ਤਾਰਕਾ ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਸੁਰਵੀਰ ਦੇਵਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤਿੰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ; ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵਪ੍ਰਧਾਨ, ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਭਾਰੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਅਤੇ ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਨੰਦਿਨ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਾਯਣ ਮਧੂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਥਰਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਗਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਘੰਟਾਕਰਣ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਣ ਅਤੇ ਮਹਾਕਾਲ ਨੇ ਗਣਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਹਾਨ ਗਣੇਸ਼ਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ, ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ। ਉਥੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਯੁੱਧ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਨੰਦਿਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਨੰਦਿਨ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਵਜਰ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ। ਨੰਦਿਨ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਛੁਟਿਆ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਵਜਰ, ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ—ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ—ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨੰਦਿਨ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਰੋਣਾ-ਪੀਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਭੱਜ ਗਏ। ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਦੁਖੀ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਗ਼ਮਗ਼ੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੋਕੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ। ਭਾਰੀ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਦਬ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ਵਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਲਾਘਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਤਾਰਕਾ, ਕਈ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਗਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਮਾਇਆ ਦੀ ਜਾਦੂਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ਵਰਾਂ ਉਲਝਦੇ ਹੋਏ, ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ। ਤਾਰਕਾ ਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਵਲੋਂ, ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕੇ ਈਂਧਨ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗਣ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਵਲੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਜਾਦੂ ਅਤੇ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੇੜੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੋਈ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ, ਬਾਘਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜੀ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਭਾ ਦੇ ਅੰਗ ਵੀ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਇਆ ਦੀ ਜਾਦੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਾਰਕਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਨਾਲ ਉਲਝ ਕੇ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਤੱਕ ਵੀ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ। ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਾਥੀ, ਸੱਪ, ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਰੀਛ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾਈ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦਬੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਦੇਵ-ਦੈਤਿਆ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਯਮ ਆਪਣੇ ਗਦਾ-ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ, ਭਾਸਕਰ, ਕੁਮਾਰਾ ਅਣਗਿਣਤ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਫੈਦ ਹਾਥੀ ਤੇ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਣੈਤ੍ਰ ਚਮਕਦਾਰ, ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਜਿਵੇਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹਾਥੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਜਾਂ ਸਿੰਘ ਸੁੰਞੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੈਤਿਆ ਜ਼ਖਮੀ ਅਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤਮਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਚਿਰ ਤਮਸ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਈ; ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘਟਣ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧੀ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ ਉਠੀ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਭਿਆਨਕ, ਵਿਅੰਗ, ਅਤੇ ਅੰਗ-ਹੀਣ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਗੈਰ-ਦੇਵੀ ਜੀਵ, ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੱਜ ਕੇ, ਭੂਰੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ; ਵਜਰਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਯੂਰਕੇਤੁ ਆਪਣੇ ਬਰਛੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ। ਧਰਮਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਦੰਡ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਫੰਨ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼ਾ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ। ਉਹ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਪੂਰਨ ਹੋਮਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਡਿੱਗਦੇ। ਪਰ ਮਾਇਆ ਨੇ, ਉਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਕੁਮਾਰਾ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਸੁਰ ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਮੈਂ ਵੱਜ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰੀਆਂਗਾ, ਜੋ ਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣਗੇ।" "ਅਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ, ਹਥਿਆਰ, ਝੰਡੇ, ਬਕਤਰ ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਚਮਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ।" ਮਾਇਆ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੁਰੰਤ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ। ਫਿਰ, ਮਾਇਆ, ਜਾਦੂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਵੱਜ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਹਨੇਰਾ ਸੀ। ਉਹ ਲੰਮਾ, ਗਰਮ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ, ਸੋਚਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਘੜੀ ਆ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੂਜੇ ਰੂਪ ਵਾਂਗ। ਇਸ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਵੀ ਡਰ ਗਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਵੀ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।