ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਐਸੇ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਵਰਗੇ ਪਤਲੇ, ਰਗਾਂ ਉਭਰ ਆਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋ ਚਮਕ ਸੀ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਮਿਟ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਤੀਨ ਅੱਗਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੰਦੇ ਪੈ ਗਏ, ਬੋਲਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਘੱਟ ਪੈ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਦਾਨਵ-ਵੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਪਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਬੱਚਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੰਗੋ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ—ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਮੰਗੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਪਿਤਾਮਹ ਕੋਲ ਆਏ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਮਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਕੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਪਏ। ਅਸੀਂ ਕਿਤੇ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਜਾਂ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ। ਹੁਣ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਐਸਾ ਕਿਲਾ ਬਣਾਵਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਾ ਸਕਣ। ਹੇ ਵਰਦਾਤਾ, ਉਸ ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੰਮੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਜਾਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਅਜੇਹੀ ਅਜੇਤ ਰਹੇ।" ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਹੱਸ ਕੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਦਾਨਵ, ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਕਿਲਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਉਹ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਇਕ ਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਸ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਅਜੇਤ ਰਹਿਣ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ "ਤੈਥਾਂ ਹੋਵੇ" ਆਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇਹ ਸਭ ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਦਾਨਵ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨੇਤਾ ਮਾਇਆ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਐਸਾ ਕਿਲਾ ਬਣਾਏਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਆਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਮਾਇਆ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਿਲਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ? ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਇਕ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਸੋ-ਸੋ ਯੋਜਨ ਹੋਵੇ। ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਇਹ ਬਣੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਪੁਸ਼ਯ ਦੇ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਇਕ ਹੀ ਵਾਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਹੇ ਦਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦਾ, ਤੇ ਉੱਪਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਮਿਲ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਬਣਣਗੇ, ਜੋ ਸੋ-ਸੋ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਿਲਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ, ਚੱਕਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਕੰਪਦੇ ਉਪਕਰਨਾਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ। ਮਾਇਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਜਿਸ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਸਤਾਰਕਾ ਆਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਆਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਕਿਲਾ ਬਣਾਇਆ। ਕਿਲੇ ਦੀ ਕੰਧ, ਰਸਤਾ, ਦਰਵਾਜਾ, ਮਹਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਵਾਜਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚੌੜੀਆਂ ਸੜਕਾਂ, ਗਲੀਆਂ, ਸਭਾ-ਮੰਡਪ, ਚੌਕ, ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਪੈਵਿਲੀਅਨ, ਝੀਲਾਂ, ਤਲਾਵ, ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ, ਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਪਾਰਕ ਬਣਾਏ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਰਮਣੀਯ ਜਗ੍ਹਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਾਇਆ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਈ। ਕਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਾਰਕਾ ਨਾਮਕ ਦਾਨਵ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਿਦਿਉਨਮਾਲੀ ਸੀ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਮਾਇਆ ਆਪ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਵਿਦਿਉਨਮਾਲੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵੀ ਸੋ-ਸੋ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੀ। ਮਾਇਆ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਜੋ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਣਿਆ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਇਉਂ ਬਣਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਮਾਇਆ ਜਿਥੇ ਜਾਂਦਾ, ਨਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ। ਵਰੁਣ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਹਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮਹਲ ਬਣਾਏ ਗਏ।