ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਧਨੁਸ਼ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਛੇ ਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤੰਤ ਬਣਿਆ, ਅਜਾਰਾ ਉਸ ਤੰਤ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਂਬਿਕਾ ਉਸ ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। ਸਮਾਂ ਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਮਾ ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਅਜਾਰਾ ਤੰਤ ਬਣ ਗਈ। ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋੜੀਂਦੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਦੀ ਤੀਰ ਵਿ्णੁ, ਸੋਮ, ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਤੀਰ ਦਾ ਮੂੰਹ ਅਗਨਿ ਸੀ, ਨੋਕ ਸੋਮ ਸੀ—ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਊਰਜਾ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੀ ਤੀਰ ਸੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰਤਾ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੜਾ ਹੀ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਵਿਸ਼ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਅਸਧਾਰਣ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: “ਇਹ ਰਥ ਅਸੀਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੋਵੇ।” ਉਹ ਉੱਚ ਰਥ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ “ਵਧੀਆ!” ਆਖ ਕੇ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: “ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਰਥ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਇਸ ਰਥ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਕੋਈ ਤੇਜ਼ ਰਥੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ ਲੱਗ ਗਏ, ਉਹ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?” ਕਿਹੜਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲਾ ਭਾਰ ਢੋ ਰਹੇ ਬਲਦ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਹ ਭਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, “ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?” ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਖੁਦ ਰਥੀ ਬਣਾਂਗਾ।” ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਿੰਘ ਗرج ਉਠੀ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕੋੜਾ ਫੜਦੇ ਅਤੇ ਰਥੀ ਬਣਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨੂੰ ਯੋਗ ਰਥੀ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਜਦ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਤਾਂ ਘੋੜੇ ਹਰਾ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੋਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ ਤੇ ਧੂੜੀ ਨਿਗਲ ਗਈ। ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵੇਦ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਦੁਖੀ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੀੜਤ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਖੀ ਪੁੱਤ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਰਾਸਦੇ ਹੋਏ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਸਿੰਘ ਗرج ਚੜ੍ਹੀ, ਜੋ ਰਥ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੈਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਓਮ ਦੇ ਕੋੜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਅਨੁਸਾਰ ਹੰਕਾਰਿਆ। ਸਰਪ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਖਾ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਫੁੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਵੈਭੂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਅਤੇ ਕਪਾਰਧਾਰੀ (ਸ਼ਿਵ) ਵਲੋਂ ਚਲਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਪ੍ਰਲਯ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਜਦ ਉੱਚਾ ਧਜ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਨੰਦੀ ਬਲਦ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਧਜ-ਡੰਡੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਭਰਗਵ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਦੰਡ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਸੰਭਾਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ। ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਸਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਮਹਿਸ਼ ਉੱਤੇ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰਪ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਗੁਹਾ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੋ ਕਿੰਨਰਾ ਵਾਂਗ ਗਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਸੌ ਚੰਦ੍ਰਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਆ ਬੈਠਾ। ਨੰਦਿਸ਼ਵਰ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਿੱਛੇ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਪ੍ਰਮਥ ਗਣ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਸ਼ਰਵਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਂਗ ਚੱਲ ਪਏ। ਭ੍ਰਿਗੁ, ਭਰਦਵਾਜ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਗੌਤਮ, ਕ੍ਰਤੁ, ਪੁਲਸਤ, ਪੁਲਹ, ਤਪੋਧਨ, ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰਿ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਅਗਸਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਹ ਹਰਾ, ਜੋ ਅਜੈ ਅਤੇ ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਅਨੋਖੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪੰਖੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਕਰ, ਤਿਮਿੰਗਲ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਥ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲਯਕਾਲ ਵਿੱਚ ਉਠਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ। ਜਦ ਇਹ ਰਥ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਮਥਾ ਗਣ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਰਜੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ‘ਸ਼ਾਬਾਸ਼!’ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼, ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਦੀ ਡੱਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨ੍ਹਿਨਾਹਟ ਨੇ ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚੋਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਤਪਸਵੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਅਰਘ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ। ਜਦ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਮਾਇਆ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਸੀ, ਬੈਠ ਗਿਆ।