ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਨਭਾ ਤੋਂ ਪੁੰਡਰੀਕਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੇਮਧਨਵਨ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਾਨੀਕਾ, ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸੀ। ਦੇਵਾਨੀਕਾ ਤੋਂ ਅਹੀਨਗੂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਹਸਰਾਸ਼ਵਾ; ਫਿਰ ਚੰਦਰਾਵਲੋਕਾ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਤਾਰਾਪੀੜਾ ਜਨਮਿਆ। ਤਾਰਾਪੀੜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚੰਦਰਗਿਰੀ ਸੀ; ਚੰਦਰਗਿਰੀ ਤੋਂ ਭਾਨੂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਭਾਨੂ ਤੋਂ ਚੰਦਰ। ਚੰਦਰ ਤੋਂ ਸ੍ਰੁਤਾਯੂ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਕਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਲ ਹਨ: ਇੱਕ ਵੀਰਸੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਨੈਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਇਹ ਦਿਆਲੂ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਵੈਵਸਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਕੀਤੇ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਵਾਰ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਸ੍ਰਾਦਧ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਬਾਰੇ।" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ: "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਸਮੂਹ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਬਿਨਾ ਆਕਾਰ ਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਚਾਰ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਹਨ, ਸਭ ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ। ਆਕਾਰ ਰਹਿਤ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੈਰਾਜਾ ਦੇ ਹਨ।" ਵੈਰਾਜਾ ਨਾਮ ਦੇ ਦਿਵਯ ਸਮੂਹ ਉਹ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਯੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਅਬਾਦੀ ਵਾਲੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਵਾਪਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਤਮ ਯੋਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸ੍ਰਾਦਧ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨ-ਜਨਮੀ ਧੀ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੈਨਾਕਾ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚਾ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕ੍ਰੌਂਚਦਵੀਪ, ਚੌਥਾ ਮਹਾਦੀਪ, ਘੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਮੇਨਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਜਨਮੀਆਂ, ਜੋ ਯੋਗ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਸਨ: ਉਮਾ, ਏਕਪਰਨਾ ਅਤੇ ਅਪਰਨਾ, ਜੋ ਸਖਤ ਤਪ ਵਿੱਚ ਨਿਰਤ ਸਨ। ਇੱਕ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਇੱਕ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਜੈਗੀਸ਼ਵਯਾ ਨੂੰ; ਹਿਮਾਵਤ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਇਹ ਧੀਆਂ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਡਾਖਸ਼ਾਯਣੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਾੜਿਆ? ਅਤੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਕਿਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਨਮੀ?" "ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਟਾ ਲਿਆ, ਜਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਧੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਸੂਤ ਜੀ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ।" ਜਦੋਂ ਡਾਖਸ਼ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਵਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਤਾ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ?" ਡਾਖਸ਼ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਸ਼ੂਲਭ੍ਰਿਤ ਯਜਨਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਤੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ।" "ਤੂੰ ਦਸ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਪੁੱਤਰ ਬਣੇਗਾ, ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਖਸ਼ਤਰੀ ਵਜੋਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਗਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾੜ ਲਿਆ, ਨਾਲੇ ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਅਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁਹਯਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆਏ ਅਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ?" ਫਿਰ ਡਾਖਸ਼, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਇਆ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਹਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੋ, ਇਸ ਦੀ ਭਾਗਯ ਦੇਵੀ ਹੋ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਧੀ ਬਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿਖਾਈ।" "ਤੁਾਡੇ ਬਿਨਾ, ਕੁਝ ਵੀ, ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਨਹੀਂ ਹੈ; ਹੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿਓ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਾ ਛੱਡੋ।" ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ; ਪਰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਤੂੰ ਮਰਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਲੀਨ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣੇਗਾ, ਅਤੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗਜਾ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ, ਸਠ ਮੁਟਿਆਰਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ; ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਉੱਤਮ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਾਖਸ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੇਖਾਂ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਾਂ, ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ?" "ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਹਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਭਾਗਯ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਥਾਵਾਂ ਸੱਚ ਦੱਸਾਂਗੀ।" "ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕਸ਼ੀ ਹਾਂ; ਨੈਮਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਧਾਰਣ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਲਲਿਤਾ ਦੇਵੀ ਹਾਂ; ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ, ਗੰਧਮਦਨ ਵਿੱਚ; ਮਾਨਸਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੁਮੁਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਕਾਇਆ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਅੰਬਰਾ ਵਿੱਚ ਵੀ।" "ਗੋਮੰਤਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਗੋਮਤੀ ਹਾਂ; ਮੰਦਰਾ ਵਿੱਚ ਕਾਮਚਾਰਿਨੀ; ਚੈਤਰਰਥ ਵਿੱਚ ਮਦੋਤਕਟਾ ਜਯੰਤੀ; ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ।" "ਕਨਯਾਕੁਭਜ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਗੌਰੀ ਹਾਂ; ਮਲਯ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਰੰਭਾ; ਏਕੰਭਕਾ ਵਿੱਚ ਕੀਰਤਿਮਤੀ; ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ।" "ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਪੁਰੂਹੂਤਾ; ਕੇਦਾਰਾ ਵਿੱਚ ਮਾਰਗਦਾਇਨੀ; ਨੰਦਾ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ; ਗੋਕਰਨ ਵਿੱਚ ਭਦਰਕਰਨਿਕਾ।" "ਸਥਾਨੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਭਵਾਨੀ; ਬਿਲਵਾ ਵਿੱਚ ਬਿਲਵਪੱਤ੍ਰਿਕਾ; ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੈਲ 'ਤੇ ਮਾਧਵੀ; ਭਦਰੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਭਦਰਾ।" "ਵਰਾਹ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਜਯਾ; ਕਮਲਾ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾ; ਰੁਦ੍ਰਕੋਟੀ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ; ਕਲੰਜਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਕਾਲੀ।" "ਮਹਾਲਿੰਗਾ ਵਿੱਚ ਕਪਿਲਾ; ਮਾਰਕੋਟਾ ਵਿੱਚ ਮੁਕੁਤੇਸ਼ਵਰੀ; ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵੀ; ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਜਲਪ੍ਰੀਆ।" "ਮਾਯਾਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਕੁਮਾਰੀ; ਸੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲਲਿਤਾ; ਉਤਪਲਾਕਸ਼ੀ, ਸਹਸ੍ਰਾਕਸ਼ੀ, ਕਮਲਾਕਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਮਹੋਤਪਲਾ।" "ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਾ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮਾ ਵਿੱਚ ਵਿਮਿਲਾ; ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਅਮੋਘਾਕਸ਼ੀ, ਪਾਤਲਾ ਪੂੰਡਰਵਰਧਨ ਵਿੱਚ।" "ਸੁਪਾਰਸ਼ਵਾ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣੀ; ਵਿਕੁਟਾ ਵਿੱਚ ਭਦ੍ਰਸੁੰਦਰੀ; ਵਿਪੁਲਾ ਵਿੱਚ ਵਿਪੁਲਾ, ਅਤੇ ਮਲਯਾਚਲ ਵਿੱਚ ਕਲਿਆਣੀ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਥਾਵਾਂ ਦੱਸੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੋਗ, ਭਾਗਯ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।