ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਦਾਸਤਾਨ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹਿਰਣ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓ ਪਿਤਾਮਹ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇੰਨਾ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੇ ਦੇਵਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਤਪੋਵਨਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹੰਸਲੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਤਪੋਵਨਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਜੋ ਅਭੈ ਦਾਨ ਦਿਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗੀ। ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੋ। ਕੇਵਲ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਹਰਾ—ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕਰਤਾ—ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।" "ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੇ ਜੋ ਰੋਕ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਸੋ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ, ਪਰ ਭਵਾ (ਮਹਾਦੇਵ) ਇਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਿੰਤਤ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਬੋਲੇ, "ਆਓ ਚਲੋ," ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਭਵਾ (ਮਹਾਦੇਵ) ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਭਵਾ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਨੰਦਿਨ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਗੜ੍ਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਸਨ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਅਗਨਿ-ਰੂਪ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ, ਗੋ-ਪਾਲਕ, ਵਰਦਾਤਾ, ਪਾਰਵਤੀਪਤੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਭਵਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਰਦਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪਸ਼ੂਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਭਯੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ, ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਸ਼ਾਂਤਿਕਰਤਾ ਨੂੰ, ਈਸ਼ਾਨ ਭਯ-ਨਾਸਕ ਨੂੰ, ਅੰਧਕ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਨੀਲਕੰਠ, ਭਯੰਕਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਅਤੇ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਲਾਲ ਰੰਗੀ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ, ਉੱਤਮ, ਭਯੰਕਰ, ਸਦਾ ਨੀਲੇ ਕੇਸਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੱਪ-ਰੂਪ, ਤ੍ਰਿਅੰਖੀ, ਸੁਵਰਨ-ਬੀਜਧਾਰੀ, ਅਕਲਪਨੀਯ, ਅੰਬਿਕਾ-ਪਤੀ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ-ਧਵਜ, ਖਪਰੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਤਪਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਜੈਯ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹੁੰਚਣਯੋਗ, ਇੱਛਿਤ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਸਦਾ ਉਪਾਸਯ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ, ਜਿਹੜਾ ਜੋ ਮੰਗੇ ਉਹ ਦੇਣ ਵਾਲਾ—ਉਹਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੱਡਾ ਡਰ ਕਿਉਂ ਹੈ?" ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਆਖਿਆ, "ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਬੇਝਿਜਕ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰ ਉਪਾਅ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਠਿਨ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੀ ਵੈਰੀ ਹਨ; ਉਹ ਜੋ ਭਯੰਕਰ ਅਤੇ ਤੀਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਭਵਾ ਵਲੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ।" ਮਹਾਦੇਵ ਵਲੋਂ ਇਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਯੋਗਯ ਮੰਨਿਆ। ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ।" "ਇੱਕ ਮਾਇਆ ਨਾਂ ਦਾ ਦੈਤਿਆ, ਜੋ ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤ੍ਰਿਅੰਖੀ ਤੇ ਯੁੱਧ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਮ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਉਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਦੈਤਿਆ ਸਾਨੂੰ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਭੇਜੋ ਜਾਂ ਜੋ ਚਾਹੋ ਕਰੋ। ਸਾਡੇ ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਬਾਗ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਰੰਭਾ ਆਦਿ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ—ਕੁਮੁਦ, ਅੰਜਨਾ, ਵਾਮਨ, ਏਰਾਵਤ ਆਦਿ—ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਲੈ ਲਏ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਘੋੜੇ ਵੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਛੀਨ ਲਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਇਸਤਰੀਆਂ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਰਦਾਤਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਸਵਾਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਹਾਡਾ ਜੋ ਡਰ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ! ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਕ ਉਚਿਤ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਫਿਰ ਦੇਰੀ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ?" ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾਮਹ ਸਮੇਤ ਬੋਲੇ, "ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਲਈ ਇਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਦੋ ਕੁਬੇਰ ਹੋਏ, ਮੈਰੂ ਪਰਬਤ ਦਾ ਸਿਰ ਰਥ ਦਾ ਅਧਾਰ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਰਬਤ ਉਸ ਦਾ ਧੁਰਾ ਬਣਿਆ।