ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਖੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ, ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?" ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਗਣਨਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਕਲਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਬਲਦ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਲੋਂ ਹੂੰਕਾਰਾ ਭਰਦੇ, "ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?" ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਭਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਂਗਾ," ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨੇ ਘੋੜੇ ਫੜ ਲਏ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹੂੰਕਾਰਾ ਉਠਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਚਾਬੁਕ ਫੜ ਕੇ, ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਸਾਰਥੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰਾ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਘੋੜੇ ਹਰਾ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਧੂੜ ਨਿਗਲ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰਾ, ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ, ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਖੀ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਥ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹੂੰਕਾਰਾ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੈਕਾਰ ਦਾ ਨਾਦ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਆਤਮ-ਜਨਮ, ਵਰ-ਦਾਤਾ, ਓਮ ਦੀ ਚਾਬੁਕ ਫੜ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਅਨੁਸਾਰ ਤੋਰਦਾ ਹੈ। ਸਰਪ ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦੇ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਨਿਕਾਲਦੇ ਹਨ। ਆਤਮ-ਜਨਮ ਅਤੇ ਕਪਾਰਧਾਰੀ ਦੇ ਤੋਰਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉੱਚਾ ਝੰਡਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੰਦੀ ਬਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਝੰਡੇ-ਦੰਡ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਰਗਵ ਅਤੇ ਅੰਗੀਰਸ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਦੰਡ ਫੜੇ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਅਨੰਤ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰਥ ਅਤੇ ਵਿਛੋਣ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯਮ ਤੇਜ਼ ਭੈੜੇ ਭੈਂਸ 'ਤੇ, ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਆਪਣੇ ਸਰਪ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਗੁਹਾ, ਵਰ-ਦਾਤਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮੋਰ 'ਤੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਿਨਨਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਜੋੜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਸਥਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ, ਚਮਕਦਾ, ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਪਾਸੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸਕ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਮਥਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅਟੱਲ, ਸ਼ਰਵਾ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਕਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਭ੍ਰਿਗੁ, ਭਰਦਵਾਜ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਗੌਤਮ, ਕ੍ਰਤੁ, ਪੁਲਸਤਯ, ਪੁਲਹ, ਤਪੋਧਨ, ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰਿ, ਅੰਗੀਰਸ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਅਗਸਤਯ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹਨ। ਉਹ ਹਰਾ, ਅਜੈ ਅਤੇ ਅਜਨਮਾ, ਦੀ ਖਾਸ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਅਲੰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਰਥ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੰਖੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਮਕਰ, ਤਿਮਿੰਗਲ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਰਥ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਵਿਨਾਸ਼ ਵੇਲੇ ਉਠਦੇ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਝਟਕੀਆਂ ਗਏ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰਥ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਖੜੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਭਿਆਨਕ ਹੂੰਕਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੋਕ "ਵਧੀਆ!" ਪਕਾਰਦੇ ਹਨ। ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਡੱਕਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੈਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਘੋੜੇ ਹਿਨਹਿਨਾਉਂਦੇ, ਆਵਾਜ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਤੋਂ, ਚਮਕਦੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ, ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ਿ ਨਾਰਦ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦੈਤੀਆਂ ਵਿਚ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਉਪਜਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਥੇ, ਤਪਸਵੀ ਨਾਰਦ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਅਰਘਯ, ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮਧੁ-ਮਿਸ਼ਰਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ, ਪੂਜਾ-ਯੋਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਵਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ, ਤਪਸਵੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਆਸਨ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਨਾਰਦ, ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਮਾਇਆ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਯਥਾ-ਯੋਗ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਇਆ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਖਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਬਦ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਨਾਰਦ, ਦੱਸੋ, ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ? ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਡਰਾਉਣੇ ਸੁਪਨੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਝੰਡੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਹਵਾ ਦੇ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਮਿਨਾਰ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, 'ਹਿੰਸਾ, ਹਿੰਸਾ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਵਰ-ਦਾਤਾ, ਸਥਾਣੂ, ਹਰਾ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਤਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਸੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਿਸ਼ਿ, ਦੱਸੋ, ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਡਰ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਨਾਰਦ।" ਮਾਇਆ ਦੇ ਐਸਾ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਨਾਰਦ, ਜੋ ਧੋਖਾਭਰਤ ਰਹਿਤ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦਾਨਵ, ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਕਿਵੇਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ; 'ਧ੍ਰ' ਦਾ ਮੂਲ ਅਰਥ 'ਸੰਭਾਲਣਾ' ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ 'ਧਰਮ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੋਂ, ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ, ਜੋ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ, ਅਚਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ, ਜੋ ਅਨਿਚਿਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ, ਅਚਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।