ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਮਲ-ਆਕਾਰ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਉਸਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਨਿਹਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਘੁੱਟਣੇ ਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਠ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਰ ਦੇ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਅਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗੁਫਾ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਜੇ ਸੁਹਣੇ ਗੁਫਾ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਕੁੰਦਰੂਆਂ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਦਿਵਿਆ ਸਰੋਵਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਰਤ ਕੇ, ਉਹ ਨਿੱਤ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰਾ ਅਹਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤਿਆਰ ਨਾ ਕੀਤੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੋ ਜਾਂਦਾ, ਰੋਟੀ-ਪਾਣੀ ਦੇ ਲੈਣ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਜੀਊਂਦਾ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਦਾ ਪਰਮੇਸ਼्वर ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਅਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਸੁਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਰੰਗ-ਰਲੀਆਂ ਮਨਾਉਂਦੇ ਵੇਖਦਾ। ਉਹ ਅਨੇਕ ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਾ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਗੂੰਧਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕਣ ਅਤੇ ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਵੇਖਦਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ, ਜੋ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕਣ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ। ਦੂਜੀ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਆਹ ਭੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ। ਇਕ ਹੋਰ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਭਰੀਆਂ ਭੀੜੀਆਂ ਫਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਓਟ ਗਈ। ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ, ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ; ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਜਾਇਆ, ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਜਿਸਨੇ ਖੁਦ ਮਾਲਾ ਗੂੰਧੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਲੋਂ ਮੁਕੁਟ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਸਮਝੀ, ਉਸਦੀ ਵਾਸਨਾ ਵਧ ਗਈ। ਇਕ ਅਲੱਗ ਟਿਕਾਣੇ ਤੇ, ਇੱਕ ਬੇਲ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਫੁੱਲ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਉਤਾਵਲੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਲੋਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ। ਕੁਝ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜਦ ਬੇਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਲੱਭ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੀਆਂ। ਕੁਝ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗ-ਰਲੀਆਂ ਮਨਾਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਇੱਕ ਨਾਰੀ, ਮਿਸਕਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੀ, ਜਦ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਵਾਪਸ ਪਾਣੀ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਦੀ, ਉਹ ਨੱਚਦੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੇ ਉੱਚਕਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਉੱਭਰੀ ਛਾਤੀ ਉਸਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਾਣੀ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਲੋਂ ਵਾਲ ਖਿੱਚਣ ਕਾਰਨ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਉਲਝ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਲੱਗੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਭੀੜੀਆਂ ਘੇਰ ਲੈਂ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਜੋ ਕਮਲ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਲੁਕ ਗਈ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਲੰਬੀ ਖੋਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਠੰਢਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਨਾਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਿਰ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਪਤਲਾ ਗਿੱਲਾ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਜਾਂਦੀ। ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਲੋਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ, ਜਦ ਮਾਲਾ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਹੱਸਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਜਿਸਦੇ ਘੁੱਟਣ ਤੇ ਸਹੇਲੀ ਵਲੋਂ ਖਰੋਚ ਆ ਗਈ, ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕੋਲ ਜਾ ਬੈਠੀ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਦੂਜੀ, ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ, ਪਿੱਠ ਭਿੱਜਾ ਕੇ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਸਨਾ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਕੁਝ ਨਾਰੀਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਕੇਸਰ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਰੰਗ-ਰਲੀਆਂ ਮਨਾ ਕੇ ਆਈਆਂ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਉਹ ਝੀਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੇਵਤਾ, ਇਲਾਹੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਉੱਥੇ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਬੇਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ। ਇੱਕ ਨਾਰੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਰਪਣ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਲੋਂ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਆਏ ਬਚਨ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਦੂਜੀ, ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਜਲਦੀ ਕਰਵਾਈ ਹੋਈ, ਇੰਨੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਗਹਣੇ ਠੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਿਆ। ਨਿੱਲੀ ਘਾਹ ਵਾਲੇ ਚੌਬਾਰੇ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਨਾਰੀ ਮੈਰਿਆ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੱਥੀਂ ਪੀਣ ਲਈ ਪਿਆਲਾ ਦਿੰਦੀ, ਦੂਜੀ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਪਿਆਲਾ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਪਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕਰਦੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ, "ਮੇਰੇ ਕਮਲ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?" ਜਦ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਪੀ ਗਈਂ," ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਨਾਲ ਲਜਾ ਗਈ। ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਖਾਸ ਸੁਆਦ ਵਾਲਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿਆਲਾ ਪੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਵਾਸਨਾ ਵਧ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਭਾ-ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤ ਸੁਣੇ, ਜੋ ਤੰਤਵਾਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੰਝ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵਜਦੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਦੀਆਂ।