ਹੇ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ), ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਗਰੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਉੱਡਦੇ ਮਹਲਾਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਚੁੰਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਇਹ ਘਟਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕਦੀ ਸੀ, ਵਾਪਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਲੋਕ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਪਾਏ ਹੋਏ। ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਦਿਵਾਰਾਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਮੀਣਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਦਾਨਵ ਤਾਇਨਾਤ ਸਨ। ਉਹ ਦਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਦੈਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ। ਮੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਨਗਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਮੌਕਾ ਲੱਭਾਂਗਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਮੇਲ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਨਗਰ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤਦ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਚਲੇ ਗਏ। ਭਿਆਨਕ ਰਥਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਠਦੇ ਬੱਦਲ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਦੈਤ ਯੁੱਧ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ ਫੜਕੇ ਆਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਵਧੇ। ਹੋਰ ਦਾਨਵ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਿੰਘ-ਧੁਨੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਅੰਦਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਕੁਝ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਦਿਵਾਰਾਂ ਤੇ, ਕੁਝ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਨਿਗਰਾਨੀ ਮੀਣਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਘਬਰਾਹਟ ਅਤੇ ਅਣਸੁੱਧੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਦਾਨਵ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੋਰ, ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਮੇਰਾ ਗਿਆਨ ਅੰਦਰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ—ਸਮਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਅਨੰਤ ਹੈ।" ਉਥੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਛਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਹੋਣ ਦੇ; ਭੁਲਾਵੇਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚਿੰਤਾ? ਚਲ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ—ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ?" ਇੰਝ ਬੋਲ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਦੈਤ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਤਾਰਕਾ ਨਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਤੋਂ, ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਬਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਦੈਤ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਏ, ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈ, ਮਾਣ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਲੂ ਭੜਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤਾਣ ਕੇ, ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਧੁਨੀਆਂ ਕਰਦੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਐਸੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ ਜੋ ਜੀਵਨ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਜਦ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਬਿੱਲੀਆਂ, ਹਰਣਾਂ ਜਾਂ ਭਿਆਨਕ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਦੇਖੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਗੜੇ ਰੂਪ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਹੱਸੇ। ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤਾਣਦੇ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜੰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਪੰਛੀਆਂ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਮਰ ਗਏ ਹੋ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਮੁੜ ਆਓ!"—ਇੰਝ ਕਰਕੇ, ਦਾਨਵ ਮੁੱਖ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਿੰਘ-ਆਖਾਂ ਅਤੇ ਸਿੰਘ-ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਪੱਥਰਾਂ, ਚੱਟਾਨਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ। ਉਹ ਨਗਰੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੈਤ ਮੁੱਖੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤਾਣ ਕੇ, ਤੂਫਾਨੀ ਦਿਨ ਵਾਂਗ ਹਾਲਤ ਬਣਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਨੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ੀ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ। ਮੁੱਖ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਸਰਵਤ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖਾਨ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਵਜਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲੱਗ ਕੇ, ਕੱਚ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਉਥੇ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਛਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, "ਇਹ ਤਾਰਕਾ ਜਿੱਤੂ ਹੋਇਆ!" ਜਦਕਿ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੰਦਰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਜਿੱਤੂ ਹੋਏ!" ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਚੀਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਸਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਦਾਨ-ਏ-ਜੰਗ, ਜਿੱਥੇ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਿਰ, ਪੀਲੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਪਏ ਸਨ, ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਦਾਨਵ ਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀ, ਅਚਾਨਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸਿੱਧ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਘਾਟਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਆਖਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਵਜੇ, ਦਿਵਿ-ਡੰਬੂਕ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੱਜਣ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗੱਜਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਦੈਤ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁਸ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।