ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਦਾਨਵ ਗੜਗੜਾਂ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਆਪ ਹੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਧੁਨੀ ਵੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਚੀਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਮ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਢੱਕ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹਣ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਫਾਟਕਾਂ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਨਿਗਰਾਨੀ ਮੀਣਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਅਣਡਿੱਠੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਸਨ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹੋਰ, ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਵਿਚ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਦੇ ਫਿਰਦੇ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਕਿਸੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਮੇਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅੰਦਰ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ—ਸਮਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਫੈਲਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਉਥੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਉੱਤੇ ਦਬਾਵ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਰੋਗ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਰਹਿਣ ਦੇ। ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚਿੰਤਾ? ਚਲ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ—ਮੇਰਾ ਸਵਾਲ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ?"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਬੋਲ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੱਲ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਤਾਰਕਾ ਨਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚੋਂ, ਤਾਰਕਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਦੈਤਿਆ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਬਿਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ ਜੋ ਪ੍ਰਾਣ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਜਦ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਬਿੱਲੀਆਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਘੜੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਦੇ, ਤੇ ਤੀਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਕਵਚਾਂ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿਆ, "ਹੁਣ ਜਦ ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਵਾਪਸ ਆ!"—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਨੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟ ਪਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇ enna lion-ਅੱਖਾਂ ਤੇ lion-ਚਾਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ, ਚਟਾਨਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਨਗਰੀ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਭਰ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤਾਣ ਕੇ ਮੌਸਮ ਦੀ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਦਿਨ ਵਾਂਗ ਹਾਲਤ ਬਣਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ੀ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਜਿਵੇਂ ਉਥਲੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਬੱਦਲ। ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਤੱਤ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖਾਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆ, ਜੋ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਵਜਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰੇ ਗਏ, ਕੱਚ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹਣ ਤੇ ਉਥਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, "ਇਹ ਤਾਰਕਾ ਜਿੱਤੇਗਾ!" ਜਦਕਿ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਕਹਿੰਦੇ, "ਇੰਦਰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਜਿੱਤੂ ਹਨ!" ਉਸ ਯੁੱਧ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ। ਮੈਦਾਨ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਿਰਾਂ, ਪੀਲੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਛਤਰਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਾਨਵ ਤੇ ਸੇਵਕ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਹੋਇਆ, ਅਕਸਮਾਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸਿੱਧ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਵਾਰਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾਂ ਵਜੇ, ਦਿਵ੍ਯਿ ਢੋਲ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲ ਗੱਜਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਬਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਤਾਰਕਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਵੀਰ ਦੇਵਤਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਪਰਬਤਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤਿੰਨ ਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ; ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਵੀ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਭਾਰੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਨੰਦਿਨ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਨੰਦਿਨ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਾਇਣ ਮਧੁ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਕੰਬ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਉਥੋਂ ਹਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਗਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਸੁਰ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਫਿਰ ਘੰਟਾਕਰਨ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਅਤੇ ਮਹਾਕਾਲ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗਣੇਸ਼ਵਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਗੱਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਯੁੱਧ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਨੰਦਿਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ। ਫਿਰ ਨੰਦਿਨ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਵਜਰ, ਦੈਤਿਆ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਸਖ਼ਤ ਸਨ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਵਜਰ, ਜੋ ਨੰਦਿਨ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਲੱਗਾ।