ਕ੍ਰਤੇ ਯੁੱਗ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਵਧਿਆ, ਗੋਵਧਿਆ, ਬਾਲਵਧਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਭਯਾ ਨੇ ਗਦਾ ਅਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਆਈਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ, ਚਾਰ ਯਜਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਕ੍ਰਤੇ ਯੁੱਗ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਥ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਮਹਾਨ ਨਾਗ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵੱਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ। ਚਾਰੋ ਵੇਦ—ਰਿਗਵੇਦ, ਸਾਮਵੇਦ, ਯਜੁਰਵੇਦ, ਅਤੇ ਅਥਰਵੇਦ—ਰਥ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਬਣ ਗਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅੰਨ ਦਾ ਦਾਨ, ਉਹਨਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭੂਸ਼ਣਾਵਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਤਕਸ਼ਕ, ਕਰਕੋਟਕ, ਧਨੰਜਯ ਅਤੇ ਦੋ ਕਮਲ—ਇਹ ਨਾਗ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪੂੰਛ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ। ਮੰਤ੍ਰ, ਯਜਨਾ, ਕਰਮ, ਉਪਚਾਰ, ਬਲੀ, ਹੋਮ ਆਦਿਕ, ਜੋ ਓਂਕਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਹ ਯਜਨੀਅ ਉਪਵਾਹ ਰਥ ਅਣਗਿਣਤ ਮਣਕਿਆਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਗਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਓਂਕਾਰ ਹੀ ਅੰਕੁਸ਼ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵਸ਼ਟਕਾਰ ਵਾਜਦਾ ਸੀ। ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਕੁਹੁ, ਰਾਕਾ ਅਤੇ ਅਨੁਮਤੀ—ਇਹ ਚਾਰ ਯੋਗ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ। ਕਾਲਾ, ਪੀਲਾ, ਚਿੱਟਾ ਅਤੇ ਮੰਜੀਠੀ—ਇਹ ਚਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਝੰਡੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਥ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੇ ਰੁਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਸਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤੰਤ, ਅਜਾਰਾ ਤੰਤ ਦਾ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਸਾਂਬਿਕਾ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਭਾਗ ਸੀ। ਕਾਲ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰ ਰੂਪ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਉਮਾ ਅਜਾਰਾ ਬਣੀ। ਜਿਸ ਤੀਰ ਨੇ ਗਰਭਵਤੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ, ਉਹ ਤੀਰ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸੋਮ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ। ਮੂੰਹ ਅਗਨੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਅੱਗਾ ਸੋਮ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਤੀਰ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਬਣ ਗਿਆ। ਵਾਸੁਕੀ ਨਾਗ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੀਬਰ ਵਿਸ਼ ਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਝ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਰਥ ਅਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਕਟ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਰਥ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ।" ਉਹ ਰਥ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, "ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!" ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਜ਼ ਰਥੀ ਚੁਣੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ, "ਹੁਣ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?" ਉਹ ਆਪੋ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਦ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਉਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਹ ਭਰਦੇ, "ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?" ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਰਥੀ ਬਣਾਂਗਾ," ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਬਾਗ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੇਖਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਨਾਅਰਾ ਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਚਾਬਕ ਫੜਕੇ, ਰਥੀ ਬਣ ਗਏ। ਹਰੇਕ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਰਥੀ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਹਰਾ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਤਦ ਘੋੜੇ, ਹਰੇ ਦੀ ਭਾਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਡਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘੁਟਣਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਧੂੜ ਚੁੰਮ ਲੈ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵੇਦ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੀੜਤ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਉਂ ਬਚਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਦੁਖੀ ਪੁੱਤ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਕ ਵਾਰ ਰਥ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜੇਤੂ ਨਾਅਰਾ ਮੌਜੂਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ। ਆਤਮ-ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਓਂਕਾਰ ਦੀ ਚਾਬਕ ਫੜਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਕਸਾਇਆ। ਨਾਗ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹਾਂ ਤੋਂ ਤੀਬਰ ਸਾਹ ਛੱਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਕਪਰਧਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਪ੍ਰਲਯਕਾਲ ਦੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਉੱਚਾ ਝੰਡਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨੰਦੀ ਬਲਦ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠਾ। ਭਰਗਵ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅਤੇ ਦੰਡ ਫੜੇ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਨਾਸਕ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ, ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਮਹਿਲ ਉੱਤੇ, ਧਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਗ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਗੁਹਾ, ਵਰ ਦਿੰਦ ਵਾਲਾ, ਸੋ ਚੰਨੀਆਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਅਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗਾਉਂਦਾ ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਜੋੜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਆ ਪਹੁੰਚਾ। ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਪਿੱਛੇ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਹਾਰੀ। ਪ੍ਰਮਥ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਚਲ, ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿਚ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਂਗ, ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਭ੍ਰਿਗੂ, ਭਰਦਵਾਜ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਗੌਤਮ, ਕਰਤੁ, ਪੁਲਸਤਯ, ਪੁਲਹ, ਤਪੋਧਨ, ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰਿ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਅਗਸਤਯ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਅਕਤ ਹੋਈਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰਥ, ਅਤੇ ਰਥੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।