ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਇਸ ਰਥ ਦੀਆਂ ਪਹੀਆਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਬਣਾਏ ਗਏ—ਇਕ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਦੂਜਾ ਚਾਂਦੀ ਦਾ। ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਪਾਸੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਤੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਰੱਖੇ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਦੋ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸੇ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੰਤਰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹੀ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਇਸ ਰਥ ਨੂੰ ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਅਸ਼੍ਵਤਰਾ ਨਾਮਕ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋ ਹੋਰ ਸੱਪ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਭਾਰਗਵ, ਅੰਗੀਰਸ, ਬੁਧ ਅਤੇ ਅੰਗਾਰਕ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸ਼ਨੀ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰਥ ਦੀ ਛਤ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਇਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਇਕ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਦੋ-ਜੁੱਬਾਨਾ, ਤਿੰਨ-ਮੂੰਹਾ ਧਵਜ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ, ਨੀਲਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਆਠ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗੰਗਾ, ਸਿੰਧੂ, ਸ਼ਤਦ੍ਰੂ, ਚੰਦ੍ਰਭਾਗਾ, ਇਰਾਵਤੀ, ਵਿਤਸਤਾ, ਵਿਪਾਸ਼ਾ, ਯਮੁਨਾ, ਤੇ ਗੰਡਕੀ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਰਥ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਸਰਸਵਤੀ, ਦੇਵਿਕਾ ਅਤੇ ਸਰਯੂ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਧੀਆ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਰਥ 'ਤੇ 'ਵੇਣੁ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈਆਂ। ਨਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਵਾਸੁਕੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਰੈਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਅਤੇ ਕੁਲਟਾ ਜਾਤੀ ਦੇ ਨਾਗ ਵੀ ਸਨ। ਇਹ ਸੱਪ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸੁਰਸਾ, ਸਰਮਾ, ਕਦਰੂ, ਵੀਨਤਾ, ਸ਼ੁਚਿ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਭੁਖਾ, ਸਰਵੋਗ੍ਰਾ, ਮ੍ਰਿਤਯੁ ਅਤੇ ਸਰਵਸ਼ਮ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਬ੍ਰਹਮਵਧਿਆ, ਗੋਵਧਿਆ, ਬਾਲਵਧਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਭਯਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗਦਾ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਰਥ ਕੋਲ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਲਿਯੁਗ ਨਹੀਂ, ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਸੀ। ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਯਜਮਾਨ, ਚਾਰ ਵਰਨ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ—all ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਪਸਥਿਤ ਹੋਏ। ਇਹ ਯੁਗ, ਜੋ ਇਕ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਰਥ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨਾਗ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬਾਂਧਿਆ। ਚਾਰ ਵੇਦ—ਰਿਗਵੇਦ, ਸਾਮਵੇਦ, ਯਜੁਰਵੇਦ ਅਤੇ ਅਥਰਵੇਦ—ਇਹ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਬਣ ਗਏ। ਦਾਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅੰਨ ਦਾ ਦਾਨ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨ, ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਬਣ ਗਏ। ਤੱਕਸ਼ਕ, ਕਰਕੋਟਕ, ਧਨੰਜਯ—ਇਹ ਨਾਗ ਦੋ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ। ਮੰਤ੍ਰ, ਯਜਨਾ, ਕਰਮ, ਜੋ ਓਂਕਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ, ਉਪਚਾਰ, ਪਸ਼ੁਬਲੀ, ਹੋਮ—all ਰਥ ਉੱਤੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਹ ਉਪਵਾਹ—all ਰਤਨਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ, ਮੂੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਓਂਕਾਰ ਆਪਣੀ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਸ਼ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਵਸ਼ਟ ਧੁਨੀ ਸੀ। ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਕੁਹੁ, ਰਾਕਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਅਨੁਮਤੀ—ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜ ਬਣੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋੜਦੇ ਸਨ। ਕਾਲਾ, ਪੀਲਾ, ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਮੰਜਿਠੀ—ਇਹ ਚਾਰ ਸੁਤੰਤਰ ਧਵਜ ਰਥ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਥ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੇ ਰੁਤੂਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਾਲ ਉਸਦੀ ਤੰਤ ਸੀ, ਅਜਾਰਾ ਤੰਤ ਦੀ ਲਕੀਰ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਂਬਿਕਾ ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। ਕਾਲ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਸਾਲ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਮਾ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ ਅਜਾਰਾ ਤੰਤ ਬਣ ਗਈ। ਜਿਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਦਹਾ ਦਿੱਤਾ, ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ ਧਾਰੀ—ਉਹ ਤੀਰ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸੋਮ, ਅਗਨੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਤੀਰ ਦਾ ਮੂੰਹ ਅਗਨੀ, ਸਿਰਾ ਸੋਮ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ; ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਤੀਰ, ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਰਥ ਦੀ ਪਹੀ। ਉਥੇ, ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਵਾਸੁਕੀ ਨਾਗ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਵਿਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਰਥ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਪਤੀ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਰਥ ਅਸੀਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਹ ਰਥ ਵਰਤੋ।" ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਸ਼ਿਖਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਕਰਕੇ ਸਲਾਹਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰਥ ਦੇਖਦੇ ਤੇ "ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਆਖਦੇ। ਫਿਰ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਰਥ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਇਸ ਰਥ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਵਾਲਾ ਸਾਰਥੀ ਵੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੋ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, "ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?" "ਕੌਣ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਦ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਢੋ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?" ਤਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਖੁਦ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਂਗਾ," ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗਰਜ ਕਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਚਾਬਕ ਫੜਕੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਸਾਰਥੀ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਹਰਾ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਘੋੜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਗੁੱਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਧੂੜ ਉਡ ਗਈ। ਦੇਵਤਾ, ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਕੰਪਦੇ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਕੇ, ਦੁਖੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਉਂ ਬਚਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਦੁਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਗਰਜ ਹੋਈ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜੇਤੂ ਦਾ ਨਾਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਓਂਕਾਰ ਦੀ ਚਾਬਕ ਲੈਕੇ, ਸਵੈੰਭੂ ਦਾਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਦੌੜਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।