ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਮਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ ਜੋ ਮਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੀਜਾ ਪਹਾੜ ਸਰਵਸੁਖਾ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਜੜੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਭੰਭੀ ਦੇ ਪੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੋਹਿਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਬੜੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੀਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਵੈਲ-ਬੀਇੰਗ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਤੀਜਾ ਰੋਹਿਤਾ, ਜੋ ਰੋਹਿਣਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਖੁਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਮੌਜੂਦ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਬਾਦਲ ਨਹੀਂ ਵਰ੍ਹਦੇ, ਨਾ ਠੰਡ ਹੈ, ਨਾ ਗਰਮੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਜੀਵਨ-ਅਵਸਥਾ ਦੀ; ਨਾ ਗ੍ਰਹਿ ਹਨ, ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਵਿਰੋਧ, ਨਾ ਈਰਖਾ, ਨਾ ਡਰ। ਉਥੇ ਬੂਟੇ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਚਸ਼ਮੇ ਭਰਪੂਰ ਹਨ; ਛੇ ਸਵਾਦਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ-ਨੀਵਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਮਲਕੀਅਤ; ਲੋਕ ਤੰਦਰੁਸਤ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਸੁਖ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੁਖ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਪਦ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਲਮਲਾ ਦੇ ਅੰਤਾਂ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਲਮਲਾ ਦੇ ਅੰਤਾਂ 'ਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਵਿਵਸਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਟਾਪੂ ਬਿਲਕੁਲ ਗੋਲ ਹੈ, ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁਰੋਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਟਾਪੂ ਤੋਂ ਦੋਗਣਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਛੇਵੀਂ ਟਾਪੂ ਗੋਮੇਦਕਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਆਂ; ਸੁਰੋਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਗੋਮੇਦਕਾ ਘੇਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਟਾਪੂ ਸ਼ਾਲਮਲਾ ਤੋਂ ਦੋਗਣਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ; ਇਸ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਦੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਹਾੜ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਪਹਾੜ ਸੁਮਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਹਲ ਖ਼ੁਦਰਤ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਕੁਮੁਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਬੜੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਗੋਮੇਦਕਾ ਟਾਪੂ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਛੇਵਾਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸੁਰੋਦਾ ਤੋਂ ਦੋਗਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਧਾਤਕੀ ਅਤੇ ਕੁਮੁਦਾ, ਹਵਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਖੇਤਰ ਸੋਮਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਾਤਕੀ ਖੰਡ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਧਾਤਕੀ ਦਾ ਹੀ ਹੈ। ਗੋਮੇਦ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਸਰਵਸੁਖਦਾਇਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਜੇ, ਕੁਮੁਦਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁਮੁਦਾ ਦਾ ਦੂਜਾ ਖੇਤਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਪਹਾੜ ਗੋਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਹਨ; ਟਾਪੂ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਸੁਮਨਾ ਪਹਾੜ ਖੜਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਆਧਾਰ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਤੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਫੈਲਦੇ ਹਨ; ਪੱਛਮੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੁਮੁਦਾ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੇਤਰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਟਾਪੂ ਦਾ ਦੱਖਣੀ ਹਿੱਸਾ ਧਾਤਕੀ ਖੰਡ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਕੁਮੁਦਾ ਉੱਤਮ ਦੂਜਾ ਖੇਤਰ ਹੈ; ਇਹ ਦੋ ਖੇਤਰ ਗੋਮੇਦਕਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜਨਸੰਖਿਆ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੱਤਵੀਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਟਾਪੂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਸ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਕਣਕ ਦੇ ਰਸ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਗੋਮੇਦਕਾ ਤੋਂ ਦੋਗਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹੋਏ ਟਾਪੂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਹੈ, ਜੋ ਕੌਮਲ ਕਵਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਿਤ੍ਰਸਾਨੁ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਜਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹਨ; ਚਿਤ੍ਰਸਾਨੁ ਪਹਾੜ ਟਾਪੂ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਸਤਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਗੋਲ ਯੋਜਨ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਚੌਵੀ ਯੋਜਨ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ। ਟਾਪੂ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਾਨਸਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਤਟ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਉੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਇਕਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਵੀਤਾ ਪੱਛਮੀ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਖੇਤਰ ਵੀ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪੁਸ਼ਕਰ ਟਾਪੂ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਅਤੇ ਘੇਰਾ ਗੋਮੇਦਕਾ ਤੋਂ ਦੋਗਣਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵਾਪਸੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੰਦਰੁਸਤ, ਭਰਪੂਰ ਸੁਖ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੁਖ, ਉਮਰ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤਿੰਨ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਘੱਟ, ਨਾ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਨਾ ਈਰਖਾ, ਨਾ ਵਿਰੋਧ, ਨਾ ਡਰ; ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਠੱਗੀ, ਨਾ ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਮਲਕੀਅਤ। ਉਥੇ ਸੱਚ ਅਤੇ ਝੂਠ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਨਾ ਜਾਤੀ ਜਾਂ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਕੰਮ, ਨਾ ਪਸ਼ੂ-ਚਰਾਈ, ਵਪਾਰ ਜਾਂ ਖੇਤੀ। ਤਿੰਨ-ਵਿਧ ਵੈਦ, ਦੰਡ-ਵਿਦਿਆ, ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਦੰਡ ਖੁਦ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਨਾ ਵਰ੍ਹਾ, ਨਾ ਦਰਿਆ, ਨਾ ਠੰਡ ਅਤੇ ਗਰਮੀ। ਉਥੇ ਪਹਾੜੀ ਚਸ਼ਮੇ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਰਕੁਰੂ ਦੇ ਸਮਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਹਰ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ, ਬੁਢ਼ਾਪੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਧਾਤਕੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਵੀਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ; ਟਾਪੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾ ਦੀ ਪਰਸਪਰ ਵਾਧੂਤਾ ਸਮਝਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਣੀ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਦੂਜੇ 'ਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ 'ਸਮੁੰਦਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਤੂਆਂ ਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵ ਹਨ; ਰਿਤੂਆਂ ਉਥੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਰ੍ਹਾ ਜਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।