ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਛੱਡ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖਣ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋਣ। ਦੈਤ, ਵੱਡੇ ਵਿਰਖ, ਪੱਥਰ, ਬਿਜਲੀ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਕੱਚ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ-ਫੁੱਟ ਗਏ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਤੇ ਉੱਠੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਇਹ ਤਾਰਕਾ ਜਿੱਤ ਗਿਆ!" ਜਦਕਿ ਹੋਸਟ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੰਦਰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਜਿੱਤ ਗਏ!" ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਣਾਂ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਚੀਰਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਬਰਸਾਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਦਾਨ, ਕਟੇ ਹੋਏ ਹੱਥ, ਸਿਰ, ਪੀਲੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੂਨ ਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਡੈਣਾਵ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਅਚਾਨਕ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡੇ, ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਿੱਧ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਚਰਨ, ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਚੀਖ ਪਏ, "ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!" ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਵੱਜੇ, ਦੇਵਤਾਈ ਡੋਲਕਾਂ ਗੂੰਜੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਹੋਵੇ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਦੈਤ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਤਾਰਕਾ ਨਾਮਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਹੋਸਟ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਤਿੰਨ ਵੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜੇ; ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੋਹ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਨੰਦਿਨ ਡਿਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਨਾਰਾਯਣ ਮਧੂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਡਿਗਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਨੰਦਿਨ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਗਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਘੰਟਾਕਰਨ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਤੇ ਮਹਾਕਾਲ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗਣ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਉੱਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਡੇ ਗਣੇਸ਼ਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ। ਜੰਗ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਨੰਦਿਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਨੰਦਿਨ ਨੇ, ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਵਿਜਲੀ ਦਾ ਹਥਿਆਰ, ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸਖ਼ਤ ਸਨ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਵਿਜਲੀ, ਨੰਦਿਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦੈਤ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜੀ। ਵਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਦੈਤ—ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸੀ—ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਨੰਦਿਨ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖ, ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਰੋਣਾ ਪਿਆ, ਤੇ ਗਣ ਦੇ ਆਗੂ ਭੱਜ ਗਏ। ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਉੱਤੇ, ਬੱਦਲ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਗ ਵਿਚ ਹੋਣ। ਭਾਰੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦਬਾਓ ਹੇਠ, ਗਣੇਸ਼ਵਰਾਂ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਧਰਮੀ ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਾਈ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਤਾਰਕਾ, ਕਈ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਗਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿਹਰੇ ਟੁੱਟੇ, ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸੀ। ਮਾਇਆ ਦੀ ਜਾਦੂਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ, ਬਹੁਤ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ। ਉਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਤਾਰਕਾ ਵਲੋਂ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜੀ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਗਣ ਤਾਰਕਾ ਦੀ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਗਏ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਜਾਦੂ ਤੇ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੜੀ ਹੋਈ ਜੜਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ, ਬਾਘਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦੌੜੀ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਤੇ ਸ਼ਰਭਾ ਦੇ ਅੰਗ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਇਆ ਦੀ ਜਾਦੂ, ਤਾਰਕਾ ਨਾਮਕ, ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਹੋਸਟ ਦੇ ਆਗੂ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਏ, ਸੋਚਣ-ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਵੀ ਅਸਮਰਥ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਿਯਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਣ। ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਾਥੀ, ਸੱਪ, ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਰੀਛ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾਈ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗੇ। ਜਦ ਹੋਸਟ ਦੇ ਆਗੂ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਹੋ ਰਹੇ, ਤੇ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਗਰਜ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਯਮ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ, ਭਾਸਕਰ, ਕੁਮਾਰ ਅਣਗਣਤ ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਖੁਦ, ਸਫੈਦ ਹਾਥੀ ਤੇ ਵਿਜਲੀ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਤਿੰਨ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇਜਸਵੀ ਪ੍ਰਭੂ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਣੀ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਜਾਂ ਸਿੰਘ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਉਹਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਪਚਾਰਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੈਤ ਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ ਮਾਣਵਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਘਣ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਸੜ ਦਿੰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ, ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਈ; ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘਟ ਗਈ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧ ਗਈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਹੋਸਟ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਵਲੋਂ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ ਉਠੀ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਵਿਅਕਤੀ, ਵਿਅਕਤ, ਤੇ ਅੰਗ-ਵਿਹਣੇ ਦੈਤ ਟੁੱਟ-ਫੁੱਟ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।