ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਗਲਤ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ, ਮਾਨਦਾ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਦ ਵਿੱਚ ਡੂਬੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਅਸੂਬਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਪੇਸ਼ਗੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ, ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਮ-ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਓ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਸਮੇਤ ਇਥੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਜਾਓਗੇ, ਹੇ ਮਾਨਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੀ ਮਹਾਨ ਭੈ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਵਾਸ 'ਤੇ ਪਰਤ ਆਏ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਰਿਸ਼ਿ ਨਾਰਦ ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਸੀ, ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਦਾਨਵੋ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜੋ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਅਤੇ ਜੇ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਸੁਰ ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕਾਂਗੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਰੇਦਾਰੀ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਡਟ ਕਰ, ਹਥਿਆਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਜਾਗਰੂਕ ਰਹੋ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੋ। ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦਾਨਵੋ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਖੜੇ ਰਹੋ; ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਭੇਦ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿਓ। ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਦੇਵਤਾ ਇਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਰੋਕੋ, ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਗਏ, ਤੁਰੰਤ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਫਿਰ, ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਭਵ, ਆਕਾਸ਼-ਵਸਤ੍ਰਧਾਰੀ, ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਦਨ, ਅਰੀ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਯਜਨ-ਪਾਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਜੀਲੇ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਵਰ ਦਿੰਦੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਚੰਦ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ ਸਚਮੁਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਨਾਰਦ ਮੁੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਕੋਲ ਆਏ; ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਖੇਤਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਇਲਾਵ੍ਰਿਤਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਬਲੀ ਦਾ ਯਜਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਇਥੇ ਹੀ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਨਮ-ਭੂਮੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵਿਆਹ, ਯਜਨ, ਅਤੇ ਜਨਮ-ਸੰਸਕਾਰ ਆਦਿ ਹੋਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਦਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਹੋਏ; ਇੱਥੇ ਭਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸ਼ਹਦ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਚੰਦ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਵਾਸਵ, ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ, ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਡਦੇ ਮਹਿਲਾਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਬੈਨਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਇਹ ਘਟਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਬਰ ਹੈ, ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਇਹ ਲੋਕ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਣ-ਕੁੰਡਲ, ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਪਹਰੇਦਾਰੀ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨਵ ਖੜੇ ਹਨ; ਇਹ ਦਾਨਵ, ਬੱਦਲ-ਵਾਂਗ ਆਕਾਰ ਅਤੇ ਵਿਅੰਗੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਮੌਜੂਦ ਹਨ।" "ਦੈਤ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਮਹਾਨ ਆਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ। ਅਤੇ ਮੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਹਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਮੌਕਾ ਲੱਭਾਂਗਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਸੰਯੋਗ 'ਚ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਂਦਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਕਹੇ ਗਏ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਭਿਆਨਕ ਰਥਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਠਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਸਨ, ਉੱਠ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਹੋਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ, ਖੁਦ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੇਰ-ਗੱਜ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਗੱਜ ਨਾਲ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੰਦ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਨਿਗਲਿਆ ਗਿਆ। ਚੰਦ ਦੀ ਉਗਣ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਭਰ ਆਇਆ। ਉੱਥੇ, ਕੁਝ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਕੰਧ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਪਹਰੇਦਾਰੀ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਚਿੰਤਤ ਅਤੇ ਅਣਸ਼ਚਿਤ ਸਨ। ਕੁਝ ਦਾਨਵ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਪਾਣੀ-ਭਰਿਆ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ। ਕੁਝ, ਅਜੀਬ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" "ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਮੇਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅੰਦਰ ਲੁਕਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਲਵੋਗੇ—ਸਮਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਹੈ।" ਉੱਥੇ ਵੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾਉਂਦਾ, ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੋਗ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ। "ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਹੋਣ ਦਿਓ; ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚਿੰਤਾ? ਆਓ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੋ—ਮੇਰਾ ਸਵਾਲ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਦੈਤ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ।