ਇਸ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਚਬੂਤਰਿਆਂ, ਸਰੋਵਰਾਂ, ਜਲਾਸ਼ਯਾਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਦੀ ਭੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਾਗਾਂ, ਵਿਹਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਪਾਰਕ ਵੀ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਦਾਨਵ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਯੋਜਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਰਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ—ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸੀ—ਵਿਚਿੱਤਰ ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਕਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਾਰਕਾ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਚੰਨੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਨੇ ਰਾਜ ਕਰੀ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਤਾਰਕਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੂਜੀ ਤੋਂ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਇੰਨੀ ਹੀ ਦੂਰੀ ‘ਤੇ ਸੀ। ਮਾਇਆ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬਣਾਈ। ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰੀ ਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕਾ ਬਣਾਈ ਸੀ। ਮਾਇਆ ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਨਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਵਰੁਣ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਹਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਅਨੇਕਾਂ ਉੱਚੇ ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਹਵੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਸਥਾਨ ਸਨ, ਜੋ ਹੋਰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਬਾਗਾਂ, ਸਰੋਵਰਾਂ, ਖੂਹਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਭਰੇ ਝੀਲਾਂ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਰਗੇ ਬਾਗ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਾਲ ਅਤੇ ਚਾਰ-ਸਤੰਭੀ ਮਹਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਸੱਤ, ਅੱਠ ਅਤੇ ਦੱਸ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਬੇਅੰਤ ਝੰਡਿਆਂ, ਚੁੰਨੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਚੁੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਝਨਕਾਰਾਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਵਾਤਾਵਰਨ, ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਅਸਤ ਘਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀਆਂ ਭੇਂਟਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਵਨ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਈ ਪੂਰਨ ਘੜੇ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਘਰ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਬੇਲੀ, ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਧੂਪ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਅਤੇ ਪੰਜੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਸ਼ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮਬੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੜ੍ਹੀਆਂ। ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਚੁੰਨੀਆਂ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਸੋਭਾ, ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੀ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ, ਵਿਹਾਰ-ਸਥਾਨ, ਸਰੋਵਰ, ਵਟ-ਵ੍ਰਿਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਆੰਗਣ, ਝੀਲਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਬਾਗ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਦਿਵ੍ਯ ਆਨੰਦ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਖਾਈਆਂ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੀ ਮਾਇਆਵੀਂ ਰਖਿਆ ਵਾਂਗ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਇਸ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਫੈਲੀ, ਤਾਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜੇ—ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ ਅਸੁਰ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਕਾਸ਼ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹਾ ਮਾਇਆ ਨੇ ਬਣਾਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ—ਦੋਹਾਂ ਵੈਰੀਆਂ—ਲਈ ਆਸ਼੍ਰਯ ਸਥਾਨ ਬਣ ਗਈ। ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਅਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਸ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਗਰਮੱਛ, ਉਹ ਤੀਖੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਰੁਖੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਸ-ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀ। ਸੁਤਲਾਲ ਤੋਂ, ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਭੀੜ। ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕੀਤੀ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਚੰਨਣੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਆਮਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਅੰਗ-ਰਾਗਾਂ ਨਾਲ ਵਿਅਸਤ ਕਰਦੇ। ਪਿਆਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਮਨ ਭਾਉਣੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਨਾਲ ਦੈਤਿਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ। ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਇਸ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਧਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਕਾਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ, ਸਮਾਂ ਇੱਥੇ ਐਸਾ ਹੀ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ। ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਪਤਨੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਦੀ; ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ, ਪਿਆਰ ਹੀ ਪਿਆਰ ਸੀ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੁਹਿਣਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋਣ; ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਸ਼ੁਭ ਦਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਘੋਸ਼ਣਾਵਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਦੀਆਂ, ਅਸ਼ੀर्वਾਦ ਅਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਗੂੰਜਦੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਇਲਾਂ, ਵਾਂਸਰੀਆਂ ਅਤੇ ਤੰਤੂ ਵਾਦਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਹੱਸਣੀ, ਜੋ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਂਦੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ।