ਬਿੰਦੁਸਰ ਝੀਲ ਦੇ ਸੁਹਾਵਨੇ ਤਟ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਭਾਗੀਰਥ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਇਥੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਇਥੇ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਦੇਵੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਤਰੀ ਸੀ। ਸੋਮਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਲਿਆ; ਇਥੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਸਤੰਭ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਮਹਿਲ ਹਨ। ਇਥੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਮੇਤ, ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਇਥੇ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਛਾਂਵਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਦੇਵੀ ਇਥੇ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੀ। ਭਵ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਭਾਗ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਕੁਝ ਬੂੰਦ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਝੀਲਾਂ ਬਣੀਆਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ "ਬਿੰਦੁਸਰ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਭਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ—ਉਸ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਠੋਰ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ (ਭਾਗੀਰਥ) ਚੁਕ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਧਾਰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਨਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਨਸਾਂ ਉਭਰੀਆਂ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ, ਖੜਾ ਸੀ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹਾਂ, ਨਦੀ ਦੀ ਖਾਤਰ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਰ ਦਿਤਾ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਦੀ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਗੀਰਥ ਦੀ ਤਪस्या ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸੱਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਵਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਹੀਆਂ; ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਨਦੀ ਸੱਤ ਚੈਨਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ। ਨਲਿਨੀ, ਹਲਾਦਿਨੀ, ਅਤੇ ਪਾਵਨੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹੀਆਂ; ਸੀਤਾ, ਚਕਸ਼ੂ, ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਹੀਆਂ। ਸੱਤਵੀਂ, "ਅਨੁਗਾ" ਨਾਮਕ, ਭਾਗੀਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚੱਲੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਇਹ ਸੱਤ ਨਦੀਆਂ "ਹਿਮਾਹਵਯ" ਨਾਮਕ ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਪਲਵਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੱਤ ਸੁਭ ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਬਿੰਦੁਸਰ ਝੀਲ ਤੋਂ ਜਨਮੀਆਂ, ਇਥੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਭੂਮੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਮਲੇਛ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ—ਕੁਕੁਰ, ਰੌਧ੍ਰ, ਬਰਬਰ, ਯਵਨ, ਅਤੇ ਖਸ—ਨਾਲ ਪਲਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਲਿਕਾ, ਕੁਲੱਥ, ਅੰਗਲੋਕਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ; ਵੰਡ ਕੇ, ਨਦੀ ਹਿਮਾਲਾ ਰਾਹੀਂ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਵੀਰਾਮਰੁ, ਕਾਲਿਕਾ, ਸ਼ੂਲਿਕਾ, ਤੁਕਾਰਾ, ਬਰਬਰ, ਪਹਲਵ, ਪਾਰਦ, ਅਤੇ ਸ਼ਕ—ਇਹ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਚਕਸ਼ੂ ਨਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਲਵਾਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ; ਦਰਦ, ਉਰਜਗੁ, ਗਾਂਧਾਰ, ਔਰਸ, ਅਤੇ ਕੁਹੁ ਵੀ। ਸ਼ਿਵਪੌਰ, ਇੰਦ੍ਰਾਮਰੁ, ਵਸਤੀ (ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ), ਸੈੰਧਵ, ਉਰਵਸ, ਬਰਬਸ, ਕੂਪਥ, ਭੀਮ, ਅਤੇ ਰੋਮਕਾ। ਸ਼ੁਨਾਮੁਖ, ਉਰਧਮਰੁ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਸਿੰਧੂ ਨਾਲ ਪਲਦੇ ਹਨ; ਗਾਂਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਅਤੇ ਨਾਗ। ਕਲਾਪਗਾਮਕ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼, ਮਨੁੱਖ, ਕਿਰਾਤ, ਪੁਲਿੰਦ, ਕੁਰੂ, ਅਤੇ ਭਾਰਤ। ਪਾਂਚਾਲ, ਕੌਸ਼ਿਕ, ਮਤਸਯ, ਮਾਗਧ, ਅੰਗ, ਬ੍ਰਹਮੋੱਤਰ, ਵੰਗ, ਅਤੇ ਤਾਮ੍ਰਲਿੱਟ। ਇਹ ਉੱਤਮ ਲੋਕ ਗੰਗਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾ ਨਾਲ ਪਲਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਰੁਕ ਕੇ, ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਸੁਭ ਅਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹੀ, ਆਸ ਪਾਸ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੂੰ ਪਲਵਾਰ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਮਛੀਰੇ, ਰਿਸ਼ਿਕ, ਨਲਿਮੁਖ, ਕੇਕਰ, ਏਕਰਨ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਕਿਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਲਵਾਰ ਕਰ ਗਈ। ਇਹ ਕਲੰਜਰ, ਵਿਕਰਨ, ਕੁਸ਼ਿਕ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤਟਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਫਿਰ ਨਲਿਨੀ ਨਦੀ ਵੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚੱਲੀ, ਅਟੱਲ ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਪਲਵਾਰ ਕਰਦੀਆਂ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕਠੋਰ ਇਲਾਕਿਆਂ, ਵੈਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕੂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਉੱਜਾਨਾ ਅਤੇ ਕਾਮਰੁ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਥਾ ਘਾਸ ਵਾਲੀ ਭੂਮੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹ ਲੂਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ; ਫਿਰ ਪਾਵਨੀ ਨਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚੱਲੀ। ਉਹ ਟੋਮਰ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਪੂਰਬੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਪਲਵਾਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰੋੜ ਕੇ, ਕਰਣ-ਪ੍ਰਾਵਰਣ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੁਖਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ। ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਲਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੈਮੀ ਖੇਤਰ ਦੇ ਮਹਾਂ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਧਾਰਾਵਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਥੋਂ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵੰਸ਼ਉਕਸਾ ਨਦੀ ਦੇ ਤਟ ਤੇ "ਸੁਰਭੀ" ਨਾਮਕ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਿਰਣਯਸ਼੍ਰਿੰਗ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਯਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਗਸਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਚਾਰ ਜਣੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਹਨ, ਉਥੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਇਥੇ ਸਮਝਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਪੂਣ, ਇੱਛਾ, ਅਤੇ ਧਨ ਆਪਸੀ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਦੋਗੁਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੇਮਕੂਟ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਉਹ ਝੀਲ "ਸਰਪਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ" ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਥੋਂ, ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ, "ਜੋਤਿਸ਼ਮਤੀ" ਨਾਮਕ, ਪੂਰਬੀ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਡੁਬੀ ਹੋਈ ਵਹਦੀ ਹੈ।