ਇੱਕ ਰਾਤ, ਤਿੰਨ ਭਿਆਨਕ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਚਾਰ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਟ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇਹ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਕਈ ਸਰੀਰ ਬਣਾਕੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਹੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਟ੍ਰਿਪੁਰਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਣ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਉੱਲੂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਦੂਜੀ ਨੰਗੀ ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਹੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਔਰਤ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਚਾਰ ਪੈਰ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਸਨ। ਜਿਸ ਔਰਤ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਉਕਸਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜਗਾਇਆ, ਉਹ ਬੜੀ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਪਨਾ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ। ਹੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਹ ਵਿਜ਼ਨ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਮੁਸੀਬਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਯੋਗ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਲਾਭਕਾਰੀ ਗੱਲ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਈਰਖਾ ਨਾ ਰੱਖੋ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ, ਈਰਖਾ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਵੈਰ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਸੱਚ, ਸਯਾਮ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹੋ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਥਾਪਤ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸੁਪਨਾ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਰੁਦ੍ਰ—ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ—ਨਾਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸੰਕੇਤ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ। ਝਗੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚੋ, ਸੱਚਾਈ ਅਪਣਾਓ, ਅਤੇ ਇਸ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ। ਮੇਰੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਦੱਖਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਜਿਹੜੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਤਬਾਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਕ੍ਰੋਧ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਟ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਾਸੀ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਣਧਰਮੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਝਗੜਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ। ਆਪਣਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ, ਅਚਾਨਕ ਰੋ ਪੈਂਦੇ ਤੇ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਦਹੀਂ, ਚਿਣੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਬੈਲਨ ਫਲ ਖਾਂਦੇ, ਕਵਰ ਢੱਕ ਕੇ ਸੋ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ। ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਕੇ ਪੈਰ ਨਾ ਧੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੇ। ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬਿੱਲੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਚੂਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਿਮਟ ਜਾਂਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਗੁਪਤ ਹਰਕਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਮਾੜੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਟ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਮਾਇਆ ਰੋਕਦੀ ਵੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਵਿਨਾਸ਼ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਝਗੜੇ ਲੱਭਦੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ। ਵੈਭਰਾਜ, ਨੰਦਨ, ਚਿੱਤਰਰਥ, ਅਸ਼ੋਕ, ਵਰਾ-ਅਸ਼ੋਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਜੰਗਲ—all ਇਹ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਰਗ, ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਆਸ਼ਰਮ—all ਉਜੜ ਗਏ। ਦੇਵਤਾ-ਭਗਤ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਾਰ ਵੱਲ ਫੈਲ ਗਏ, ਜਗਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਅਮਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਜੜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਫਸਲਾਂ ਉੱਤੇ ਟिडੀਆਂ ਆਉਣ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਾਪੀ, ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਤੇ ਤਪੋਵਨ ਉਜਾੜਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਡਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਆਦਿਤਿਆ, ਵਾਸੂ, ਸਾਧਿਆ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਮਰੁਤ ਗਣ—all ਡਰੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆਏ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਚਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਟ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਦੈਤ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਬੱਦਲ ਆਉਣ ਤੇ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ, ਜਾਂ ਹਰਣ ਸ਼ੇਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ, ਅਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ। ਦੇਵ-ਨਿਵਾਸ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ—all ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਕਾਰਨ ਉਜੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦੇਵ ਰਹਿਣਗੇ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ, ਨਾ ਆਸ਼ਰਮ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਮੈਂ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਟ੍ਰਿਪੁਰਾ ਕਿਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਇਕੋ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਦੈਤੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਟ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਮਾਹਾਦੇਵ—ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ—ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਹਰਾ, ਯਗਨ-ਨਾਸਕ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਟ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।