ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੰਗੂਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਮਨ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਇੱਕ ਔਰਤ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਫੜਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵੱਲੋਂ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਆਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੂਜੀ ਔਰਤ, ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਵੱਲੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਇੰਨੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ ਕਿ ਗਹਣੇ ਸਜਾਉਂਦਿਆਂ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਕ ਨੀਲੇ ਘਾਹ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਮੈਰੀਆ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਪੀਣ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਦੂਜੀ, ਸੋਹਣੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵੱਲੋਂ ਪੈਸ਼ ਕੀਤੀ ਸ਼ਰਾਬ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਪੀਣ ਮਗਰੋਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਕਮਲ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ?" ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਪੀ ਗਈਂ," ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭੋਲਤਾ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵੱਲੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਖਾਸ ਸੁਆਦ ਵਾਲੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੰਡਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤ ਸੁਣੇ, ਜੋ ਤੰਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਕਈ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਇੱਕ ਪਹਿਰ ਰਾਤ ਦਾ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਗੁਫ਼ਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ, ਕਈ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਬਿਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਖੇਡ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਵਰਤਾਨਾ ਦੇਵਾਂਗੇ; ਲੈ ਲੈ ਅਤੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾ, ਜਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਅਟੱਲ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅੱਜ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਰਤਾਨਾ ਮੰਗ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ," ਤੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ; ਲੋਕ ਵੀ ਉਸਦੇ ਲਾਲਚ ਰਹਿਤ ਚਲਣ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸਨ। ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸੁੱਕਲੇ ਪੱਖ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਬਚਨ ਸੁਣੇ। "ਜਦ ਇਹ ਰਾਤ ਦਾ ਪਹਿਰ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਅਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਮਿਲੇਂਗਾ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਮਗਰੋਂ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕੀਤਾ। ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਅਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ। ਧਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਪਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ: "ਇਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ—ਹੋਣਹਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ—" ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਵਰਤਾਨੇ ਨਾਲ ਸਭ ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਟਿਕਾਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਇਕ ਪਹਾੜ ਖੜਾ ਹੈ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਕੈਲਾਸਾ ਪਹਾੜ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਹੀ ਮਹਾਨ ਕੁਬੇਰ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਅਲਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਥੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ; ਕੈਲਾਸਾ ਦੀ ਚਰਨੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਝੀਲ ਹੈ ਜਿਨੂੰ ਮੰਡੋਡਕਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਪਾਣੀ ਦੁੱਧ ਤੇ ਦਹੀਂ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਉਥੋਂ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਨਦੀ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਨੰਦਨ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਹੈ; ਕੈਲਾਸਾ ਦੇ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦਿਵ੍ਯ ਸੌਗੰਧਿਕਾ ਪਹਾੜ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਵੇਲਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਾਤੂਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਇਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੰਦਰਪ੍ਰਭਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਰਤਨ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦਿਵ੍ਯ ਝੀਲ ਅੱਛੋਦਾ ਹੈ; ਉਥੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਨਦੀ ਅੱਛੋਦਕਾ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਚੈਤਰਰਥ ਹੈ; ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮਣਿਭਦ੍ਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਯਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦਾ ਭਯਾਨਕ ਸੈਨਾਪਤੀ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਆ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਕੈਲਾਸਾ ਦੇ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸ਼ਿਵਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਵੇਲਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੰਨਾਬਾਰ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਇਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਭਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਚਰਨੀ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਲਾਲ ਝੀਲ ਹੈ; ਉਥੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਹਿਤ੍ਯਾ ਨਦੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਜੰਗਲ ਹੈ; ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਯਕ੍ਸ਼ ਮਣਿਧਰ, ਜੋ ਸੰਯਮੀ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਧੁਰ ਤੇ ਧਰਮੀ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਕੈਲਾਸਾ ਦੇ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਕਕੁਦਮਾਨ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਕਕੁਦਮਾਨ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਸਥਾਨ ਤੇ ਕਕੁਦਮਿਨ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਤ੍ਰਿਕਕੁਦਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਹੈ।