ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪੁਰੁਰਵਾ ਨਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਉਦਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਨੇਕ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੁਗਣ ਅਤੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਮਣ ਕਰਨ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖੇ, ਤਦ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕੇ। ਕੁਝ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਫੁੱਲ ਚੁਗਣ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਸਨ—ਇੱਕ ਤਾਂ ਬੇਸੁਧ ਹੋ ਕੇ ਵਣਲਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ। ਦੂਜੀ, ਜਿਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਆਹਾਂ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾਇਆ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਪਸਰਾ, ਜਿਸਦੀ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਭਰੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਮੰਡਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ। ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਅਪਸਰਾ, ਜਦੋਂ ਫੁੱਲ ਚੁਗ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਬੇਨਤ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਮਾਲਾ ਸਜਾਈ, ਉਹ ਅਪਸਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਉਸ ਉਦਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਲਤਾ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਚੁਪਚਾਪ ਲੈ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜਦ ਫੁੱਲ ਲਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦੀਆਂ ਸਨ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਨਾਰਦਨ, ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਕੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਉਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮ ਉਠਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀ ਅਪਸਰਾ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਨਾਲ ਉੱਠ-ਬੈਠ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਦੌਰਾਨ, ਜਦ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਖਿੱਚੇ, ਉਹਦੇ ਵਾਲ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ, ਜਿਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਰਗੇ ਫੁੱਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹੀ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਬਹੁਤ ਖੋਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਹੋਰ ਅਪਸਰਾ, ਨਮੀ ਵਾਲਾ ਹਲਕਾ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਹਥੋਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚੀ ਗਈ ਅਪਸਰਾ, ਜਿਸਦੇ ਗਲੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਟੁੱਟ ਕੇ ਪੈ ਗਈ, ਹੱਸਦੀ ਰਹੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਮਿੱਤਰ ਵਲੋਂ ਘੁੱਟ ਤੇ ਖੰਭਾ ਖੰਭਾ ਹੋਈ, ਡਰ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਦੂਜੀ, ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ ਪਿੱਠ ਗਿੱਲੀ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਉਸਨੂੰ ਤਰਸ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਕੇਸਰ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਵਾਲਾ ਖੇਡ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਝੀਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭਗਵਾਨ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਦਿਆਨ ਦੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਲਤਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਮਨੋ-ਮਨ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ। ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ, ਅੱਥਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਫੜੀ, ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਆਏ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਈ। ਦੂਜੀ, ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਤੁਰਦੀ-ਤੁਰਦੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਐਨੀ ਲੀਨ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਸਵਾਰਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਨੀਲੇ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਘਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ ਮਦਿਰਾ ਪੀਂਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ ਗਈ। ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਅਪਸਰਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਖੁਦ ਪਾਨ ਪਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪੀਤੀ ਹੋਈ ਮਦਿਰਾ ਪੀਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ, ਮਸਤੀ ਭਰੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਕਮਲ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ?" ਜਦ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਪੀ ਗਈ ਹੈਂ," ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਸੂਮ ਅਪਸਰਾ ਲਜਾ ਗਈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀ ਅਪਸਰਾ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਲੋਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੁਆਦ ਵਾਲੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸ ਮਦਿਰਾ-ਮੰਡਲੀ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੰਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਾਂਝ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਕਈ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਰਾਤ ਦਾ ਇੱਕ ਪਹਿਰ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵਸ ਗਏ। ਉਹ ਗੁਫਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇਜ ਵਿਛੋਣਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਖੇਡ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪੁਰੁਰਵਾ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸਵਰਗ-ਤੁੱਲ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਦਿਆਂਗੇ; ਜਾਂ ਤਾਂ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪੁਰੁਰਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ," ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸਦੀ ਨਿਰਲੋਭਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਪੁਰੁਰਵਾ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਬਚਨ ਸੁਣੇ: "ਜਦ ਇਹ ਰਾਤ ਦਾ ਪਹਿਰ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਅਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਮਿਲੇਂਗਾ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰੇਂਗਾ।