ ਜੀਵਨ-ਦਾਇਕ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਜਾਦੂਗਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਰੋਵਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਗ੍ਰਾਂਡਸਾਇਰ ਨੇ ਕਦੇ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੋ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ, ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਸਿੜੀਆਂ ਤੇ ਘਾਟਾਂ ਨਾਲ, ਅਸਧਾਰਣ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਚੰਭਤ ਕਹਾਣੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਮਰਤ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ, ਚੰਨਣ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ ਹੋਵੇ।