ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਯੋਗ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਜੋਤਿ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨਾਲ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰ—all ਸਾਰੇ ਉਸ ਜੋਤਿ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਅਚੰਭੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆਏ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ?" ਫਿਰ, ਦੱਖ ਨੇ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਆ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋ, ਇਸ ਦੀ ਲੱਖਮੀ ਹੋ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਬੇਟੀ ਬਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇਣ ਲਈ ਆਈ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ, ਇਹ ਜਗਤ, ਚਾਹੇ ਚਲਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹੇ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿਓ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੱਡੋ ਨਾ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੂੰ ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਪਰ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤਪ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣੇਂਗਾ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਅੰਗਜਾ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ, ਸੱਠ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣਗੀਆਂ। ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਤਪ ਕਰੇਂਗਾ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੱਖ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜਿਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੇਖਾਂ, ਜਾਪ ਕਰਾਂ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਜਾਪ ਕਿਸ-ਕਿਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਕਰਾਂ?" ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰੇਕ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਥਾਵਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਜਾਂ ਧਨ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਵਾਲੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਉਹ ਥਾਵਾਂ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ।" "ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਖ਼ਸ਼ੀ ਹਾਂ; ਨੈਮੀਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਲਲਿਤਾ ਦੇਵੀ ਹਾਂ; ਕਾਮਾਖਿਆ ਅਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵਿੱਚ; ਮਾਨਸਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੁਮੁਦਾ, ਵਿਸ਼ਵਕਾਇਆ ਅਤੇ ਅੰਬਰ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਗੋਮੰਤ ਵਿੱਚ ਗੋਮਤੀ; ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕਾਮਚਾਰਿਨੀ; ਚੈਤ੍ਰਰਥ ਵਿੱਚ ਮਦੋਤਕਟਾ ਜਯੰਤੀ; ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ। ਕਨ੍ਯਾਕੁਬਜ ਵਿੱਚ ਗੌਰੀ; ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਤੇ ਰੰਭਾ; ਏਕਾਂਭਕਾ ਵਿੱਚ ਕੀਰਤਿਮਤੀ; ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਹੁਤਾ; ਕੇਦਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰਗਦਾਇਨੀ; ਨੰਦਾ, ਹਿਮਾਲਯ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ; ਗੋਕਰਣ ਵਿੱਚ ਭਦ੍ਰਕਰਨਿਕਾ। ਸਥਾਨੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਭਵਾਨੀ; ਬਿਲਵਾ ਵਿੱਚ ਬਿਲਵਪੱਤ੍ਰਿਕਾ; ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੈਲ 'ਤੇ ਮਾਧਵੀ; ਭਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਭਦ੍ਰਾ। ਵਾਰਾਹ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਯਾ; ਕਮਲਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ 'ਚ ਕਮਲਾ; ਰੁਦ੍ਰਕੋਟੀ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ; ਕਲੰਜਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਕਾਲੀ। ਮਹਾਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਕਪਿਲਾ; ਮਾਰਕੋਟਾ ਵਿੱਚ ਮੁਕੁਟੇਸ਼ਵਰੀ; ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵੀ; ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਜਲਪ੍ਰੀਆ। ਮਾਯਾਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਕੁਮਾਰੀ; ਸੰਤਾਨ ਵਿੱਚ ਲਲਿਤਾ; ਉਤਪਲਾਖ਼ਸ਼ੀ, ਸਹਸ੍ਰਾਖ਼ਸ਼ੀ, ਕਮਲਾਖ਼ਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਹੋਤਪਲਾ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਾ, ਪੁਰਸ਼ੋत्तਮ ਵਿੱਚ ਵਿਮਿਲਾ; ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਅਮੋਘਾਖ਼ਸ਼ੀ, ਪੁੰਡ੍ਰਵਰਧਨ ਵਿੱਚ ਪਾਤਲਾ। ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣੀ; ਵਿਕੁਟਾ ਵਿੱਚ ਭਦ੍ਰਸੁੰਦਰੀ; ਵਿਪੁਲਾ ਵਿੱਚ ਵਿਪੁਲਾ; ਮਲਯਾਚਲ ਵਿੱਚ ਕਲਿਆਣੀ। ਕੋਟਿਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਕੋਟਵੀ; ਮਾਧਵ ਵਨ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਾ; ਗੋਦਾਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸੰਧਿਆ; ਗੰਗਾਦਵਾਰ 'ਤੇ ਰਤਿਪ੍ਰੀਆ। ਸ਼ਿਵਕੁੰਡ 'ਤੇ ਸ਼ਿਵਾਨੰਦਾ; ਦੇਵਿਕਾ ਕੰਢੇ ਨੰਦਿਨੀ; ਦੁਆਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਰੁਕਮਿਨੀ; ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਨ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ। ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵਕੀ; ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ; ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ; ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਵਿਂਧਿਆਧਿਵਾਸਿਨੀ। ਸਹਿਆਦ੍ਰਿ ਵਿੱਚ ਏਕਵੀਰਾ; ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਿਕਾ; ਰਾਮਤੀਰਥ 'ਤੇ ਰਮਣਾ; ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਗਾਵਤੀ। ਕਰਵੀਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ; ਵਿਨਾਇਕ ਵਿੱਚ ਉਮਾ ਦੇਵੀ; ਵੈਦ੍ਯਨਾਥ ਵਿੱਚ ਅਰੋਗਾ; ਮਹਾਕਾਲ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ। ਉਸ਼ਣਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਅਭਯਾ; ਵਿਂਧਿਆ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਾਮ੍ਰਿਤਾ; ਮੰਡਵਯ ਵਿੱਚ ਮੰਡਵੀ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਚਗਲੰਦਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚੰਡਾ; ਮਕਰੰਦ ਵਿੱਚ ਚੰਡਿਕਾ; ਸੋਮੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਵਾਰਾਰੋਹਾ; ਪ੍ਰਭਾਸ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰਾਵਤੀ। ਸਰਸਵਤੀ 'ਤੇ ਦੇਵਮਾਤਾ; ਪਰਾਵਰਾ ਕੰਢੇ ਮਾਤਾ; ਮਹਾਲਯਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਭਾਗਾ; ਪਯੋਸ਼ਣੀ 'ਤੇ ਪਿੰਗਲੇਸ਼ਵਰੀ। ਕ੍ਰਿਤਸ਼ੌਚ ਵਿੱਚ ਸਿੰਹਿਕਾ; ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਵਿੱਚ ਯਸ਼ਸਕਰੀ; ਉਤਪਲਵਰਤਕ ਵਿੱਚ ਲੋਲਾ; ਸ਼ੋਨਾ ਸੰਗਮ 'ਚ ਸੁਭਦ੍ਰਾ। ਸਿੱਧਪੁਰ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ ਲਕਸ਼ਮੀ; ਭਾਰਤ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਅੰਗਨਾ; ਜਲੰਧਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਮੁਖੀ; ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਤਾਰਾ। ਦੇਵਦਾਰੁ ਵਨ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਟੀ; ਕਸ਼ਮੀਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮੇਧਾ; ਹਿਮਾਲਯ ਵਿੱਚ ਭੀਮਾ ਦੇਵੀ; ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਟੀ। ਕਪਾਲਮੋਚਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧੀ; ਕਾਯਾਵਰੋਹਣ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ; ਸ਼ੰਖੋਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਧ੍ਵਨੀ; ਪਿੰਡਾਰਕ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤੀ। ਚੰਦ੍ਰਭਾਗਾ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ; ਅੱਚੋਦਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵਕਾਰਿਨੀ; ਵੇਣਾ ਵਿੱਚ ਅਮ੍ਰਿਤਾ; ਬਦਰੀ ਵਿੱਚ ਉਰਵਸ਼ੀ। ਉੱਤਰਕੁਰੂ ਵਿੱਚ ਔਸ਼ਧੀ; ਕੁਸ਼ਾਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ੋਦਕਾ; ਹੇਮਕੂਟ ਵਿੱਚ ਮਨਮਥਾ; ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨੀ ਵਿੱਚ ਮੁਕੁਟਾ। ਅਸ਼੍ਵੱਥ 'ਤੇ ਵੰਦਨੀਆ; ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਨਿਧਿ; ਵੇਦ ਮੂਖ ਵਿੱਚ ਗਾਯਤ੍ਰੀ; ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪਾਰਵਤੀ। ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਾਣੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ; ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾ; ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਨਵੀ। ਸੁਧਾਰਮਿਕ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਰੁੰਦਤੀ; ਰਾਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਲੋਤਮਾ; ਮਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਕਲਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ—ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ੧੦੮ ਉੱਤਮ ਨਾਮ ਦੱਸੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਥੇ ਸੌ ਤੀਰਥ ਵੀ ਗਿਣਾਏ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਤਮ ਸਮਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—" ਇੱਥੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਅਪਕਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।