ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ ਤਕ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ, ਧਨ ਅਤੇ ਕਾਮਨਾ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਦੁੱਖ, ਈਰਖਾ, ਤਿਹਲ, ਭੁੱਖ, ਝਗੜੇ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਆ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਬਲਾਵਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਅਤੇ ਡਰ ਦਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪਚਾਪ ਪਰਵੈਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁਸਪੈਠ ਕਰ ਲਈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਬਲਾਵਾਂ, ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਰਵੈਸ਼ ਕਰ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ, ਜੋ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਉੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਾਇਆ ਇਕ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦੋ ਸੂਰਜਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਸੁੰਦਰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹੋਣ, ਜਿਥੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਹੋਵੇ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਦੋਨਾਂ ਪਾਸੇ ਤਾਰਕ ਅਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਨਾਮਕ ਦੈਤਿਆ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰਮੌਰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘਾਇਲ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਠੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਹਰਨ ਵਾਲਿਓ, ਹੇ ਦੱਖਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਸੁਣੋ! ਮੈਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਚਾਰ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਮਨੁੱਖ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਪਰਵੈਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਇਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ-ਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਉੱਲੂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਦੂਜੀ ਨੰਗੀ ਗਧੇ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਚੰਦ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਜਿਸ ਔਰਤ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਉਪਦ੍ਰਵ ਕਰਵਾਇਆ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਵੇਖੀ। ਹੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸੁਪਨਾ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਤੇ ਇਹ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇਗੀ? ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਯੋਗ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਈਰਖਾ ਨਾ ਰੱਖੋ। ਇੱਛਾ, ਈਰਖਾ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਵੈਰ ਛੱਡ ਦਿਓ; ਸੱਚ, ਸਯੰਯਮ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੋ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਵੀ ਸ਼ਾਇਦ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਰੁਦ੍ਰ ਗੁੱਸੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਗਾਮੀ ਸੰਕੇਤ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ। ਝਗੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚੋ, ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਅਪਣਾਓ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਸ਼ਾ ਕਰੋ। ਮੇਰੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਦੱਖਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਜਿਹੜੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ। ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਅਸੁਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਹ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਝਗੜੇ ਕਰਨ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਣ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਤੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦੇ, ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੀ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇਂਦੇ, ਅਚਾਨਕ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਦਹੀਂ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਦੁੱਧ, ਅਤੇ ਬੈਲਨ ਫਲ ਖਾਂਦੇ, ਕੱਪੜੇ ਓੜ੍ਹ ਕੇ ਸੌਂਦੇ, ਤੇ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ। ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰ ਕੇ ਪੈਰ ਨਾ ਧੋ ਕੇ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਸਾਫ਼-ਸਫਾਈ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਜਾਂਦੇ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਉਹ ਬਿੱਲੀ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਚੂਹੇ ਵਾਂਗ ਸਿਮਟ ਜਾਂਦੇ; ਪਤਨੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਪਤ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਮਾੜੇ ਆਚਰਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ; ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਨਾਸ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਗਏ, ਝਗੜੇ ਖੋਜਦੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ। ਵੈਭਰਾਜ, ਨੰਦਨ, ਚੈਤਰਰਥ ਜੰਗਲ, ਅਸ਼ੋਕ, ਵਰਾ-ਅਸ਼ੋਕ ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੌਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ—ਇਹ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਸਵਰਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਵਿਖੇਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੁਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀ ਫਸਲਾਂ ਉੱਤੇ ਟिड਼ੀਆਂ ਦਾ ਟੋਲਾ ਆ ਵੱਜੇ। ਜਦੋਂ ਪਾਪੀ, ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਤੇ ਦੁਸਟ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਉਜਾੜੇ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪਏ—ਉਸ ਵੇਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭੈਅ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਆਦਿਤਿਆ, ਵਾਸੁ, ਸਾਧਿਆ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ—all ਡਰੇ ਹੋਏ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆਏ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਦੈਤਿਆ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ।