ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬਰਫ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਘੇਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਹੁੰਚ ਸੀ। ਪਰਮ ਭਗਤਿ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੋਹਕ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਖੁਦ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਥਾਂ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਚੋਟੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਰਫੀਲੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਤੀਜੀ ਚੋਟੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਚੋਟੀ ਸਦੀਵ ਗਰਮ ਪਥਰ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਦਲ ਰਹਿਤ, ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸੀ। ਉਥੇ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਬੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਜਾਗੀ ਅਤੇ ਉਹ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਗੁਫਾ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਨਲਵਾ ਵਰਗੀ ਤੰਗ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਨਲਵਾ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਲੰਘੇ, ਤਾਂ ਗੁਫਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ, ਡੂੰਘੀ ਅਤੇ ਘੁੰਮਾਵਦਾਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੈਂਦੀ ਸੀ, ਨਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਾਨਣ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਦਿਨ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚਮਕਦੀ, ਇੱਕ ਕਰੋਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਝੀਲ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਉਸ ਝੀਲ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਚੌਬਾਰੇ ਸਨ, ਜੋ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲਾਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਝੀਲ ਵਿਖੇ ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨ ਦੀਆਂ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਵਾਤਾਵਰਨ, ਅਤੇ ਪੰਨੇ ਤੇ ਨੀਲਮ ਦੇ ਪੱਤੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਝੀਲ ਦੀ ਥੱਲੀ ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਓਥੇ ਜਲਚਰ ਜੀਵ—ਕੌਰੀਆਂ, ਸੀਪੀਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ—ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਮਗਰਮੱਛ, ਮੱਛੀਆਂ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਕਛੂਏ ਵੀ ਸਨ, ਪੰਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੀਰੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਪਦਮਰਾਗ, ਇੰਦਰਨੀਲ, ਮਹਾਨ ਨੀਲਮ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸ੍ਪਿਨੇਲ ਰਤਨ ਅਤੇ ਕਾਰਕੋਟਕ ਰਤਨ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਥੇ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਾਜਾਵਰਤ ਰਤਨ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਰਤਨ ਵੀ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਰਤਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗੂੜ੍ਹੇ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਸਯਾਮੰਤਕ ਰਤਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਤਨ, ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ, ਗੋਮੇਦ, ਪੀਲਾ ਪੁਖਰਾਜ, ਅਤੇ ਪੰਨੇ ਦੀ ਧੂੜ ਵੀ ਉਥੇ ਮਿਲਦੀ ਸੀ। ਨੀਲਮ, ਸੁਗੰਧਿਕਾ, ਰਾਜਾ ਰਤਨ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੀਰਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਤਨ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਤਾਰੇਆਂ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਮੋਤੀ ਸਜਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਝੀਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੁਹਾਵਣਾ ਗਰਮ ਸੀ, ਜੋ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਠੰਢਕ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਵੈਦੂਰਿਆ ਪੱਥਰ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਝੀਲ ਬੜੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਇਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੋ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ, ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵਰਗ, ਆਨੰਦਮਈ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਓਥੇ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਖੇਤਰ ਸੀ ਜੋ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ-ਕੁੰਡ ਸੀ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਦੇ ਚੌਬਾਰੇ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਠੰਢਾ ਪੀਣ ਜੋਗ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਜਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੀ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਕੁੰਡ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਨੀਲਾ, ਵਰਗ ਆਕਾਰ, ਮੋਹਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮਿੱਠਾ, ਹਲਕਾ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਸੀ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਨਾ ਤਾਂ ਗਲ੍ਹ ਸੁਕਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪੇਟ ਭਰਦਾ, ਪਰ ਇਹ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਪਰਮ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦਾ। ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਮਹਲ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪੁਲ ਸੀ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ। ਉਹ ਮਹਲ ਚਾਂਦ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਬਣਿਆ, ਵੈਦੂਰਿਆ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਖ਼ਾਲਿਸ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਜੰਗਲੀਆਂ ਨਾਲ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਨੀਲਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੱਤ, ਪੰਨਿਆਂ ਦੇ ਚੌਬਾਰੇ, ਅਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਦੀ ਚਮਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੇ ਭਗਵਾਨ, ਜਨਾਰਦਨ, ਸੱਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਨਾਗ-ਰਾਜ ਸ਼ੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਘੁੱਟਾ ਮੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਪੈਰ ਨਾਗ-ਰਾਜ ਦੇ ਫਣ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ। ਇੱਕ ਪੈਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਨੂੰ ਮਲ੍ਹਮ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੱਥ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਮੱਥੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਮੁੜੇ ਹੋਏ ਘੁੱਟੇ ਨੂੰ ਰਤਨ-ਮੁੜੀ ਵਾਲੀ ਬਾਂਗੜੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਹੋਰ ਹੱਥ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਤੀਜੇ ਤੇ ਚੌਥੇ ਹੱਥ ਦੀ ਵੀ ਸੁਣੋ: ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਨੱਕ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਲੰਘਦੀ। ਉਸਦਾ ਪੈਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਪੰਖੁੜੀ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਮਾਲਾ, ਮੁਕੁਟ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਹਥਕੜੀਆਂ ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਨਾਲ ਭੀ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀਸ ਨਾਗ-ਰਾਜ ਦੇ ਰਤਨ-ਜੜੇ ਫਣ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿਸਦੀ ਅਸਲੀਤਾ ਅਣਜਾਣ ਸੀ, ਆਤਰੀ ਜੀ ਵਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ, ਸਦਾ ਸਿੱਧ ਮੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਦੇਵਤਾਈ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਜਨ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਦਲੇ, ਵਧੀਆ ਫਲ ਭੇਟ ਕਰਦੇ।