ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਥਾਂ ਐਸੀ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਜਲ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਉੱਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਨੀਵਾਰਾ ਅਨਾਜ, ਜੋ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਲਈ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਚੁਰ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਅਨਾਜ, ਫਸਲ, ਸਬਜ਼ੀ, ਫਲ, ਜੜ੍ਹ, ਕੁੰਧ, ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਉਥੇ ਨਾ ਮਿਲਦਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਨਾਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਦਲਦਲ ਜਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪੌਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਸਮ ਅਨੁਸਾਰ unfading ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ—ਮੋਰ, ਕਮਲਾਂ, ਕਲਵਿੰਗਕ, ਕੋਇਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਪੰਛੀ। ਕਾਦੰਬਕ, ਹੰਸ, ਕੋਯਸ਼ਟੀ, ਖੰਜਰੀਟ, ਕੁਰਰਾ, ਕਾਲਕੂਟ, ਖਟਵਾਂਗ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੀ ਉਥੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਗੋਕਸ਼ਵੇਡਕ, ਕੁੰਭ, ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟ੍ਰ, ਸ਼ੁਕ, ਬਕ, ਘਾਤੁਕ, ਚਕਰਵਾਕ, ਕਟੁਕ, ਟਿੱਟਿਭ ਅਤੇ ਭਟ ਪੰਛੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਿਯ, ਲੋਹਪ੍ਰਿਸ਼ਠ, ਗੋਚਰਮਾ, ਗਿਰਿਵਰਤਕ, ਕਬੂਤਰ, ਕਮਲ, ਸਾਰਿਕਾ ਅਤੇ ਜੀਵਜੀਵਿਕਾ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਲਾਵਕ, ਵਰਤਕ, ਵਾਰਤਾਕ, ਰਕਤਵਰਤਮਾ, ਪ੍ਰਭਦ੍ਰਕ, ਤਾਮਰ-ਚੂਚ, ਸੁਵਰਨ-ਚੂਚ, ਘਰੇਲੂ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਕਪਿੰਜਲ, ਕਲਵਿੰਗਕ, ਕੁੰਕੁਮ-ਚੂਚ, ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ, ਸੀਰਪਾਦ, ਭੂਲਿੰਗ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਡਿੰਡਿਮ ਪੰਛੀ ਵੀ ਉਥੇ ਮਿਲਦੇ ਸਨ। ਮੰਜੁਲੀਤਕ, ਦਾਤਯੂਹ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਚਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਮੋਹਕ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮਾਸਾਹਾਰੀ ਜਾਨਵਰ, ਹਰਣ, ਵੱਡੇ ਹਰਣ, ਚੀਤੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਸਿੰਘ, ਸਿੰਘ, ਚਿਤੇ, ਸ਼ਰਭ ਅਤੇ ਭੇਡੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਓਥੇ ਅਨੇਕ ਰਿੱਛ, ਲੱਕੜਬੱਗੇ, ਲੰਮੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਆਮ ਬਾਂਦਰ, ਖ਼ਰਗੋਸ਼, ਕਾਦੰਬਕ, ਬਿੱਲੀਆਂ, ਤੇ ਤੇਜ਼-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਸਨ। ਚੂਹੇ, ਨੇਵਲੇ, ਗਿੱਦੜ, ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਹਾਥੀ, ਭੈਂਸ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ, ਬਲਦ, ਊਠ, ਹਰਣ, ਗੌਰ ਅਤੇ ਗਧੇ ਵੀ ਉਥੇ ਮਿਲਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਮੇਂਡੇ, ਭੇਡਾਂ, ਹਰਣ, ਕੁੱਤੇ, ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਜਾਨਵਰ, ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਅਤੇ ਉਗਰ ਜਾਨਵਰ-ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਸਨ। ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਸੂਰ, ਸ਼ਰਭ, ਸਾਰਸ, ਕਸ਼ੰਬਰ ਵਰਗੇ ਪੰਛੀ, ਉਗਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਵਰਗੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ, ਗੈਂਡੇ, ਸੂਰ, ਘੋੜੇ, ਖਚਰ ਅਤੇ ਗਧੇ—ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਉਥੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਵੈਰੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਅਮਨ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤ੍ਰਿ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਥਾਵਰ ਤੇ ਜੰਗਮ ਜੀਵ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੈਰੀ ਸਨ। ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਮਾਸਾਹਾਰੀ ਜਾਨਵਰ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਪੱਥਰਾਂ ਤੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ, ਕੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਿਵਯ ਦੁੱਧ ਵਗਦਾ ਸੀ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਥੇ ਭੈਂਸਾਂ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਬੱਕਰੀਆਂ ਹਰ ਥਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਤੇ ਕਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੁੱਧ, ਕਦੇ ਦਹੀਂ ਨਿਕਲਦੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਮਿਲਿਆ। ਉਥੇ ਦਿਵਯ ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕੁਝ ਨਲੀਆਂ ਗਰਮ, ਕੁਝ ਠੰਢੀਆਂ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਰ ਪੈਰ 'ਤੇ ਮੋਹਕ ਸਨ। ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਉਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹਿਮ-ਵਰਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ; ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਚੋਟੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਰਫ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੀ। ਪਰ, ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਚੋਟੀ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਬੱਦਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲ ਕੇ ਹਿਮ-ਵਰਸਾ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਬੱਦਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਬਹੁਤ ਮੋਹਕ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵਹਿੰਦੇ ਨਦੀਆਂ ਸਨ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਸਨ। ਉਥੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ, ਦਿਵਯ ਨਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸਦਾ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਬਾਂਦਰ ਹਰ ਥਾਂ ਖੇਡਦੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬਰਫ਼ ਦੇ ਢੇਰ ਚੰਨ ਦੀ ਚਕਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬਰਫ਼-ਭਰੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਅਗਮ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਿਤ ਸੀ, ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਨ-ਮੋਹਕ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਖੁਦ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਉਂਤਿਆ, ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ-ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ, ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਚੋਟੀਆਂ ਸਨ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਤੇ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਤੀਜੀ ਚੋਟੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਸੀ। ਉਹ ਚੋਟੀ ਸਦਾ ਗਰਮ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਗੁਫਾ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਨਲਵਾ ਵਰਗੀ ਤੰਗ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਨਲਵਾ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁਫਾ ਆਪਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ, ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਨਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੈਂਦੀ, ਨਾ ਚੰਨਣ ਦੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਨ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰੌਸ਼ਨ ਰਹਿੰਦੀ, ਇੱਕ ਕਰੋਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫੈਲੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਝੀਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਝੀਲ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਚੌਬਾਰੇ ਸਨ, ਜੋ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਮੂੰਗੇ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਿਉਂਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।