ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਰਹਿਣ; ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਕਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦਣਾ ਹੈ। ਮਾਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਭਵਾ ਨੰਗੇ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਦਨ, ਅਰੀ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਯਜਨ ਬਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਈ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇਜਸਵੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲੈਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਦਿਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਨਾਰਦ ਮੁੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਦ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਖੇਤਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਇਲਾਵ੍ਰਿਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬਲੀ ਦਾ ਯਜਨ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਥਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਨਮਭੂਮੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਆਹ, ਯਜਨ, ਅਤੇ ਜਨਮ-ਸੰਬੰਧੀ ਰਸਮਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਹੋਏ; ਇੱਥੇ ਭਵਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ; ਤੇ ਉਹ ਮਧੁਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ‘ਤੇ ਅਰਧਚੰਦ੍ਰ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ — “ਹੇ ਵਾਸਵ, ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਡਦੇ ਮਹਲਾਂ, ਝੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਘਟਨਾ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਇਹ ਲੋਕ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਕੁਟ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ।” “ਕਿਲਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਮੀਣਾਰਾਂ ‘ਤੇ ਦਾਨਵ ਖੜੇ ਹਨ; ਇਹ ਦਾਨਵ, ਬਦਸੂਰਤ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਦੈਤ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੈਂਕੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ। ਮੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ‘ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਹਾਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਮੌਕਾ ਲੱਭਦਾ।” “ਪਰ ਜਦੋਂ ਪੁਸ਼ਿਆ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ‘ਤੇ ਤਿੰਨੋ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕਠੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤਦ ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ!” ਇੰਝ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ‘ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਚਲਿਆ। ਭਿਆਨਕ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਭਰਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਦੈਤ ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਠੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀਆਂ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਹੋਰ ਦਾਨਵ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਬੜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਿੰਘ-ਗੱਜ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹਣ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਫਣ ਪਿਆ। ਕੋਈ ਕਿਲਿਆਂ ‘ਤੇ ਖੜੇ ਸੀ, ਕੋਈ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ‘ਤੇ, ਕੁਝ ਨਿਗਰਾਨੀ ਮੀਣਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਅਣਸ਼ਚਿਤ। ਕੁਝ ਦਾਨਵ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਪਹਿਰਾਵੇ ਪਾ ਕੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ, “ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?” ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਦੇ, “ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਮੇਰਾ ਗਿਆਨ ਅੰਦਰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ—ਸਮਾਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।” ਉੱਥੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਵੀ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਰਥ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਉੱਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਛਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। “ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਹੋਣ ਦਿਓ; ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚਿੰਤਾ? ਆ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੋ—ਮੇਰਾ ਸਵਾਲ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ?” ਇੰਝ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਕਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਦੈਤ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਤਾਰਕਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ, ਤਾਰਕਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ‘ਚ ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਸੰਪਾਂ ਵਾਂਗ ਬਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਦੌੜ ਪਏ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਦੈਤ ਪ੍ਰਮਥਾ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਦੇ ਰੂਪ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਭੜਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਚੌਂਹੀਂ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਬਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ਜੋ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਬਿੱਲੀਆਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਮਾਣ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਹਾਸੀ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਾ ਵਾਂਗ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਦੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜੰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੇਦਦੇ ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਾਨਵ ਸਖਤ ਬੋਲ ਕੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ, “ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਮਰ ਗਿਆ? ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ!'' ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੀਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸਿੰਘ-ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸਿੰਘ-ਚਾਲ ਵਾਲੇ, ਪੱਥਰਾਂ, ਚਟਾਨਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਗਏ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਤੂਫਾਨੀ ਮੌਸਮ ਵਾਂਗ ਦਿਨ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ‘ਤੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਰਗੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਲਟੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ।