ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਅਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵੱਧ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਕਈਕਾ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ, ਕੀਚਕ ਬਾਂਸ, ਕਾਸ਼ ਘਾਹ, ਚਾਂਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਕਾਸ਼, ਅਤੇ ਨਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ। ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਦੇ ਝਾੜ, ਮਿੱਠੇ ਗੰਨੇ ਦੇ ਝਾੜ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਹੀ ਦੁਲਭ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਰੂਈ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਸਨ। ਕੇਲ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰惰 ... (continued) ... ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੀ—ਇਰਾ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਕੇਸਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ, ਟਗਰ, ਅਤਿਵਿਸ਼ਾ, ਮਾਂਸੀ, ਗ੍ਰੰਥਿਕਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ ਸੁਰਾਗਦ। ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਫੁੱਲ, ਹੋਰ ਜਮੀਨੀ ਫੁੱਲ, ਜੰਬੀਰਾ, ਜਮੀਨੀ ਘਾਹ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਤੋਤਿਆਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ। ਉਥੇ ਅਦਰਕ, ਅਜਮੋਦ, ਕੁਬੇਰਕ, ਪ੍ਰਿਯਾਲ, ਜਲ ਪੌਦੇ, ਅਤੇ ਗੁਲਾਬੀ-ਨੀਲੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਬੇਲਾਂ ਵੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਪੌਦੇ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲੀ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਰਗੇ, ਫਲੈਕਸ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਹੋਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪੌਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਧ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਮਲ, ਚਾਂਦ ਵਰਗੇ ਕੁਮੁਦ, ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਫੁੱਲ, ਤੇ ਹੱਥੀ-ਮੁਖੀ ਕਮਲ ਵੀ ਸਨ। ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਕਹਲਾਰਾ ਫੁੱਲ, ਗੁੰਝਾ, ਅਟਕਾ, ਕੇਸੇਰੂ ਪੌਦੇ, ਸ੍ਰਿੰਗਾਟਕਾ ਘਾਹ, ਮ੍ਰਿਨਾਲਾ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ, ਕਰਟਾ ਫਲ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੇ ਕਮਲ ਵੀ ਉਥੇ ਮਿਲਦੇ। ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਜਮੀਨ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਨੀਵਾਰਾ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਖਾਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਧ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਹਾਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਅਨਾਜ, ਫਸਲ, ਸਬਜ਼ੀ, ਫਲ, ਜੜ੍ਹ, ਗੰਠ, ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜੋ ਉਥੇ ਨਾ ਮਿਲਦਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਦਲਦਲ ਵਿੱਚ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਹਰ ਪੌਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਮੌਸਮ ਅਨੁਸਾਰ; ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ—ਮੋਰ, ਕਮਲ, ਕਲਵਿੰਕਾ, ਕੋਇਲਾਂ। ਕਾਦੰਬਕ, ਹੰਸ, ਕੋਯਸ਼ਟੀ, ਖੰਜਰੀਟ, ਕੁਰਰਾ, ਕਾਲਕੂਟ, ਖਟਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਚਿੜੀਆਂ ਵੀ ਸਨ। ਗੋਕਸ਼ਵੇੜਕ, ਕੁੰਭਾ, ਧਾਰਤਰਾਟਰ, ਤੋਤੇ, ਬਗਲੇ, ਘਾਤਕ, ਚਕਰਵਾਕ, ਕਟੁਕ, ਟਿਟਿਭਾ ਅਤੇ ਭਟਾ ਚਿੜੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਮਿਲਦੀਆਂ। ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਿਆ, ਲੋਹਪ੍ਰਿਸ਼ਠ, ਗੋਚਰਮਾ, ਗਿਰਿਵਰਤਕ, ਕਬੂਤਰ, ਕਮਲਾ, ਸਾਰਿਕਾ, ਜੀਵਜੀਵਿਕਾ, ਲਾਵਕ, ਵਰਤਕ, ਵਾਰਤਾਕ, ਰਕਤਵਰਤਮਾ, ਪ੍ਰਭਦ੍ਰਕ, ਤਾਮਰਚੂਚ, ਹੇਮਚੂਚ, ਘਰ ਦੀਆਂ ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ ਵੀ ਦੇਖੀਆਂ। ਕਪੀੰਜਲ, ਕਲਵਿੰਕਾ, ਕੁੰਕੁਮਚੂਚ, ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ, ਸੀਰਪਾਦ, ਭੂਲਿੰਗ, ਡਿੰਡਿਮਾ, ਮੰਜੁਲੀਤਕ, ਦਾਤਯੂਹ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਚਸ਼ਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਸੁਹਣੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਮਾਸਾਹਾਰੀ ਜਾਨਵਰ, ਹਰਣ, ਵੱਡੇ ਹਰਣ, ਚੀਤੇ, ਗੁੱਦੜ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ, ਸਿੰਘ, ਚੀਤੇ, ਸ਼ਰਭ, ਤੇ ਭੇੜੀਏ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਉਥੇ ਕਈ ਰਿੱਛ, ਲੱਕੜਬੱਗੇ, ਲੰਮੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ, ਸਧਾਰਣ ਬਾਂਦਰ, ਖਰਗੋਸ਼, ਕਾਦੰਬ ਪੰਛੀ, ਬਿੱਲੀਆਂ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਮਿਲੇ। ਚੂਹੇ, ਨਿਊਲੇ, ਗਿੱਦੜ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਭੈਂਸ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ, ਸਾਂਡ, ਊਠ, ਹਰਣ, ਗੌਰ ਅਤੇ ਗਧੇ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਮੇਢੇ, ਭੇੜਾਂ, ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਜਾਨਵਰ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਭਿਆਨਕ ਪਸ਼ੂ-ਮਾਤਾਵਾਂ, ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਸੂਰ, ਸ਼ਰਭ, ਬਗਲੇ, ਕਸ਼ੰਬਰ ਵਰਗੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ, ਭਿਆਨਕ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਸਨ। ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਗੈਂਡੇ, ਸੂਰ, ਘੋੜੇ, ਖੱਚਰ, ਅਤੇ ਗਧੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਜਾਨਵਰ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਵੈਰੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ-ਜੁਲ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤ੍ਰਿ ਮੁਨੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਵਲੋਂ ਵੈਰੀ ਸਨ। ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਮਾਸਾਹਾਰੀ ਜਾਨਵਰ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਧ ਤੇ ਫਲ ਖਾਂਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਅਤ੍ਰਿ ਜੀ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਬਣਾਏ ਸਨ। ਪਰਬਤਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਆਪ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਥੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦਿਵਿਆ ਦੁੱਧ ਵਗਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਅੰਬਰ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਕੰਟਕ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਥੇ ਭੈਂਸਾਂ, ਕਦੇ ਬੱਕਰੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ; ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੁੱਧ, ਕਿਤੇ ਦਹੀਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥ ਨਿਕਲਦੇ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਨੰਦ ਮਿਲਿਆ। ਉਥੇ ਦਿਵਿਆ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆ, ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਗਰਮ ਤੇ ਠੰਢੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਰਬਤ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸਨ। ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਉਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹਿਮ ਪਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿਮ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਚੋਟੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਬਦਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਹਿਮ ਪਾਉਂਦੇ। ਇਕ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਬਦਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ, ਚੰਗੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਬੜਾ ਮਨੋਹਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਗਦੀਆਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਗਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਸਨ। ਭੰਨਿਆਂ, ਦਿਵਿਆ ਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਥਾਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਸੀ। ਉਥੇ ਬਾਂਦਰ ਹਰ ਥਾਂ ਖੇਡਦੇ, ਹੇ ਨਰਪਤੀ; ਹਿਮ ਦੇ ਢੇਰ ਚਾਂਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ।