ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਰੋਕ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਸੋ ਯੋਜਨ ਸੀ। ਇਹ ਰੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭਵ (ਮਹਾਦੇਵ) ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਇਕ ਵੱਡੇ ਘੁੱਟ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਪੁਸ਼ਿਆ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਬੜੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਓ ਚੱਲੀਏ," ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਭਵ (ਮਹਾਦੇਵ) ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਵ—ਜੋ ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਹਨ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਹਨ—ਨੰਦਿਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ (ਸੂਤ੍ਰਧਾਰ) ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਅਜਨਮਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਗੱਡਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਰੱਖਦੇ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਾਲਿਮਾ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੀ ਠੰਡਕ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਕੋਮਲ, ਉਸ ਅਜਨਮਾ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਗੋ-ਪਤੀ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਪਤੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਵ, ਸ਼ਰਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਰਦਾਨ-ਦਾਤਾ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਸੁਆਮੀ, ਅਤੇ ਜਟਾਧਾਰੀ ਭਿਆਨਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਮਹਾਦੇਵ, ਭਿਆਨਕ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ (ਤਿੰਨ ਅੱਖ ਵਾਲੇ) ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ, ਈਸ਼ਾਨ, ਭੈੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਨੀਲੇ-ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਪ੍ਰਾਪਤ, ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਅਤੇ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਧੂੰਏਂ ਵਰਗੇ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਤੀਖੇ, ਸਦਾ ਨੀਲੇ-ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਰਪ, ਤਿੰਨ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਸੋਨ-ਸਮਾਨ ਵੀਰ੍ਯ ਵਾਲੇ, ਅਕਲਪਨੀਯ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਬਲਦ-ਧਵਜ, ਖੋਪੜੀ ਧਾਰੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਤਪੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਕ, ਅਤੇ ਅਜੈਯ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਸੁਆਮੀ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲਣਯੋਗ, ਚਾਹਤ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ, ਸਦਾ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਦਇਆਲੂ, ਜੋ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੱਡਾ ਡਰ ਕਿਉਂ ਹੈ?" ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, "ਆਓ, ਦੇਵਤਿਆ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਂ ਯਕੀਨਨ ਉੱਦਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ! ਮੈਂ ਕਠਿਨ ਤੇ ਉੱਚਤਮ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵੈਰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਨ—ਉਹ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੀਖੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਭਵ (ਮੈਂ) ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂਵਾਂ, ਭਾਗ-ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ।" "ਇੱਕ ਮਾਇਆ ਨਾਂ ਦਾ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਪਿਆਰਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਂ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਮੀਲਾਂ ਉੱਚੇ ਮੀਨਾਰ ਹਨ। ਉਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਡਰ ਅਸੁਰ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਜਾਂ ਸੇਵਕ ਭੇਜੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ।" "ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਬਾਗ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਰੰਭਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਕੈਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ—ਕੁਮੁਦ, ਅੰਜਨਾ, ਵਾਮਨ, ਏਰਾਵਤ ਆਦਿ—ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਛੀਨ ਲਏ ਹਨ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ!" "ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਘੋੜੇ ਵੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਲੈ ਲਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਔਰਤਾਂ, ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਾਡੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਅਰਦਾਸ ਮਹਾਦੇਵ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਬਲਦ ਉਤੇ ਸਵਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਤੁਸੀਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦਿਲੋਂ ਕੱਢ ਦਿਓ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ! ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨਗਰ ਨੂੰ ਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਉਚਿਤ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰੋ—ਫਿਰ ਦੇਰੀ ਕਿਉਂ?" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਸਮੇਤ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ!" ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਬਣਾਇਆ। ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਦੋ ਕੁਬੇਰ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਹਨ, ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਬਣੇ; ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦਾ ਸਿਰ ਰਥ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਧੁਰਾ ਬਣਿਆ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਹੀਏ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ (ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਪੱਖ) ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਪਾਸੇ ਬਣੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਿੰਬ (ਧਾਰੇ) ਬਣਾਏ; ਦੋ ਆਰੰਭ, ਰਥ ਦੇ ਕੰਧਿਆਂ ਦੀ ਯੰਤਰ-ਵਿਧੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਪਕਰਨ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਏ। ਇਹ ਰਥ ਕੰਬਲਾ ਅਤੇ ਅਸ਼੍ਵਤਰਾ ਨਾਮਕ ਦੋ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ, ਅੰਗਿਰਸ, ਬੁਧ ਅਤੇ ਅੰਗਾਰਕਾ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸ਼ਨੀ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰਥ ਦੀ ਛਤਰੀ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੋ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਝੰਡਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ, ਨੀਲਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਠ-ਮੁਖੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗੰਗਾ, ਸਿੰਧੂ, ਸ਼ਤਦ੍ਰੁ, ਚੰਦਰਭਾਗਾ, ਇਰਾਵਤੀ, ਵਿਤਸਤਾ, ਵਿਪਾਸ਼ਾ, ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਗੰਡਕੀ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਰਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਸਰਸਵਤੀ, ਦੇਵਿਕਾ ਅਤੇ ਸਰੇਯੂ—ਇਹ ਵਧੀਆ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਰਥ ਉੱਤੇ "ਵੇਣੁ" ਨਾਮ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨਾਂ ਦੇ ਨਾਗ, ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਨਾਗਣਾਂ, ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਗ, ਅਤੇ ਰੈਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਗ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗਰਵ ਭਰੇ ਸੱਪ ਤੀਰ ਬਣੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਸੁਰਸਾ, ਸਰਮਾ, ਕਦਰੂ, ਵਿਨਤਾ, ਸ਼ੁਚੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਭੁਖ, ਸਰਵੋਘਰਾ, ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਅਤੇ ਸਰਵਸ਼ਾਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਲਈ ਅਸਧਾਰਣ ਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਤਾਕਿ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਗਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਸਕਣ।