ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ, ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿੱਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਬਾਹਰ ਕੂਚ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਦੌੜੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਥਾ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਐਸਾ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ ਦਿੰਦੀ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅਕੜੀਆਂ ਅਕੜੀਆਂ ਅਕੜੀਆਂ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣੇ, ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਬਦ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਬਿੱਲੀਆਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਹੱਸੇ। ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਾ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣੇ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜੰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਛੀਦ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। "ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਵਾਪਸ ਮੁੜੋ!"—ਇਹ ਕੜਵੇ ਬੋਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਮੁੱਖ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਕਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਪੱਥਰਾਂ, ਚਟਾਨਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਬਰ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ। ਦੈਤ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਮੌਸਮ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਇੰਦ੍ਰਧਨੁਸ਼ ਵਰਗੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਤੇ ਤੂਫਾਨੀ ਦਿਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜੜਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖਾਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੈਤ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਵਜਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੱਚ ਹੱਥ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ, ਚੌਦਵੀ ਦੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰਾਤ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, "ਇਹ ਤਾਰਕਾ ਜਿੱਤਿਆ!" ਤੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਜਿੱਤੂ ਹੋਏ!" ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਚੀਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਮੈਦਾਨ ਹੱਥਾਂ, ਸਿਰਾਂ, ਪੀਲੇ ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਾਨਵ ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਅਚਾਨਕ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡੇ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਸਿੱਧ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਚਰਣ, ਉਹ ਭਾਰੀ ਵਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰ ਉਠੇ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨੀ ਢੋਲ ਬਿਨਾਂ ਵੱਜੇ ਹੀ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਦੈਤ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁਸ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਚੁਹਿਆਂ ਦੇ ਬਿੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਤਾਰਕਾ ਨਾਮਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਦੇਵਤੇ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ; ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ। ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਨੰਦੀਨ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਦਾਨਵ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਨੰਦੀਨ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਥਰਥਰਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਾਇਣ ਮਧੁ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਥਰਥਰਾਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਉੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਗਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਵੱਲ ਦੌੜੇ। ਫਿਰ ਘੰਟਾਕਰਣ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਣ ਤੇ ਮਹਾਕਾਲਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਗਣੇਸ਼ਵਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਦਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਗਗਨ ਵਿਚ ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ। ਜੰਗ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ। ਫਿਰ ਨੰਦੀਨ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਵਜਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਵਜਰ, ਨੰਦੀਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ, ਦੈਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਉਸ ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਦੈਤ—ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਕਠੋਰ ਸੀ—ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਆਪਣੇ ਦੈਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨੰਦੀਨ ਹੱਥੋਂ ਮਰਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦਾਨਵ ਰੋ ਪਏ, ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਭੱਜ ਗਏ। ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਉੱਤੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਹੈਰਾਨ-ਪਰੈਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ ਕਿ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਤਾਰਕਾ, ਕਈ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿਹਰੇ ਖੁੰਝੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਾਇਆ ਦੀ ਜਾਦੂਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਉਲਝੇ-ਉਲਝੇ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਫੰਸੇ ਪੰਛੀ। ਉਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਜਾਦੂਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਗਣ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੜਾਂ ਸੜੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੇ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਿਆ।