ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਨਦੀ ਲਈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।" ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਭਗੀਰਥ ਦੀ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸੱਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਵਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੱਛਮ ਵੱਲ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਪਥਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਸੱਤ ਚੈਨਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ। ਨਲਿਨੀ, ਹਲਾਦਿਨੀ ਅਤੇ ਪਾਵਨੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹੀਆਂ; ਸੀਤਾ, ਚਕਸ਼ੁ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚਲੀਆਂ। ਸੱਤਵੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਅਨੁਗਾ ਸੀ, ਭਗੀਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚੱਲੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ। ਇਹ ਸੱਤ ਨਦੀਆਂ ਹਿਮਾਹਵਯਾ ਨਾਮਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਬਿੰਦੁਸਰਸ ਝੀਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਧਰਤੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਲਿੱਛ ਲੋਕ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਭਰ ਦਿੱਤਾ: ਕੁਕੁਰ, ਰੌਧ੍ਰ, ਬਰਬਰ, ਯਵਨ ਅਤੇ ਖਸ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਪੁਲਿਕ, ਕੁਲੱਥ, ਅੰਗਲੋਕਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ; ਨਦੀ ਵੰਡ ਕੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਰਾਹੀਂ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਫਿਰ ਵੀਰਾਮਰ, ਕਾਲਿਕ, ਸ਼ੂਲਿਕ, ਤੁਕਾਰ, ਬਰਬਰ, ਪਹਲਵ, ਪਾਰਦ ਅਤੇ ਸ਼ਕ—ਇਹ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਚਕਸ਼ੁ ਨਦੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਦਰਦ, ਉਰਜਗੁ, ਗਾਂਧਾਰ, ਔਰਸ ਅਤੇ ਕੁਹੁ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਸ਼ਿਵਪੌਰ, ਇੰਦਰਮਰ, ਵਸਤੀ, ਸੈੰਧਵ, ਉਰਵਸ, ਬਰਬ, ਕੂਪਥ, ਭੀਮ ਅਤੇ ਰੋਮਕ—ਇਹ ਸਭ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਨਾਮੁਖ, ਉਰਧਮਰ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਸਿੰਧੂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਨਾਗ ਵੀ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਾਭਵਾਨ ਹੋਏ। ਕਲਾਪਾਗਾਮਕ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼, ਆਦਮੀ, ਕਿਰਾਤ, ਪੁਲਿੰਦ, ਕੁਰੁ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਵੀ ਇਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਲੇ। ਪਾਂਚਾਲ, ਕੌਸ਼ਿਕ, ਮਤਸਯ, ਮਾਗਧ, ਅੰਗ, ਬ੍ਰਹਮੋੱਤਰ, ਵੰਗ ਅਤੇ ਤਾਮਰਲਿਟਟ—ਇਹ ਸਭ ਉੱਤਮ ਲੋਕ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਲੇ। ਫਿਰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਗਈ। ਫਿਰ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਨਦੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹੀ, ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੱਛੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਿਸ਼ਿਕਾਂ, ਨਲੀਮੁਖ, ਕੇਕਰ, ਏਕਰਨ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਕਿਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਮਿਲਿਆ। ਇਹ ਨਦੀ ਕਲੰਜਰ, ਵਿਕਰਨ, ਕੁਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਦਿਵਿ ਅਤੇ ਭੂਮਿ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਫਿਰ ਨਲਿਨੀ ਨਦੀ ਵੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ, ਅਟੱਲ ਰਾਹਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਨੇ ਕਠਿਨ ਖੇਤਰਾਂ, ਵੇਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕੂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਉੱਜਾਨ ਅਤੇ ਕਾਮਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂਦਿਆਂ, ਕੁਥਾ ਘਾਹ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਕੋਲ, ਉਹ ਲੂਣੀਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ; ਫਿਰ ਪਾਵਨੀ ਨਦੀ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ। ਟੋਮਰਾਂ ਅਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਪੂਰਬੀ ਧਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੀ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਚੀਰਦੀ ਹੋਈ, ਕਰਣ-ਪ੍ਰਾਵਰਨ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੁਖਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੈਮੀ ਖੇਤਰ ਵਿਚਲੇ ਮਹਾਂਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਝਰਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੋਂ ਇੰਦਰ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੰਸ਼ੌਕਸਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁਰਭੀ ਨਾਮਕ ਇਕ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਸੰਯਮੀ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਿਰਣਯਸ਼੍ਰਿੰਗ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਯਜਨ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਉਥੇ ਅਗਸਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਚਾਰੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਨ, ਜੋ ਉਥੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਪੁੰਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ, ਆਪਸੀ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਦੁੱਗਣੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੇਮਕੂਟ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਝੀਲ ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੋਂ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਜੋਤਿਸ਼ਮਤੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੂਰਬੀ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿਚਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਚੇ ਨਿਸ਼ਧ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁਪਦ ਝੀਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਿਅ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੂ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਚੰਦਰਪ੍ਰਭਾ ਨਾਮਕ ਮਹਾਂਸਰੋਵਰ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਬੂ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੰਬੂਨਦ ਸੋਨਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਯੋਦਾ ਝੀਲ ਨੀਲੀ, ਸੁੱਚੀ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਪੁੰਡਰੀਕ ਅਤੇ ਪਯੋਦਾ ਤੋਂ ਦੋ ਨਦੀਆਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਝੀਲ ਉੱਤਰਮਾਨਸਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਮ੍ਰਿਗਿਆ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗਕਾਂਤਾ ਨਦੀਆਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਇਹ ਜਯਾ ਨਾਮ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੁੱਲ ਬਾਰਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੋ ਨਦੀਆਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਮਧਵੀ, ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਆਦਿ ਅੱਠ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਉਥੇ ਵਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਥੇ ਚਸ਼ਮੇ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ: ਬਲਾਹਕ, ਸ਼ਭ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਮੈਨਾਕ ਵੀ। ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਲੂਣੀਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ: ਚੰਦ੍ਰਕਾਂਤ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਸੁਮਹਾਨ। ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ, ਇਹ ਉੱਚੇ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹਨ: ਚਕ੍ਰ, ਬਧਿਰਕ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਪਹਾੜ। ਜੋ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ: ਜੀਮੂਤ, ਦ੍ਰਾਵਣ, ਮੈਨਾਕ ਅਤੇ ਚੰਦਰਪರ್ವਤ।